‍بیست و سوم آبان‌ماه سالروز درگذشت سعید نفیسی «به ایرانم، به ایران گرامی‌ام، به ایران جاودانی‌ام» سعید نفیسی نفیسی صاحب صفات برجسته‌ای بود که جمع آن صفات در یک فرد کمتر دیده می‌شد. تندکار و پرکار بود. از بسیاری کار احساس خستگی نمی‌کرد. کتابها و رساله‌ها و مقاله‌هایی که چاپ کرده، مصاحبه‌هایی که از او نشر شده، گوشه‌ای است از مقدار کار او، جز این مقادیر کثیری نوشته‌های چاپ‌نشده و کتب استنساخ‌شده از او به جای مانده که مقدارش کمتر از آثار چاپ‌شدۀ او نیست. نفیسی تندکار بود. در نوشتن توانا بود. مقاله‌ها و خطابه‌های خود را سریع و بی قلم‌خوردگی می‌نوشت. نثرش زیبا و استوار و فصیح بود. بسیاری از نوشته‌های او از بهترین آثار نثری عصر کنونی به شمار می‌آید. حافظه‌اش سریع و قوی بود. نفیسی مرد مادّی نبود. برای مال دنیا ارزشی قائل نبود. گشاده‌دست بود. کتب عزیز و نفیس خود را بی هیچ نگرانی و خسّتی به دوست و آشنا می‌سپرد و کم اتفاق می‌افتاد که خواستار برگرداندنش باشد، مگر اینکه بدان نیازمند شود. زندگی را آسان می‌گرفت. برآمدن آرزو و خوش‌آمدن دوستان را بر هر چیزی برتری می‌نهاد. کتابخانۀ نفیسی خزانه‌ای بود با ارج و ارزش، از هر دست کتاب و نشریه‌ به هر زبان و خطی در آن دیده می‌شد، که محقق و دانشجو و دوست و بیگانه از آن استفاده می‌کردند. نفیسی شوق وافر و عطشی شدید به تحقیق و تجسس داشت. به همین ملاحظه بود که مشارکت در هر مجمع و کنگرۀ علمی را واجب می‌شمرد. می‌خواست که همواره با جریان تحقیقات مرتبط با ادب ایران همراه باشد. نفیسی به ادبیات گذشتۀ ایران پیوستگی و دلبستگی تام داشت. از آن آثار مایه گرفت و مایۀ حیات خویش را در احیای آن آثار ریخت. بزرگترین خدمت او همین بود که عده‌ای زیاد از نوشته‌های منثور و منظوم بزرگان ایران را منقّح ساخت و به چاپ رسانید. پختگی و شیرینی نثرش بی‌گمان از آن بود که متون قدیم را خوب می‌شناخت و از بس چنان آثار را استنساخ کرده بود ذهنش و قلمش تأثر پذیرفته بود. نفیسی با تاریخ ایران نیک آشنا بود و روحش از وقایع تاریخی اثرپذیر شده بود. مجموعه داستانهای تاریخی که به نام ماه نخشب نوشت، نشانی است از دید او در تاریخ و نمونه‌ای است از زیباترین نثر فصیح معاصر و بهترین نوشتۀ نویسندۀ آن. عبارتی که در صدر این مقاله به نقل درآمده یکی از زیباترین و عمیق‌ترین جملات آن کتاب است. [نادره‌کاران: سوگنامۀ ناموران فرهنگی و ادبی (۱۳۸۹-۱۳۰۴)، ایرج افشار، زیر نظر بهرام، کوشیار و آرش افشار، به کوشش محمود نیکویه، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ سوم ۱۴۰۴، ج ۱، ص ۲۳۴-۲۳۸] @AfsharFoundation 🔹https://t.me/eshtadan

‍۲۳ آبان – سالگرد درگذشت زنده‌یاد استاد #سعید_نفیسی سعید نفیسی (۱۸ خرداد ۱۲۷۴ در تهران – ۲۳ آبان ۱۳۴۵ در تهران) زبان‌شناس، پژوهشگر ادبیات فارسی، تاریخ‌نگار، نویسنده، مترجم و شاعر ایرانی بود. او جزو نسل اول استادان دانشکده حقوق و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و نقش مهمی در پایه‌گذاری و توسعه آموزش عالی در ایران داشت. نفیسی به خاطر تسلطش بر زبان و ادبیات فارسی، تاریخ ایران و زبان‌های خارجی، آثار متعددی در این زمینه‌ها از خود به یادگار گذاشت. برخی از مهم‌ترین آثار سعید نفیسی: در سال ۱۲۹۰، اولین اثر سعید نفیسی؛ یعنی ترجمه کتاب «معالجه تازه برای حفظ دندان و دهان» با پشت جلد «ترجمه سعید بن ناظم‌الاطباء» منتشر گردید. ترجمه‌هایی؛ همچون ایلیاد و اودیسه، آرزوهای بر باد رفته، فرو افتادگان، عشق چگونه زایل شد، نایب چاپارخانه و غیره... تصحیح و مقابله و انتشار متون ارزنده فارسی نظیر: تاریخ گیتی گشا، تاریخ مسعودی، دستور الوزراء، دیوان‌های انوری، رشید وطواط، اوحدی مراغی، نظامی، خیام و غیره.. آثار باقیمانده از سعید نفیسی اعم از تاریخ و ادبیات و ترجمه، بالغ بر یکصد و بیست جلد می‌باشد.