باید میرفتیم همان زمان ها که هنوز خاک گرم بود و باد می وزید همان موقع که هنوز زمین را میکاشتند و درخت های آخر باغ میوه می‌دانند باید روی شاخه های تنومندشان می‌نشستیم و برای آخرین بار خداحافظی میکردیم و میرفتیم باید کیف های مان را از بابونه ها پرمی کردیم و از سربالایی ها پایین میرفتیم باید قبل از آخرین غروب میرفتیم

در هوای بارانی که از زنندگیِ رنگ ها و بی حیاییِ خطوط اشیاء میکاهد، من یک نوع آزادی و راحتی حس میکردم و مثل این بود که باران، افکار تاریک مرا می‌شست. بوف کور؛صادق هدایت