🌟انگیزه و چهار جزء متفاوت اون چند پست قبلی رو صرف توضیح نظریه‌ی انگیزش زمانی و چهار نظریه‌ی پایه‌اش کردم. حالا باید بگم آورده‌ی عملی این‌ها چیه: فرمول TMT چهار تا متغیر داره: انتظار، ارزش، تکانشگری و فاصله‌ی زمانی. به نظرم بزرگ‌ترین کاربردش همینه: دفعه‌ی بعد که کسی کاری رو عقب میندازه چه یه همکار، چه خودمون، به‌جای «انگیزه نداره»، بپرسیم کدوم یکی از این چهار تا مولفه خرابه. چون مواجهه با هرکدوم فرق می‌کنه. 😴اگه فرد احتمال موفقیت رو کم میدونه، بزرگ‌تر کردن پاداش هم بی‌فایده‌ست. احتمال و ارزش در هم ضرب می‌شن، نه جمع. کسی که باور نداره از پس کاری برمیاد، با دو برابر شدن پاداش هم تکون نمی‌خوره. اینجا باید روی باورِ توانستن کار کرد، نه روی جایزه. 😴اگه ارزش پاداش پایینه، دو تا سؤال هست: اول اینکه این پاداش اصلاً با نیاز این آدم جور در میاد؟ نظریه‌ی نیاز می‌گفت یه پاداش واحد برای همه کار نمی‌کنه. دوم اینکه نقطه‌ی مرجعش کجاست؟ همون پاداش، برای کسی که انتظارش رو نداشت یه برده، و برای کسی که انتظار بیشتری داشت یه باخته. 😴اگه فاصله زمانی تا پاداش زیاده، هدف رو خرد کنیم. این یه ترفند بهره‌وری نیست؛ داره مستقیم مخرج فرمول رو کوچیک می‌کنه. 😴و اگه تکانشگری بالاست، تصمیم رو از لحظه‌ی وسوسه جلو بندازیم. چون در اون لحظه، پاداش فوری تقریباً همیشه برنده میشه. ولی به نظرم مهم‌ترین آورده‌ی این سری چیز دیگه‌ایه. 🏷 اون چیزی که اسمش رو بی‌انگیزگی یا تنبلی می‌ذاریم، یه ویژگی اخلاقی نیست؛ خاصیت ساختاریِ نحوه‌ی ارزش‌گذاری ما روی زمانه، پاداش و احتمال موفقیتمونه. همین نگاه، هم قضاوت‌مون درباره‌ی دیگران رو عوض می‌کنه، هم کمک می‌کنه به‌جای سرزنش، دنبال اون جزء خاص بگردیم که داره درست کار نمیکنه. ✈️@HumanInOrg 🌐 ble.ir/humaninorg

📌 ارزش از کجا میاد؟ سه نظریه‌ی قبلی این سری هر کدوم تکه‌ای از پازل انگیزه رو توضیح دادن. تنزیل هذلولوی گفت زمان چه بلایی سر ادراک ما از ارزش میاره. نظریه‌ی انتظار گفت احتمال چطور وارد معادله‌ی ذهنی ما میشه. نظریه‌ی چشم‌انداز گفت این دو تا توی ذهن ما چه شکلی عوض می‌شن. ولی هیچ‌کدوم نگفتن اون ارزش از اول از کجا میاد. چرا پاداشی برای یکی مهمه و برای اون یکی نه. چهارمین نظریه‌ی پایه‌ی TMT همین رو جواب می‌ده: نظریه‌ی نیاز، که برمی‌گرده به کار هنری مورای در ۱۹۳۸. حرف اصلی‌ اینه که نیاز یه نیروی درونیه که رفتار ما رو به‌سمت ارضا شدن هدایت می‌کنه. و شدت همون نیاز تعیین میکنه که یه پاداش برای این آدمِ خاص چقدر می‌ارزه. سه نیاز بنیادی وجود داره: 📍نیاز به موفقیت — لذت بردن از غلبه بر مانع 📍نیاز به تعلق — لذت بردن از معاشرت و سهیم شدن با آدم‌ها 📍نیاز به قدرت — لذت بردن از کسب نفوذ و اعتبار، به‌ویژه از راه اثرگذاری بر دیگران شدت این نیازها ثابت نیست. مقاله می‌نویسه نیازها نوسان می‌کنن و کم و زیاد میشن. در هر لحظه ما به دنبال ارضای شدیدترین نیاز میریم: یعنی «نیاز به موفقیت» یه برچسب دائمی روی یه آدم نیست. یه عدده که بالا و پایین می‌ره. و چیزی که اون عدد رو بالا و پایین می‌بره فقط درون آدم نیست. محیط بیرونی هم تاثیر داره و به ارضای نیاز فشار میاره (Press): وقتی موقعیتی جلوی ما قرار می‌گیره که انتظار داریم به‌زودی نیازی رو ارضا کنه، اون نیاز حاد میشه. صفات شخصیتی ما در واقع بروز رفتاری نیازهای بنیادینی هستند که در بالا بهشون اشاره شد: مثلا برون‌گرایی تا حدی از نیاز به تعلق میاد و وظیفه‌شناسی تا حدی از نیاز به موفقیت. ✈️@HumanInOrg 🌐 ble.ir/humaninorg

🗒اگر دوست دارید بیشتر درباره‌ی نظریه‌ی چشم‌انداز تجمعی (Cumulative Prospect Theory) بخونید، این مقاله از تورسکی و کانمن رو در کانال مخزن مطالعه کنید. ✈️@HumanInOrg 🌐 ble.ir/humaninorg