نامبرده حدود ۵۰ سال به تدریس و تحقیق اشتغال داشت. از نفیسی دو مجموعه داستان (ستارگان سیاه و ماه نخشب)، یک نمایشنامه کوتاه (آخرین یادگار نادرشاه)، سه رُمان (فرنگیس، نیمه راه بهشت و آتش‌های خفته) و چند قصه ادبی و تاریخی به یادگار مانده است. سبک ساده و روان، لحن پُرنیشخند، تصویر زنده وگویای مردم کوچه و بازار، شرح ماجراهای تاریک زندان، فقر معنوی و فساد اخلاقی گروه‌های حاکمه و خانواده‌های اشرافی، مقایسه‌ها و تشبیه‌های زیبای بی‌شمار و آوردن مثلها و ضرب‌المثل‌های بجا و مناسب، ارزش خاصی به این اثر انتقادی و هجایی بخشیده است.استدلال‌ها، قاطع، عمیق و قانع کننده است.هیچ گونه پرده‌پوشی و ملاحظه وجود ندارد.افراد داستان که غالبا وجود خارجی ندارند با نام‌های مستعار معرفی می‌شوند و «بهشت موعود» داستان کشور آمریکاست که سرسپردگان و آرزومندان آن در نیمه راه آن جان می‌سپارند. نفیسی شعر نیز می‌سرود و نخستین اشعارش را با نام «سعید بن ناظم‌الاطباء» امضا می‌کرد. نفیسی گلچینی از اشعار خویش تدارک دید و در سال ۱۳۳۳ چاپ و منتشر کرد. نفیسی همچنین به خاطر ترجمه‌های متعددش از آثار ادبی جهان به زبان فارسی شناخته می‌شود. او ایلیاد هومر، شاهزاده خانم و گدا مارک تواین، بینوایان ویکتور هوگو و مرگ پاریس ایوان تورگنیف را به فارسی ترجمه کرده است. نفیسی در سال ۱۳۴۵ در تهران درگذشت و در آرامگاه سرقبر آقا به خاک سپرده شد. برخی از نکات جالب درباره سعید نفیسی: •  او در خانواده‌ای فرهیخته متولد شد. پدرش، میرزا علی‌اکبر ناظم‌الاطباء، از پزشکان نامدار ایران بود. •  نفیسی در دوران تحصیل خود در اروپا با زبان‌های فرانسوی، آلمانی، لاتین و یونانی آشنا شد. •  او در سال ۱۲۹۸ به ایران بازگشت و به تدریس در مدارس و دانشگاه‌ها پرداخت. •  سعید نفیسی در سال ۱۳۰۸ به کار در وزارت فرهنگ مشغول شد. •  او در سال ۱۳۳۶ به خاطر خدمات برجسته خود به فرهنگ و ادب ایران، نشان درجه یک علمی را دریافت کرد. •  نفیسی از جمله معدود ایرانیانی بود که به زبان پهلوی مسلط بود. پایان زندگی پربار: او در اواخر عمر خود به بیماری آسم مبتلا شد و برای معالجه به پاریس رفت. نفیسی در زمان بازگشت به ایران در تهران درگذشت.   جوایز و افتخارات سعید نفیسی: •  نشان درجه‌ی اول علمی •  جایزه‌ی سلطنتی دربار ایران برای ترجمه‌ی کتاب آرزوهای بربادرفته اثر انوره دوبالزاک •  نشان لژیون دونور فرانسه به پاس پژوهش درباره‌ی زبان و ادبیات فرانسه •  نشان ویژه‌ی واتیکان برای کتاب «مسیحیت در ایران تا صدر اسلام» •  عضویت در آکادمی علوم فرانسه سعید نفیسی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های فرهنگ و ادب ایران در قرن بیستم بود. او با آثار و خدمات خود به شناخت و معرفی تاریخ، ادبیات و زبان فارسی به جهانیان کمک کرد. 🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd 🔸https://t.me/eshtadan

مهر و داد و بهار، یادنامه دکتر مهرداد بهار، به کوشش امیر کاووس بالا زاده https://t.me/abcdef123456_Hafthezarsalegan