🇦🇲👊მასობრივი ჩხუბი სომხეთის პარლამენტში სხდომის მიმდინარეობისას… 🔴წითლად შემოხაზულ ჯენტლმენს დააკვირდით….🤌😂 👏🤌😂მიყვარს მოწესრიგებული ხალხი… “ააა კაცი,ჩემო ბატონო”…ჩხუბშიც რომ ელეგანტურობას არ კარგავს. ჯერ პიჯაკი გაიხადა და უსაფრთხო ადგილას გადადო, მერე კი „საკანონმდებლო დებატების“ პრაქტიკულ ნაწილზე გადავიდა,ჩვენებურად ბათქა-ბუთქზე… ცავატ ტანემ… სამუშაო ეთიკა მაინც სხვაა! 🤌😎 ბევრი სომეხი მეგობარუ მყავს და სიყვარულით ვეტყვი: Ես քեզ սիրում եմ 🫶 🪐 Lina | Reality Decode 👉 t.me/linarealitydecode

🇬🇪❤️🇬🇪ვიდეო კი ჩემი საყვარელი ძველი თბილისის იტალიური ეზოდან.

აქაც დავდებ,თქვენის ნებართვით🤩 ❤️🇬🇪❤️თბილისური ამბავი ერთ გულწრფელ კომპლიმენტზე… რამდენიმე დღით სამშობლოში ჩამოვირბინე საქმეები, გადარბენები, შეხვედრები... მიშამ ლექციები ჩაატარა და, როგორც იქნა, დრო გამოვნახეთ.ვაკეში, ერთ კოლორიტულ კაფეში ჩამოვსხედით საინტერესო პროექტის განსახილველად. მიშა ხომ იცით როგორი პოზიტიურია. დანახვისთანავე ემოციურად მომაძახა: „Wow, Lin, diva, diva!“ დადექი ფოტო უნდა გადაგიღო)) გამეღიმა…აბა რა ღიმილით უთხარი და… გადახვევას გავაკეთებ…ისრაელში კომპლიმენტები დღის განმავლობაში ისეთი დოზით მოფრინავს, რომ უხასიათობის შანსს უბრალოდ ერთმანეთს არ უტოვებენ! ჰოდა, დავსხედით, კონსპექტები და გეგმები გავშალეთ. გვემსახურებოდა ჟღალთმიანი, ულამაზესი გოგონა. ჩამქრალი თვალებით,ღიმილი კი უფრო ეტიკეტის მოთხოვნას ჰგავდა, ვიდრე მის შინაგან განწყობას. შევხედე და გულიდან წამოვძახე: „ღმერთო, რა ლამაზი ხარ!“ წამში თვალები აენთო, ღიმილი სრულიად ბუნებრივი გაუხდა და თითქოს ფრთებიც გამოება... მიშამაც გაოცებულმა მითხრა, როგორ კარგად უთხარი და წამიერად შეეცვალა ეს უსიცოცხლო,ჩაღვინთული თვალებიო. რატომ მოვყევი ეს? წინა დღით ჩემს შვილთან ერთად ძველი თბილისის ქუჩებში ჩავირბინე ასკინკილა)))როგორც მჩვევია ბავშვობაში…. თითოეული ჩამოსვლა თუნდაც 3-4 დღით ჩემი წმინდა რიტუალია: ერთი წრე აუცილებლად უნდა ფეხით დავარტყა, ის ძველი, მშობლიური სურნელი შევიგრძნო და თითოეულ კუთხე-კუნჭულს ჩავუჩურჩულო, როგორ მომენატრებია… ამ დროს წყვილმა ჩაგვიარა და ქალმა ომახიანად, გულიდან მომაძახა,როგორც სჩვევიათ: „איזה יפה את...“ წამის მეთასედში ინგლისურად დაამატა: „You are so beautiful!“ გამეღიმა აქაც ჩემიანი, ჩვეულ ამპლუაში,გავიფიქრე! შევტრიალდუ და მადლიერებით მივაძახე: „תודה רבה, נשמה!“ დაჭყიტა თვალები და იქვე, როგორც მათ სჩვევიათ, საუკუნის მეგობარივით გამიბა საუბარი… რატომ მომინდა ამის გაზიარება? “გველსა ხვრელით ამოიყვანს ენა, ტკბილად მოუბარი” ზოგჯერ ერთი გულწრფელი სიტყვა საკმარისია, რომ დაღლილ თვალებში სინათლე დააბრუნოს. ყოველდღიურობაში კი ხშირად ისე ვეჩვევით გარემოს, ვეღარც მის სილამაზეს ვამჩნევთ და ვეღარც იმას, რაც გვაკლია. როგორ მინდა, ეს სითბო და უბადლო სიყვარული უპირობოდ დაუბრუნდეს ჩემს სამშობლოს. ყველა ქუჩასა და კუთხე-კუნჭულში იგრძნობოდეს ის თბილისური ჰარმონია …ხო…ან თუნდაც ჩვენი საყვარელი თბილისური ქოთქოთი))))… ოღონდ თვალებში ისევ სინათლე და ბედნიერება იკითხებოდეს! სიყვარულით ლინა!❤️🇬🇪❤️