هرچقدر بیشتر موسیقی‌هایی از آدم‌ها، فرهنگ ها و دوره‌های زمانی مختلف گوش می‌دم، بیشتر متوجه می‌شم که موسیقی‌های قدیمی چه حس عجیبی دارن. انگار بیشترشون روایتگر یه غم یا داستانی از گذشته‌ان؛ از عشق، عزیزان ازدست‌رفته، جنگ، مرگ و هزاران تراژدی دیگه. به‌نوعی می‌شه گفت موسیقی خودش یه جور کتاب تاریخه؛ ترکیبی از تاریخ، فرهنگ، احساسات و اتفاقاتی که آدم‌های هر دوره تجربه کردن. لذت عجیبی داره وقتی غرق این موسیقی‌ها می‌شی و به این فکر می‌کنی که حالا، بعد از صد سال، داری به خاطرات، احساسات و حرف‌های آدم‌هایی گوش می‌دی که شاید هیچ‌کدومشون دیگه زنده نباشن. آدم‌هایی که یه زمانی مثل ما زندگی می‌کردن، عاشق می‌شدن، غمگین می‌شدن و خاطره می‌ساختن؛ و حالا بخشی از دنیای اون‌ها توی چند دقیقه موسیقی باقی مونده. نمی‌دونم تونستم منظورم رو برسونم یا نه، ولی فکر کردن به این ارتباط عجیب بین موسیقی، زمان و زندگی آدم‌ها واقعاً لذت‌بخشه.