Аналитика Telegram-канала
Подписчики
7 992
Охват за 24 ч
751
ER за 24 ч
9,40%
Публикаций
92

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
14 ноя17 ноя20 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

12.1112.1113.1114.1115.1115.11
83
Средний охват
470
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

607
Упоминаний
323
Из них репостов
72
Каналов
Все упоминания

Последние посты

3 из 92 2 из 92
Фото
🔵به یاد دکتر داوود فیرحی؛ استادی که معلم ماند ✍حسین قتیب شش سال از درگذشت دکتر داوود فیرحی گذشت. از سال‌های دانشجویی‌ام، تصویر استادان بسیاری در ذهنم باقی مانده است، اما دکتر فیرحی برای من جایگاه متفاوتی دارد. نه فقط به خاطر آنچه از او آموختم، بلکه به خاطر منش و رفتاری که از او دیدم. فروتنی، جدیت علمی و احترامی که برای دانشجو قائل بود، بیش از هر چیز دیگری در خاطرم مانده است. سال‌ها بعد از دوران دانشجویی، زمانی که خودم تدریس می‌کردم، فرصتی پیش آمد تا یکی از مباحثی را که از او آموخته بودم و حالا در کلاس‌هایم درس می‌دادم، به خودش نشان دهم. کامپیوترم را باز کردم و آنچه را آماده کرده بودم، نشانش دادم. واکنشش برایم فراموش‌نشدنی بود. بسیار خوشحال شد. شادی‌اش از این نبود که کسی نامش را تکرار کرده یا به اندیشه‌اش ارجاع داده است؛ دست‌کم من چنین احساسی نداشتم. گویی از اینکه آنچه روزی در کلاس درس گفته بود، سال‌ها بعد در کلاس دیگری ادامه پیدا کرده و به نسل دیگری از دانشجویان منتقل می‌شود، واقعاً لذت می‌برد. آن روز بیش از گذشته فهمیدم که برای او معلمی چه معنایی داشت. فیرحی اهل خودنمایی نبود. با آن همه دانش و اعتبار علمی، نیازی نمی‌دید که مدام از جایگاه خود سخن بگوید. اهل حلقه ساختن به دور خود و پرورش مرید نبود. نمی‌خواست دانشجویانش او را تقدیس کنند یا بی‌چون‌وچرا اندیشه‌هایش را بپذیرند. در محیط دانشگاهی ما، که گاه برخی استادان بیش از آنکه به تربیت پژوهشگر علاقه‌مند باشند، در پی ساختن حلقه‌ای از پیروان وفادارند، این ویژگی برای من بسیار ارزشمند بود. یکی از چیزهایی که از همان دوران دانشجویی درباره او برایم جالب بود، مطالعه دائمی‌اش بود. با وجود سال‌ها تدریس و انتشار آثار علمی، همچنان می‌خواند و می‌آموخت. از بحث‌های جدید عقب نمی‌ماند و تصور نمی‌کرد که با رسیدن به مقام استادی، دیگر نیازی به یادگیری ندارد. بعدها که خودم وارد کار دانشگاهی شدم، بیشتر فهمیدم که حفظ این روحیه چقدر دشوار است. بسیار آسان است که استاد، پس از چند سال تدریس، به تکرار دانسته‌های گذشته عادت کند. فیرحی چنین نبود. کلاس درس را هم جدی می‌گرفت. تدریس برایش کاری تشریفاتی یا وظیفه‌ای در حاشیه فعالیت‌های دیگر نبود. به دانشجویان و وقتی که در کلاس می‌گذراندند احترام می‌گذاشت. از او آموختم که تعهد به دانشگاه، پیش از هر چیز، در همین کارهای ظاهراً ساده معنا پیدا می‌کند: مطالعه کردن، آماده بودن، به‌روز ماندن و جدی گرفتن دانشجو. ویژگی مهم دیگرش تلاش برای تولید واقعی دانش بود. فیرحی به ترجمه و تکرار اندیشه دیگران بسنده نمی‌کرد. سنت اندیشه سیاسی اسلامی را عمیقاً می‌شناخت، آثار جدید را دنبال می‌کرد و می‌کوشید از مواجهه این دو، پرسش و استدلالی مستقل پدید آورد. می‌شد با دیدگاه‌ها و نتایج پژوهش‌هایش مخالف بود، اما نمی‌شد کوشش او برای اندیشیدن و تولید فکر را نادیده گرفت. برای من این تمایز مهمی بود میان استادی که صرفاً دانش موجود را منتقل می‌کند و استادی که خود نیز در تولید آن سهم دارد. نکته دیگری که همیشه در رفتار او برایم اهمیت داشت، این بود که اجازه نمی‌داد باورهای سیاسی و دینی‌اش به رفتار ایدئولوژیک در محیط دانشگاه تبدیل شود. صاحب عقیده بود، اما از دانشجو انتظار هم‌عقیدگی نداشت. اختلاف نظر را به مسئله‌ای شخصی تبدیل نمی‌کرد و جایگاه استادی را وسیله‌ای برای تحمیل باورهایش قرار نمی‌داد. می‌توانستی از او بیاموزی، بی‌آنکه لازم باشد مانند او فکر کنی. فیرحی همچنین از نسلی بود که انقلاب و جنگ را تجربه کرده بود، اما از گذشته خود و ایثار و فداکاری دیگران برای ساختن موقعیت و کسب امتیاز استفاده نمی‌کرد. اعتبارش