غزل تازه: مجروح و مداوا نشده، جانِ من است این! این خاکِ به جان آمده ایران من است این! این بیرقِ خونین که روَد خانه به خانه پیغام‌برِ خونِ عزیزانِ من است این! خونبار و لت و پار، به چنگالِ حوادث حلقومِ عزیزان و گریبانِ من است این! ای بشکند آن دشنه، که این گُرده‌ی من بود ای بشکند آن مُشت، که دندانِ من است این! از "مرگ" چه باکم؟ -که در این بازی خونین- سخت است ولی مشکلِ آسان من است این! از چار طرف ابرِ عزا آرَد و بارَد پاییزِ من است این و زمستانِ من است این! خاکستر سرخی ست بجا مانده در این دشت میراثِ غم‌انگیزِ نیستان من است این! ققنوسم و بگذار بسوزم که ببالم آغاز من این است، نه پایان من است این! https://t.me/metanoia1122

دو چشم خیره‌ی قرمز به جستجوی جنازه چه آرزوی غریبی است آرزوی جنازه! چه دوزخی است عزیزم چه چاه ویل عظیمی جنازه روی جنازه، جنازه روی جنازه ‌‌‌ به تن نه جامه‌ی دامادی است، کیسه‌ی مشکی ست حنا نبسته، به خون خیس خورده موی جنازه چگونه نشئه‌ی افیون امن و راحت خود بود که پر نگشت مشام جهان ز بوی جنازه کدام رشته‌‌ی پیوند می‌کشید مدامت میان آن همه آشفتگی به سوی جنازه ‌ به سرب و ساچمه چندان دریده است که نتوان به سان جامه‌ی خلقان دگر رفوی جنازه ‌ ستون و سقف فلک شاید ار به خاک بیفتد دمی که بوسه زند عشق بر گلوی جنازه https://t.me/metanoia1122