هروقت به صمیمیت‌های از دست رفته با آدما فکر می‌کنم، یک درصدم بابت هیچکدومشون پشیمون نیستم و با هر کسی ارتباطم قطع شد، پلای پشت سرمم خراب کردم که دیگه گذری هم نباشه به قول اکسدا که می‌گفت :«شما پاشو یه شاخه زیتون از روی درخت بِکَن پاشو برو پیش هرکی که حس می‌کنی بی دلیل باهم بد شدید سعی کن درستش کنی. می‌بینی که در وهله اول اصلا کسی یادش نمیاد زیتون نماد چیه، فکر می‌کنن کسخلی چیزی هستی و در وهله دوم پس از کمی صحبت کردن اصلا می‌بینی چقدر دلیل وجود داره که همین الان اون شاخه زیتون رو خشک کنی بکنی تو چشم طرف مقابلت. پس چی؟ هیچی، به طبیعت آسیب نرسونیم و شاخه هیچ درختی رو نشکونیم.»

ولی جدی آدما چقدر راحت میتونن داستانو کاملا برعکس واسه بقیه تعریف کنن، راحت می‌تونن واسه آروم کردن خودخواهیا و کارای خودشون، آسیبایی که به بقیه زدن رو انقدر پیش خودشون با یه داستان برعکس تعریف کنن که حتی خودشونم باورش کنن، شاید اینجوری آروم میشن، ولی بازم عجیبه برام چه لقمه‌ای دادن دستشون که اینجوری میشن.