در فرهنگ کهن ایران، آب تنها مایه حیات نبود؛ بلکه نمادی از پاکی، زایش، برکت و زندگی به شمار می‌رفت. آبان‌یشت، پنجمین یشت اوستا، در ستایش اَرِدوی‌سورَ اَناهیتا، ایزدبانوی آب‌های پاک و روان، سروده شده است. نیروی مینویی که با باروری، فراوانی و پاکیزگی پیوند دارد. در این سرود، از رود اساطیری اَرِدوی‌سورَ سخن گفته میشود. رودی بزرگ و نیرومند که از کوه هوکَیریَه سرچشمه میگیرد و به دریای فراخ‌کرت می‌ریزد. در کنار آن، تیر‌یشت، هشتمین یشت اوستا، به ستایش تیشتر، ایزد باران و ستاره باران‌آور، اختصاص دارد. همان نیروی مینویی که در نبرد با اَپوش، دیو خشکسالی، برای باریدن باران و باروری زمین می‌کوشد. آبانگان، جشن بزرگداشت آب و پاسداشت این نعمت ارزشمند است. یادآوری پیوند دیرینه انسان با طبیعت و احترام به سرچشمه زندگی. به نام اناهیتا، بانوی آب‌های پاک؛ به نام تیشتر، ستاره باران‌آور؛ و به نام آب، که زندگی از آن آغاز می‌شود. آبانگان خجسته و فرخنده باد.