Аналитика Telegram-канала
Подписчики
363
Охват за 24 ч
52
ER за 24 ч
14,33%
Публикаций
395

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
14 ноя17 ноя20 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

19.1120.1120.1120.1120.1120.11
8
Средний охват
17
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

52
Упоминаний
12
Из них репостов
13
Каналов
Все упоминания

Последние посты

3 из 395 2 из 395
در شب بیقرار میخانه دوازده آی، ساقی! چراغ روشن کن در شب بیقراری مستان روزگاری‌ست، روزگار بدی‌ست کی می‌آیی به یاری مستان؟ ساقی این را تو خوب می‌دانی داغ‌هامان ادامه‌دار شده‌ست دشت‌هامان خرابه را ماند باغ‌هامان چه بی‌بهار شده‌ست خسته از روز و روزگار خودم از تو صبر و قرار می‌خواهم دلی از جنس شعر و زیبایی جانی امیدوار می‌خواهم پُرم از خاطرات گمشده‌ام چقدر حرف می‌زنم ساقی به طبیبان سلام من برسان زخم‌هایی‌ست بر تنم ساقی ما جهان‌دار بی جهان شده‌ایم کو جهانی که رنگ روشن داشت یاد آن روزهای خوب قدیم زندگی هرچه بود دیدن داشت در شب روشن خدا ساقی پا بنه در سکوت ما ساقی بین خوبان روزگار دراز کس ندارد دل ترا ساقی همه‌ی مهر چیست؟ لبخندت همه‌ی عشق چیست؟ آوازت مثل حافظ کنار آینه‌ها پُرم از خاطرات شیرازت من و این چارپاره‌ی خسته من و این چارپاره‌ی غمگین گاهی از کوچه‌های یاد بیا پیش بغض صدای من بنشین آن‌چه با چشم‌هات می‌بینی روزگار من است ساقی جان پشت پرچین که زرد افتاده‌ست برگ و بار من است ساقی جان من و اندوه کهنه‌ای که مدام نفسم را مچاله می‌خواهد در فراز و فرودهای جهان آه، عمر من است می‌کاهد از من و شعر من چه می‌دانی؟ شعر من همچنان صدای من است راز من در صدای من پیداست عشق میراث دیر پای من است همچنان بی‌صدا ببر ساقی به تماشا مرا ببر ساقی هر کجا خواستی دل من را به امید خدا ببر ساقی من و دست و دلی پُر از باران تو و دست و دلی پُر از خورشید تو که از راه آمدی، آرام بر دلم شور زندگی تابید این صدای همیشه‌های من است این صدای مرا بخوان ساقی در فراز و فرودهای جهان نرود عشق از میان ساقی نرود عشق از میان، یعنی: عشق رازی‌ست جاودان ساقی می‌توان عشق را تماشا کرد در سراپای این جهان ساقی ادامه دارد. شعبان کرم‌دخت بابلسر کانال شعر من @karamdokht
ещё
5 0 20 ноя, 22:09
در شب بیقرار میخانه یازده آن‌همه عاشقان کجا رفتند راویان جنون و شیدایی با دل و جان مهربان بودند یادگاران بزم دانایی چشم‌ها را همیشه روشن داشت عشق با جلوه‌ی فراوانش شب به زیبایی تماشا بود ماه بود و صفای ایوانش کنج صحن و سرای میخانه بوی گیسوی یار می‌آمد عشق از کوچه‌ی زمستانی پا به پای بهار می‌آمد در شب بیقرار میخانه مستی عاشقان کجا رفته‌ست بزم مستانه بود و ساغر بود شادی بی‌امان کجا رفته‌ست تا غزل هست، تا تماشا هست بنویسید عشق فرخنده‌ست بر لبم شعر می‌شود تکرار در دلم خاطرات تو زنده‌ست باز امشب برای من از عشق حرف‌های ادامه‌دار بزن داد و فریادهای سنگین را بر سر روز و روزگار بزن از من و