داشتم به دوستم می‌گفتم اگه دکترا هم باهم قبول شیم، این ششمین و هفتمین مقطع و دوره‌ای هست که باهمیم. هم توی خوابگاه هم‌اتاقی بودیم، حتی یه تخت دو طبقه برای ما بود، هم کارشناسی با هم هم‌کلاسی بودیم، هم اینکه باهم توی یه ناحیه و یه مدرسه همکاریم، هم ارشد یه جا با هم درس می‌خونیم. دعا کنید قبول شیم این الگوش به هم نخوره😂😂😂😂

یه کلمه کِرِل توی کتاب هست که توی ذهنم با کلمه کِرنِل (یه مفهوم توی جبر مجرد) قاطی می‌شه... الان متوجه شدم، نصف کرل‌ها رو نوشتم کرنل...

دستش را روی پشتش کشید و گفت: «عزیزم، عزیز من، گریه نکن. طاقت دیدن اشک‌هات رو ندارم.» او گفت: «مـ... می‌خوام برم خـ... خونه.» زبانش طعم نمک و رز می‌داد. مرد گفت: «خونه کجاست، عزیزکم؟ خونه کجاست؟ من و تو که خونه‌ای نداریم.» او گفت: «پس می‌خوام برگردم بیمارستان. اون‌جا در امان بودیم. چیزی نمی‌تونست بهمون آسیب بزنه. چیزی نمی‌تونست بیاد و ما رو با خودش ببره.» او گفت: «جز پزشک‌ها یا داروهایی که بهمون می‌دادن. یا خاطرات خودمون. اون‌جا در امان نبودیم، عزیزم. توهم بود. و بیمارستان سوخت. دیگه جایی برامون نمونده که بهش بگردیم. می‌تونیم به‌جلو پیش بریم. می‌تونیم راه خروج رو پیدا کنیم.» او با شدت بیشتری گریه کرد، زیرا می‌دانست که حرف‌های مرد حقیقت دارند. آن‌ها جایی برای رفتن و جایی برای ماندن نداشتند و در این هزارتو، اسیر تمایلات یک مرد دیوانه بودند. #قلمروی_جنون🩸🪓 فرض کنین دوتا آدمی که توی تیمارستان بستری بودن، یهو از اون‌جا فرار کنن. یکی دیوانه‌ست، یکی قاتل.