Бугунги кунингиз хайр-барака, хотиржамлик ва файз билан ўтсин. Қадам қўйган ҳар бир ишингизда Аллоҳ таоло сизга мададкор бўлсин, қалбларингизни иймон нури билан тўлдирсин 🌿
Ўзингизни, ота-онангизни, фарзандларингизни ва барча яқинларингизни Ўз паноҳида асрасин, гуноҳларимизни мағфират қилиб, дуоларимизни қабул этсин 🤲
Тонгимиз шукр билан бошланиб, кунларимиз тинчлик, соғлик ва баракага тўлсин. Хонадонларимиздан файз ва раҳмат аримасин
Бир киши Умар ибн Хаттоб розияллоҳу анҳунинг ҳузурига боласидан шикоят қилиб келди. Умар розияллоҳу анҳу ўша ўғилни чақиртириб, отасига озор бергани, унинг ҳақларини унутгани учун унга танбеҳ бердилар.
Шунда ўғил: «Эй мўминларнинг амири! Боланинг ҳам отасида ҳаққи бўлмайдими?» деди.
Умар розияллоҳу анҳу: «Бўлади» дедилар.
Ўғил: «Улар нималар?» деб сўради.
Умар розияллоҳу анҳу: «Ота аввало болага яхши она танлаши керак, токи одамлар уни онаси билан айбламасин. Кейин унга яхши исм қўйиши, унга Қуръон ўргатиши керак», дедилар.
Ўғил деди: «Эй мўминларнинг амири! Отам сиз айтган ишларнинг бирортасини қилмаган. Онам бир мажусийнинг қўлидаги занжи аёл бўлган. Шунинг учун ҳамма мени онам билан масхара қилади. Менга «Жуъал» («Гўнг қўнғиз» ) деб исм қўйган. Менга Қуръондан бирорта ҳарф ўргатмаган!».
Шунда Умар розияллоҳу анҳу отага дедилар: «Ўғлим менга оқ бўлди деб, шикоят қилиб келган эдинг. У сенга эмас, сен унга оқ бўлган экансан-ку! У сенга эмас, сен унга ёмонлик қилган экансан! Сен унинг ҳаққини поймол қилган экансан. Энди биз ундан ҳеч нарса талаб қила олмаймиз».
У зот шундай деб, отани маҳкамадан чиқариб юбордилар.
📚“Солиҳ фарзанд қандай тарбия қилинади?” китобидан.
Бир куни Исо алайҳиссалом кетиб турсалар, бир қабрга назарлари тушади. Қабрдан эса кўзни қамаштирувчи нур ва ёқимли ҳид таралиб турган эди. Исо алайҳиссалом буни шундай тарк этишни хоҳламасдан, Аллоҳ таолога қабр эгасини тирилтириб, у билан гаплашишини истаб муножот қилади. Аллоҳ таоло пайғамбарининг бу муножотини қабул қилади. Шу онда қабр икки тарафга очилибди, қараса ичида бир инсон, олдида Жаннатнинг дастурхон очилган, Жаннат меваларидан еб ўтирибди экан. Исо алайҳиссалом таралиб турган муборак ҳидни айнан шу неъматлардан келиб турганини билиб, қабр соҳибига қараб:
— Сен ким бўласан? — деб сўрабди.
— Эй Руҳуллоҳ, сизни яҳудий тоифаси ўлдирмоқчи бўлганларида, сизга қочинг деб хабар берган киши бўламан, — дебди.
— Яхши, бу неъматларга қайси амалларинг туфайли ноил бўлдинг? — деб яна сўрабди Исо алайҳиссалом.
— Бу неъматлар менинг амалим билан берилмаяпти. Дунёда яшаётган менинг бир неварам бор. У ҳар доим менинг руҳимга садақа ва хайрликлар бериб туради. Булар ўша садақаларнинг савобидир. Бу неъмат ва нур ўшалардан. Булар менинг Аллоҳ йўлида яшаётган солиҳ неварамнинг мен учун юбораётган ҳадяларидир, — дейди.
Исо алайҳиссалом қабрдаги одамга қараб туриб:
— Бизга фарзанднинг фойдаларидан хабар бергин, — деб сўрайди.
— Эй Руҳуллоҳ, сиз дунёда нубувват билан билинасиз. Биз эса қабрда дунёда қолдирган солиҳ фарзанд, набираси билан фахрланган, деб таниламиз. Хусусан, жума кечаси бўлганда Аллоҳ таоло солиҳ фарзандимизнинг садақалари, дуолари ва истиғфорлари туфайли бизларга малоикалари орқали нурдан бўлган лаганларда неъматлар эҳсон қилaди. Келган бу неъматлар сабабидан байрам қиламиз. Ҳар кимга фарзандининг юборган садақаси, яхшиликлари миқдорича эҳсонда бўлинади. Ўғли йўқ, неваралари бўлмаган маййитлар, ёки фарзандлари ва қариндошлари бўлса ҳам улардан хайр ва ҳасанотлар олмайдиган маййитлар “Менинг ўғлим йўқ. Менда набираларим йўқ. Шунинг учун мени яхшиликлар билан ёдга олмаяптилар” дейди.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам марҳамат қиладилар: “Ота-онасининг қабрини, жума кунлари зиёрат қилганнинг гуноҳлари афв этилиб, ҳақларини адо қилган бўлади" (Термизий).