تمدن‌ها سکه‌ی دو رو نیستند؛ مخروط‌اند. نوکِ تیز و براقِ مخروط، همان چیزی است که به نمایش درمی‌آید: قانون، هنر، تجارت، ادعای اخلاق. این بخش، مشروعیت می‌سازد و توجه را می‌رباید. اما قاعده‌ی وسیع و پنهانِ آن، هزاران برابر بزرگ‌تر است و در تاریکی مطلق پنهان شده است. وقتی یک تمدن، خدا را از مرکز قدرت حذف می‌کند (آنچه غربی‌ها سکولاریسم می‌نامند)، در عمل وارد مسیر ضدخدایی می‌شود. طبق سنت الهی، چنین ساختاری به حال خود رها می‌گردد و به سمت ظلماتِ لایه‌لایه سقوط می‌کند. در این نقطه، قاعده‌ی پنهانِ مخروط، دیگر «نیمه‌ی بد» نیست؛ بلکه تاریکیِ خالص و سیستماتیک است که برای تغذیه‌ی آن نوکِ کوچک، انسان‌ها را می‌بلعد. این مخروط، هم در هند باستان دیده می‌شود (عرفان در نوک، سیستم کاستی در قاعده)، هم در روم (حقوق در نوک، برده‌داری در قاعده)، و هم در تمدن مدرن (حقوق بشر در نوک، استثمار جهانی در قاعده). حقیقتِ عریانِ تاریخ این است: هرگاه قدرت از اخلاق جدا شود، آن ساختار به ماشینِ ظلمات تبدیل می‌گردد. هنرِ تحلیلگر، فریب نخوردن از نوکِ براقِ مخروط است.

فارغ از مجاهدین در عرصه های نظامی، سیاسی و اقتصادی، و غیر از مظلومین جنگ زده، همه ی ما انسان های دنیا، از قاتلین و عموم کفار خارجی تا مردم و مسئولین ایرانی، دستمان به خون مطهر شهید خامنه‌ای و اهل‌بیت اش آغشته است. شب بخیر