آدم رفته رفته بیش از حد صبور می‌شود، آگاهانه و تعمدا صبور می‌شود و این مصیبت است! ✍🏽carlos fuentes

فروید: تو هنوز هم یک دختر بچه مانده‌ای. بچه‌ها خود به خود فیلسوف‌اند، می‌پرسند. آنا: بزرگ‌ترها چی؟ فروید: بزرگ‌ترها خودبه‌خود احمق‌اند؛ جواب می‌دهند. Eric Emmanuel Schmitt

در جامعه‌ای که همه در حال تماشای یکدیگرند؛ چه کسی فرصت زندگی کردن دارد؟ در جامعه نمایشی ارزش‌ها به‌ تصویر تبدیل شده موفقیت به نمایش گذاشته شده و حتی رنج نیز گاهی تنها زمانی اهمیت پیدا می‌کند که دیده شود. انسان معاصر بیش از آن‌که درگیر تجربه کردن زندگی باشد، درگیر «بازنمایی» آن است! او می‌آموزد چگونه خوشبخت به‌نظر برسد چگونه متفاوت دیده شود و چگونه تصویری قابل ‌قبول از خود به دیگران ارائه کند. در چنین نظمی، حقیقت زیر انبوهی از «روایت‌ها و نمایش‌ها» نابود می‌شود. در جامعه‌ی نمایشی انسان‌ سرانجام چنان درگیر تماشای زندگی‌ دیگران و ساختن تصویر خود می‌شود که فراموش می‌کند زندگی کردن، چیزی فراتر از دیده شدن است. inspired by Guy Debord’s ideas in The society the spectacle. @hypnosIIs