«پرواز کن، با رویاهات. این مثل یه خواب می‌مونه. جای تو خالی، جات خالی، هرجا که هستی، با بالی که می‌سازی با رویاهات —پرواز کن با رویاهات.» بله گل‌پسر. پرواز کن حداقل.

ای بابا، سال‌های ٩۶ تا ۴٠٠ رو توی مغزم پاک کردم ولی متأسفانه گالریم این‌کار رو نکرده. عجب پفیوز‌هایی بودید. جدی چه کارمایی رو پیش‌پیش پس دادم اون‌موقع آخه اون زن چی بود یهو نازل شد. تهران اون‌موقع جالب بود، الان حس می‌کنم توی خرابه‌ها و زباله‌ها زندگی می‌کنم. تجریش بزرگ‌تر بود، شهرک غرب مدرن‌تر بود، هوا تمیزتر بود، آسمون آبی‌تر بود.

چندوقت پیش به یکی گفتم که زندگیش شلوغه و این رو نیستم، بعد که فکر کردم دیدم جدی من آدم زندگی‌های خلوتم. چیه هشتصدنفر اینور اونور. عاشق اکانت‌های با ١٠ فالوور و ١٠ فالووینگم. عاشق راه‌ندادن تمام انسان‌های رندوم تا مرحله‌ی فلرت سومم. عاشق یا پیش فلانی‌ام یا بهمانی‌ام. یه زمون یه هم‌خونه داشتم دو دقیقه تنها نبود در زندگیش. انگار گچ روی تخته می‌کشید جلوم. کاش می‌تونستم کل کره‌ی زمین رو چند دقیقه خلوت کنم. حالا ریشه در چی داره این موضوع رو خودم می‌دونم تراپیست درونتون رو بذارید جیبتون در جریانم.