حال من چه می‌پرسی نفسم شاعرانه نیست دگر هرچه را که نخواستم، دارم دل من در میانه نیست دگر ساقی این روزها مرا دریاب با دل گمشده کجا بروم پُرم از یادهای میخانه مگو از خاطر شما بروم سوختم، سوختم به جان خودم شب و روزم به رنگ آه من است این‌که دیری‌ست بیقرار توام در و دیوارها گواه من است ساقی این روزها حواسم نیست در کجای زمانه‌ی خویشم من و رفتن به سوی بی‌سویی بار سنگین به شانه‌ی خویشم من و این درد و داغ پی در پی خاطرم در مدار دلتنگی‌ست از همین بغض‌های من پیداست همه‌ی لحظه‌های من سنگی‌ست آسمان من است می‌بینی؟ ماه کج‌کج به راه افتاده‌ست گرگ‌ها در مقابلم دارم یوسف جان به چاه افتاده‌ست عشق من، عشق خوب و فرخنده در دلم نام توست پاینده ای خوش آن عاشقی که با دل شاد سر به پای امید افکنده همه‌ی حرف ما تویی ای عشق همه‌ی حرف ما حکایت توست با چراغ تو راه می‌جوییم در دل ما شکوه رایت توست عشق یعنی: صدای بی‌آغاز عشق یعنی: به ناکجا رفتن عشق یعنی: به شکل غمگینی به تماشای یادها رفتن ادامه دارد. شعبان کرم‌دخت بابلسر کانال شعر من @karamdokht
ещё
1 0 20 ноя, 19:49
در شب بیقرار میخانه ده ساقیا! باز هم بگو، بنویس از همان خاطرات دیرینه همدلی بود و شادی بسیار چقدر عشق بود در سینه فارغ از هرچه های و هو برسان دست‌های مرا به او برسان دور ماندم از آرزوی خودم دل من را به آرزو برسان شرحی از روزگار رفته بگو روزگاری که روز تار نداشت سرخوشی بود و هیچ‌کس در دل رنج‌های ادامه‌دار نداشت دل بی‌دست و پای من گم بود در سکوت صفای میخانه بر لبم باز می‌شود تکرار قصّه‌ی دیرپای میخانه کو شب بیقرار میخانه کو تماشای آن در و دیوار بغض‌ها تازه، تازه می‌آیند مانده در جان ما غم بسیار سال‌ها رفت و من به چشم خودم بزم مستانه‌ای نمی‌بینم از بهاری که رو به روی من است دسته‌های گلی نمی‌چینم من پُر از شعر، من پُر از شورم چشم‌هایم به رنگ بیداری‌ست اشک بی‌اختیار من آرام همچنان در سکوت شب جاری‌ست روزگارم چقدر تار شده‌ست هیچ در دست جز شکستم نیست تا ببینم کجای کار خودم هیچ آیینه‌ای به دستم نیست هرکه آیینه‌ای به دستش بود در فراز و فرودها گم شد آتشی شعله‌ور شد و کم‌کم بین انبوه دودها گم شد ساقی از من گذشت، امّا تو رو به آینده می‌روی آرام دلخوشی را بریز در ساغر زودتر بگذر از غم ایّام چیست آوازمان؟ شده دشنام چیست لبخندمان؟ تباه شده‌ست به تماشای یادها برخیز سهم‌مان از زمانه آه شده‌ست به تماشا قسم، امیدی نیست به جهانی که ما در آن هستیم خالی دست‌های ما یعنی: نام داریم و بی نشان هستیم با هزاران زبان که ما داریم چیزی از رنج خود نمی‌گوییم بر سر شانه‌های همدیگر راز آوارگی گیسوییم این سوال همیشه‌های من است آن‌همه شور و حال کو ساقی؟ شور مستانه‌ی عزیزانم لحظه‌های زلال کو ساقی؟ آن‌همه عاشقان کجا رفتند آن‌همه عاشقان شورانگیز چشمشان بوی زندگی می‌داد دلشان بود از جنون لبریز ادامه دارد. شعبان کرم‌دخت بابلسر کانال شعر من @karamdokht
ещё
10 0 20 ноя, 05:00
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней