های گرگِ قحبه‌مامِ دَه‌پدر خلق را از پنجه‌هایت کو مَفَر؟ کو مفرّی از حرامی‌بودگی؟ از حرامی بودنت لذت ببر در هجای عشق، این قتّالِ پیر این کریهِ در قساوت مشتهر، تا کهن‌سالی، که حالای من است، از جوانی گرچه گفتم مستمر، هرچه می‌سازم به چشمم، ذره‌ای‌ست هرچه می‌گویم، می‌آید، مختصر بارالها این نخستین نوبتی‌ست زابتدایم کز تو می‌خواهم اثر، بعدِ من، ابنای من قد می‌کشند همچو من لابد به‌غایت معتبر دسته‌ای درّندگانِ علم و فضل دسته‌ای پرّندگانِ دین و فَر از غم فقدانِ بابا، تیره‌روز در تبِ کین‌خواهی اما پُرشَرر یا رب آنان را به حال خود مَهِل دور دار آن طفلکان را از خطر، من سه‌صد تاریخ تاوان داده‌ام عشق، ویرانم نمود و دربه‌در لااقل بعدازمرا معذور دار من که رفتم از پس‌از‌من درگذر خاک اولادِ معزّای مرا پاک کن زان شَرّ ابلیسش ‌پسر حسین چمن‌سرا

معرفت نیست در این معرفت‌آموختگان ای خوشا دولت دیدار دل‌افروختگان دلم از صحبت این چرب‌زبانان بگرفت بعد از این دست من و دامن لب‌دوختگان عاقبت بر سر بازار فریبم بفروخت ناجوانمردی این عاقبت‌اندوختگان شرمشان باد ز هنگامه‌ی رسوایی خویش این متاع شرف از وسوسه بفروختگان یار دیرینه چنان خاطرم از کینه بسوخت که بنالید به حالم دل کین‌توختگان خوش بخندید رفیقان که در این صبح مراد کهنه شد قصه‌ی ما تا به سحر سوختگان #فریدون_توللی @fereydun_tavallali

🎧 شعر و صدای حسین منزوی (کمتر شنیده شده) @zakhme_bz