I am the only being whose doom No tongue would ask, no eye would mourn; I never caused a thought of gloom A smile of joy since I was born In secret pleasure — secret tears This changeful life has slipped away As friendless after eighteen years As lone as on my natal day. - "I Am the Only Being", st. 2 (1836) من تنها موجودی هستم که سرنوشتم را نه زبانی جوید، نه چشمی بر آن بگرید؛ هرگز نه اندوهی به دلی آوردم، و نه لبخند شادی‌ای‌ آفریدم، از روزی که زاده شدم. در سرور نهانی — در اشک‌های پنهان، این زندگی دگرگون‌شونده لغزید و گذشت؛ بی‌دوست، همچنان پس از هجده سال، و تنها، همچون روز میلادم. امیلی برونته

واژه Gymnopédie (ژیمنوپدی) از جشنواره‌ای باستانی در اسپارت یونان گرفته شده است. در این آیین سالانه، پسران جوان برهنه (واژه یونانی gymnos به معنای برهنه است) حرکات موزون آهسته و آیینی انجام می‌دادند. این مراسم نوعی تمرین استقامت و نمایش زیبایی‌شناسی بدنی و روحی بود، نه یک جشن پرهیاهو. ساتی این قطعه را در سال ۱۸۸۸، زمانی که تنها ۲۱ سال داشت و در کاباره‌های پاریس پیانو می‌نواخت، نوشت. او مستقیما از رمان تاریخی «سالامبو» (Salammbô) نوشته گوستاو فلوبر و همچنین شعری از دوستش، ژان پاتریس کنتامین د لاتور، الهام گرفت. در یکی از بخش‌های این شعر آمده است: «در سایه روشنِ طلایی و کمرنگ، نوای ملایمی برمی‌خیزد؛ جوانانِ برهنه در سکوت و با وقار حرکت می‌کنند...» ساتی به جای توصیف یک ماجرا، سعی کرد «نور» و «سکون» یک نقاشی باستانی بر روی گلدان‌های سفالی یونان را به صدا تبدیل کند.

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را کین عمر طی نمودیم اندر امیدواری (اندر حسرت و خون دل خوردن)