گزیده‌هایی از نمایش‌نامهٔ [سندلی کنار پنجره بگذاریم و بنشینیم و به شب دراز تاریک خاموش سرد بیابان نگاه کنیم] از عباس نعلبندیان

اما، اما فراموش نکنید که از شب نمی‌شود فرار کرد. شاید بخاهید بدوید، اما شب از شما تندتر می‌دود. شما عرق می‌کنید و قلب‌تان به تپش می‌افتد و می‌ایستید. آنگاه، شب شما را در آغوش می‌گیرد. به شما نصیحت می‌کنم که برای فرار از شب روز را خراب کنید. [فریاد می زند.] روز را خراب کنید! روز را خراب کنید! [از صحنه خارجش می‌کنند.]