ولی دقت کردید؟ همیشه پسرا رو محکوم کردیم به قوی بودن.. به تکیه گاه بودن... به شعار مرد ک‌گریه نمیکنه... هیچوقت نخواستیم قبول کنیم اونا هم حق دارن خسته بشن .. گریه کنن ...بشکنن.... هیچوقت نخواستیم قبول کنیم پسرا هم احساس دارن.... هیچوقت نپرسیدیم چیشد که نصف پسرامون سیگاری شدن..... این روزا روزای سختیه ...ولی برای پسر ها و مرد هامون سختر ...

من تقصیرها رو میندازم گردن خودم، چون اونی که ازت تو ذهنم ساختم، هیچ‌وقت این کار رو باهام نمی‌کرد.