را نه از ادعای وفاداری و نه از به رخ کشیدن گذشته، بلکه از کار علمی و سال‌ها مطالعه و تدریس به دست آورده بود. هنوز وقتی به آن دیدار و واکنشش در برابر صفحه کامپیوترم فکر می‌کنم، تصویر معلمی را می‌بینم که از ادامه یافتن آموخته‌هایش خوشحال بود، نه از تبدیل شدن خودش به موضوع ستایش. شاید تفاوت یک معلم واقعی با کسی که تنها عنوان استادی را یدک می‌کشد، همین باشد. فیرحی نمی‌خواست دانشجویانش مرید او باشند؛ می‌خواست بیاموزند و خود بیندیشند. برای من، این مهم‌ترین میراث اوست. یادش گرامی. https://fxtwitter.com/HosseinGhatib/status/2121697565892632994?a=1M6dNcCyJibgrmQY14w&s=19 @BetweenDichotomies
ещё
1 0 15 ноя, 14:08
#گزارش از #نشست_علمی ✳️ دین و مسئله ایران؛ بازخوانی اندیشه سیاسی دکتر داود فیرحی نشست علمی «دین و مسئله ایران» به مناسبت ششمین سالگرد درگذشت زنده‌یاد دکتر داود فیرحی، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، به همت خانه اندیشوران و با همکاری پژوهشکده اندیشه دینی معاصر برگزار شد. در این نشست، دکتر سیدصادق حقیقت، استاد اندیشه سیاسی اسلام و اکبر محمدی، عضو هیئت علمی پژوهشکده اندیشه دینی معاصر، به بررسی ابعاد مختلف مسئله ایران و نسبت آن با اندیشه سیاسی دکتر فیرحی پرداختند. 🔹 اکبر محمدی؛ مسئله ایران در اندیشه دکتر داود فیرحی ابتدا، اکبر محمدی در سخنرانی خود با عنوان «مسئله ایران در اندیشه دکتر داود فیرحی» تأکید کرد که ایران در اندیشه فیرحی موضوعی حاشیه‌ای نبود، بلکه فهم تحولات تاریخی، سیاسی و اجتماعی آن، از مسیر مطالعه تاریخ، دین و دولت دنبال می‌شد. به گفته او، فیرحی ایران را برآمده از انباشت و تلاقی تجربه‌های تاریخی گوناگون می‌دانست و با فروکاستن هویت ایرانی به یک دوره تاریخی یا یک سنت فکری خاص موافق نبود. محمدی با اشاره به جایگاه مشروطه در اندیشه فیرحی، توضیح داد که این جنبش صرفاً یک رویداد سیاسی نبود، بلکه زمینه ظهور دوباره پرسش‌هایی بنیادین درباره تحدید قدرت، قانون، نقش مردم و نسبت شریعت و حکومت را فراهم کرد. از این منظر، مواجهه ایران با تجدد نیازمند توجه به مسیر تاریخی خاص این جامعه بود و نمی‌توانست بر تقلید ساده از تجربه غرب یا گسست کامل از سنت استوار باشد. وی همچنین سه رویکرد باستان‌گرایی، اسلام‌گرایی تقلیل‌گرا و تجددگرایی گسست‌طلب را از جمله رویکردهایی دانست که هر یک بخشی از واقعیت تاریخی ایران را نادیده می‌گیرند. به باور او، فیرحی در پی راهی انتقادی برای بازاندیشی هم‌زمان در سنت و تجدد بود. 🔹 دکتر سیدصادق حقیقت؛ نواندیشی دینی (حوزوی) و مسئله ایران سیدصادق حقیقت نیز در سخنرانی خود با عنوان «نواندیشی دینی (حوزوی) و مسئله ایران» به این پرسش پرداخت که مسئله ایران چیست و از چه منظری باید آن را مطالعه کرد. وی با تأکید بر چندبعدی بودن این مسئله، یادآور شد که فهم ایران به یک دانش خاص محدود نمی‌شود و به گفت‌وگوی میان حوزه‌هایی چون فلسفه سیاسی، تاریخ، فقه سیاسی و جامعه‌شناسی نیاز دارد. دکتر حقیقت همچنین نسبت میان هویت ایرانی و اسلامی، منافع ملی و مسئولیت‌های فراملی و جایگاه ایران در گفتمان جمهوری اسلامی را از جمله پرسش‌های مهمی دانست که هنوز به صورت‌بندی نظری منسجمی نیاز دارند. او در مقایسه دیدگاه‌های دکتر فیرحی و دکتر جواد طباطبایی، به تفاوت رویکردهای آنان در فهم تاریخ ایران، نسبت فقه و تجدد و امکان شکل‌گیری صورت‌های متکثر تجدد اشاره کرد. به اعتقاد حقیقت، اندیشه دکتر فیرحی درباره ایران، با وجود اهمیت و ظرفیت‌های فراوان، همه ابعاد این مسئله را پوشش نمی‌دهد و همچنان به پژوهش و نظریه‌پردازی بیشتر نیاز است. وی تأکید کرد که مسئله ایران را باید از ناسیونالیسم متمایز دانست؛ طرح نظریه‌ای درباره ایران، لزوماً به معنای پذیرش ناسیونالیسم نیست. 🔸این نشست با برگزاری بخش پرسش و پاسخ به پایان رسید. 🔗 متن کامل گزارش این نشست در وب‌سایت پژوهشکده اندیشه دینی معاصر منتشر شده است. ⚡️ پژوهشکده اندیشه دینی معاصر (آدم)
ещё
1 0 15 ноя, 10:40
Фото
https://andishehma.com/528797-2/
ещё
1 0 14 ноя, 20:13
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней