چو طفلی گمشدستم من، میانِ کوی و بازاری که آن بازار و آن کو را، نمیدانم... نمیدانم... • مولانا

نامه‌ای به تنبیه‌گرِ روح «سلام رفیقِ نانوشته من » گاهی نوشته‌هایت را بارها از نظر می‌گذرانم؛ شاید در میان سطرها، نشانی از خویش بیابم یا واژه‌ای که عطر آشنایی داشته باشد. چه خیال خامی! گویی من در کوچه‌های کلمات تو، ردّ پای خویش را می‌جویم و تو، چراغ اندیشه‌ات را در پنجره‌ای دیگر افروخته‌ای. از خلوت و رهایی می‌نویسی؛ از فاصله‌ای که گاه آدمی برای آرامش خویش برمی‌گزیند. اما مگر نه اینکه همین فاصله‌ها گاهی میان دوستان دیواری می‌کشند که عبور از آن آسان نیست؟ تنبیه‌گرِ روح خویش کم بودی که سوهانِ روح من نیز شدی؟ گویی تقدیر، این بار نه به نیشتر، که به قلم، زخم بر خاطرم می‌زند. چه آشفته است این جهان و چه نابرابر قسمت شده‌اند دل‌ها؛ یکی در تمنای هم‌صحبتی و دیگری در هوای خلوت خویش... من در سطرهای تو به دنبال ردّی از خویشم و تو، شاید در جست‌وجوی مخاطبی دیگر؛ و این‌گونه است که بعضی انتظارها، که پاسخی بیابند، در دل ریشه می‌دوانند. #سمیرا عظیمی

«اقیانوسِ وجودت را با آرزوهایت بیافرین.» کاش می‌شد... اما بعضی آرزوها، هرقدر هم در دل ریشه بدوانند، هرگز مجال شکفتن نمی‌یابند؛ و من نتوانستم آنچه را در خیال ساخته بودم، در واقعیت زندگی کنم... من هم روزی خیالِ ساختنِ آن اقیانوس را داشتم؛ اما انگار سهم من، تنها تماشای موج‌هایش از دور بود...