🔹خانیملار آیدین‌خاناسی ✍🏻مریم انوری (مدیر مجموعه ایینه) چند روز پیش نمایش تئاتر «خانیملار آیدین‌خاناسی» در تبریز به پایان رسید. موضوع تئاتر تشکیل انجمن بیداری نسوان در صد‌ و اندی سال پیش است. این نمایش تصویر زنانی است که ترقی می‌خواهند و در جامعه‌ای زندگی می‌کنند که خواسته‌اش ترقی نیست. نمایش از لحاظ کارگردانی، مضمون، صحنه‌آرایی، بازیگری و برانگیختن همزمان احساس خنده و غم از بالاترین کیفیت هنری برخوردار است. اما علی‌رغم آن، کارگردان نمایش، خانم نازیلا ایرانزاد که از بهترین‌های تبریز و آذربایجان هستند، در پایان تئاتر اشاره کردند که این نمایش در برخی از روزهای اکران با تعداد اندکی تماشاگر، به روی صحنه رفته است. این موضوع مرا به این فکر ‌برد که تبلیغ و تهییج افکار عمومی برای دیده شدن یک اثر هنری چقدر مهم است؛ و در این بین گفتمان‌های اجتماعی و سیاسی قدرتمند در جامعه، چه نقشی در حمایت یا طرد شدن یک اثر ایفا می‌کنند؟ به نظر می‌رسد اگر این گفتمان‌ها به دنبال ترقی‌خواهی و مطالبات حقوق زنان در جامعه خود باشند، این‌گونه تئاترها و حرکات باید در نقطه اصلی توجه و تمرکز آنها قرار گیرد. اما آنچه در عمل مشاهده می‌شود تداعی‌کننده این دیالوگ ماندگار نمایش است: «ملت اؤزو ایستمه‌سه، بیز ترقی یارادا بیلمریخ.» تاریکی و دود اولین مواجهه ما با این تئاتر است. صحنه با افرادی که در نظم‌ها و شکل‌های گوناگون به دور تابوت نشسته‌اند روشن می‌شود. با جابجایی تابوت داستان شروع می‌شود. زنی ایرانی به نام «مدحت» که در خارج ادبیات خوانده، به تازگی به ایران برگشته است و سودای تشکیل انجمن نسوان_با هدف آموزش درام‌نویسی به زنان_را دارد.‌ قُمری در نقش کنیز مدحت که با دیالوگ‌های طنزآمیز شخصیت‌پردازی شده، نماد زن سنتی ایرانی است که با واقعیت‌های مردسالارانه از نزدیک آشناست و حد و حدودی را که جامعه برایش ترسیم کرده به خوبی می‌شناسد. او درباره خطرات این کار به مدحت هشدار می‌دهد؛ ولی تلاش‌هایش برای منصرف کردن خانم بی‌نتیجه است. انجمن تاسیس می‌شود، اما در طول تئاتر شاهد به وقوع پیوستن یک‌به‌یک پیش‌بینی‌های قُمری هستیم. یکی از جالب‌ترین استدلال‌های قُمری این است: «چطور می‌خواهی در جایی که یک زن نمی‌تواند دو بار از یک خیابان عبور کند انجمن نسوان تشکیل دهی؟» صحنه به درون خانواده ایرانی می‌رود: مادری که سعی دارد در هر شرایطی صلح خانواده را حفظ کرده و خشونت را به حداقل برساند، دختری که به دنبال آزادی و تغییر است، پدری معتاد که قصورهای زیادی دارد ولی سعی می‌کند آخرین سنگر پدری‌اش را_که بر بدن و زندگی دخترش بنا کرده_حفظ کند، و برادری عیاش با نمایش ماهیچه‌های قوی، که سواد خواندن ندارد و سعی می‌کند فعالیت‌های فکری خواهر را محدود کند. سه چهار نفری که در انجمن نسوان ثبت‌نام می‌کنند هر کدام نماینده تیپ متفاوتی از زنان هستند. ولی همگی یک ویژگی مشترک دارند و آن به چالش کشیدن خانواده و جامعه برای رسیدن به خواسته‌هایشان است. صحنه پایانی، تکرار صحنه آغازین است: آتشی که قاتلان چادرپوش به جان خانه مدحت افکنده‌اند، جسد قُمری و افرادی که در نظم‌ها، نقش‌ها و شکل‌های گوناگون به دورش نشسته‌اند. در پایان تئاتر با کشته شدن دو زن از اعضای انجمن نسوان، اولین قدم‌های زنان برای ترقی‌خواهی ظاهرا به پایان می‌رسد. پایانی که نقطه شروعیست برای ادامه‌ی این راه... ⚠️بازنشر تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز است 👇👇👇 @iiynaa @iiynaa @iiynaa 🔴 اینستاگرام ما

🔹خانیملار آیدین‌خاناسی ✍🏻مریم انوری (مدیر مجموعه ایینه) چند روز پیش نمایش تئاتر «خانیملار آیدین‌خاناسی» در تبریز به پایان رسید. موضوع تئاتر تشکیل انجمن بیداری نسوان در صد‌ و اندی سال پیش است. این نمایش تصویر زنانی است که ترقی می‌خواهند و در جامعه‌ای زندگی می‌کنند که خواسته‌اش ترقی نیست. نمایش از لحاظ کارگردانی، مضمون، صحنه‌آرایی، بازیگری و برانگیختن همزمان احساس خنده و غم از بالاترین کیفیت هنری برخوردار است. اما علی‌رغم آن، کارگردان نمایش، خانم نازیلا ایرانزاد که از بهترین‌های تبریز و آذربایجان هستند، در پایان تئاتر اشاره کردند که این نمایش در برخی از روزهای اکران با تعداد اندکی تماشاگر، به روی صحنه رفته است. این موضوع مرا به این فکر ‌برد که تبلیغ و تهییج افکار عمومی برای دیده شدن یک اثر هنری چقدر مهم است؛ و در این بین گفتمان‌های اجتماعی و سیاسی قدرتمند در جامعه چه تأثیری در حمایت یا طرد شدن یک اثر ایفا می‌کنند؟ به نظر می‌رسد اگر این گفتمان‌ها به دنبال ترقی‌خواهی و مطالبات حقوق زنان در جامعه خود باشند، این‌گونه تئاترها و حرکات باید در نقطه اصلی توجه و تمرکز آنها قرار گیرد. اما آنچه در عمل مشاهده می‌شود تداعی‌کننده این دیالوگ ماندگار نمایش است: «ملت اؤزو ایستمه‌سه، بیز ترقی یارادا بیلمریخ.» تاریکی و دود اولین مواجهه ما با این تئاتر است. صحنه با افرادی که در نظم‌ها و شکل‌های گوناگون به دور تابوت نشسته‌اند روشن می‌شود. با جابجایی تابوت داستان شروع می‌شود. زنی ایرانی به نام «مدحت» که در خارج ادبیات خوانده، به تازگی به ایران برگشته است و سودای تشکیل انجمن نسوان_با هدف آموزش درام‌نویسی به زنان_را دارد.‌ قُمری در نقش کنیز مدحت که با دیالوگ‌های طنزآمیز شخصیت‌پردازی شده، نماد زن سنتی ایرانی است که با واقعیت‌های مردسالارانه از نزدیک آشناست و حد و حدودی را که جامعه برایش ترسیم کرده به خوبی می‌شناسد. او درباره خطرات این کار به مدحت هشدار می‌دهد؛ ولی تلاش‌هایش برای منصرف کردن خانم بی‌نتیجه است. انجمن تاسیس می‌شود، اما در طول تئاتر شاهد به وقوع پیوستن یک‌به‌یک پیش‌بینی‌های قُمری هستیم. یکی از جالب‌ترین استدلال‌های قُمری این است: «چطور می‌خواهی در جایی که یک زن نمی‌تواند دو بار از یک خیابان عبور کند انجمن نسوان تشکیل دهی؟» صحنه به درون خانواده ایرانی می‌رود: مادری که سعی دارد در هر شرایطی صلح خانواده را حفظ کرده و خشونت را به حداقل برساند، دختری که به دنبال آزادی و تغییر است، پدری معتاد که قصورهای زیادی دارد ولی سعی می‌کند آخرین سنگر پدری‌اش را_که بر بدن و زندگی دخترش بنا کرده_حفظ کند، و برادری عیاش با نمایش ماهیچه‌های قوی، که سواد خواندن ندارد و سعی می‌کند فعالیت‌های فکری خواهر را محدود کند. سه چهار نفری که در انجمن نسوان ثبت‌نام می‌کنند هر کدام نماینده تیپ متفاوتی از زنان هستند. ولی همگی یک ویژگی مشترک دارند و آن به چالش کشیدن خانواده و جامعه برای رسیدن به خواسته‌هایشان است. صحنه پایانی، تکرار صحنه آغازین است: آتشی که قاتلان چادرپوش به جان خانه مدحت افکنده‌اند، جسد قُمری و افرادی که در نظم‌ها، نقش‌ها و شکل‌های گوناگون به دورش نشسته‌اند. در پایان تئاتر با کشته شدن دو زن از اعضای انجمن نسوان، اولین قدم‌های زنان برای ترقی‌خواهی ظاهرا به پایان می‌رسد. پایانی که نقطه شروعیست برای ادامه‌ی این راه... ⚠️بازنشر تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز است 👇👇👇 @iiynaa @iiynaa @iiynaa 🔴 اینستاگرام ما

💄دری‌وری‌های یک زن👠 تا به حال شده مریض بشوید و همینکه دو تا سرفه کردید، کسی که کنارتان نشسته و سالم است طوری خودش را به مریضی بزند که دیگر انتظار رسیدگی، دکتر رفتن و آبمیوه خوردن از سرتان بپرد؟ حال قضیه ما زنان و برخی آقایان نیز همین شده است! تا آمدیم از حقمان حرف بزنیم طوری خود را درمانده جلوه دادند که حس کردیم باید خودمان را فراموش کرده و به خاطر سربازی اجباری آقایان تظاهرات راه بیاندازیم؛ و یا رفع مشکل چند صد نفر مرد زندانی مهریه را در اولویت کارهایمان قرار بدهیم! اینکه ما زنان هر روز به قتل می‌رسیم، در دید عرف ابزاری برای بهره‌کشی جنسی و خدماتی، و در قانون رسمی شهروند درجه دوم محسوب می‌شویم، اینکه بیشتر از نصف ارث اکثریت زنان سهم برادر می‌شود، یا انحصار مردانه اجازه‌ی ورود زنان به نهاد‌های اقتصادی، سیاسی و قانون‌گذاری را نمی‌دهد، و حتی اینکه در مقایسه با زندانیان مهریه، تعداد بیشتری زن به دلیل ضمانت چک‌های شوهر در زندان هستند، گویا این مشکلات زنان، در مقابل سربازی و مهریه‌ی مردان خیلی کوچک به نظر می‌رسند! و پرداختن به آنها باید به بعد از رفع دو عدد مشکل مردانه موکول شود! ✍️ خراب ⚠️بازنشر تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز است. 💁🏻‍♀️💁🏻‍♀️💁🏻‍♀️@iiynaa 🙋🏻‍♀️ما را در اینستاگرام دنبال کنید.