Аналитика Telegram-канала
Подписчики
519
Охват за 24 ч
27
ER за 24 ч
5,20%
Публикаций
390

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
14 ноя17 ноя20 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

17.1117.1117.1118.1118.1118.11
12
Средний охват
16
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

7
Упоминаний
3
Из них репостов
6
Каналов
Все упоминания

Последние посты

3 из 390 2 из 390
نمی‌دانم چطور توانستم در آن لحظه خویشتن‌داری‌ام را حفظ کنم. البته می‌دانستم که وندل نام دیگری نیز دارد، اما هرگز آن را نپرسیده بودم—گمان می‌کنم چون بخشی از وجودم نمی‌خواهد او را به عنوان چیزی جز وندل تصور کند. همچنین چون خود وندل به من گفته بود، می‌دانستم که پریان به‌ندرت یکدیگر را با نام صدا می‌زنند، حتی با شکل کوتاه شده‌ی نام‌های واقعی‌شان که فاقد قدرت جادویی است.[*2] من از توضیحات مبهم وندل چنین استنباط کرده بودم که این کار، بی‌ادبی تلقی می‌شود؛ چیزی شبیه به زمانی که یک انسان از نام کوچک کسی که چندان نمی‌شناسد، استفاده می‌کند. در عوض، آن‌ها ترجیح می‌دهند از عناوین‌هایی نظیر "عمو یا دایی "، ″بافنده ″، ″بانو ″ و امثال آن استفاده کنند. این نمونه‌ای مجذوب‌کننده از آداب معاشرت پریان است که بی‌شک از بیزاری آن‌ها از فاش کردن نام‌های واقعی‌شان نشئت می‌گیرد؛ می‌توانم دست‌کم چهار رویکرد احتمالی برای پرداختن به این موضوع در یک مقاله‌ی پژوهشی تصور کنم. پس از وقفه‌ای بسیار کوتاه، گفتم: «اگر می‌دانستم کجاست، تا به حال به شما گفته بودم. اشتیاقم برای گفتگو با پریان قدرتمند خون‌آلود، مانع از این کار نشده است.» تاران، تقریباً با ملایمت گفت: «او هر زمان که صدایش کنی، خواهد آمد.» او را برانداز کردم—نمی‌دانم انتظار داشتم با این کار چه چیزی به دست آورم؛ گویی می‌خواستم انگیزه‌های یک خدا را تفسیر کنم. نفسی تازه کردم و فریاد زدم: «وندل!» برای لحظه‌ای، فقط احساس حماقت کردم. لحظه‌ای بسیار کوتاه، زیرا هنوز نفسی کامل نکشیده بودم که وندل از میان یک درخت بیرون آمد. کاش می‌توانستم بگویم که به این کار او عادت کرده‌ام، اما حقیقت این است که نکرده‌ام، و ناچار شدم جلوی جیغ کودکانه‎ام را بگیرم. در شیوه‌ی انجام دادن این کار، چیزی هست که عمیقاً نگران‌کننده است؛ شاید اگر پُفی از دود، یا لرزشی، یا چیزی که نشان دهد جادو در جریان است وجود داشت، آن‌قدرها هم بد نمی‌بود، اما او صرفاً چنان از میان درختان بیرون می‌آید که انگار آن‌ها صرفاً چارچوب‌های خالی در هستند. او نگاهی از من به تاران انداخت؛ نگاهی که نشان از عدم غافلگیری کامل داشت، اما لبریز از خصومت بود. او شمشیری در دست داشت که گمان کردم از میدان نبرد به دست آورده است. «داری چه کار می‌کنی، دایی؟» لرد تاران گفت: «صحبت کردن، عزیزم. به نظرت شبیه چه کاری‌ست؟» «شبیه اینکه با یک شمشیر، بالای سر نامزد من ایستاده‌ای.» ناگهان با اضطراب گفتم: «وندل.» چون حالتی در چهره‌اش پدیدار شده بود که پیش‌تر دیده بودم، نوعی آرامش بدخواهانه. من قاطعانه بر این باور بودم که اگر نیازی نیست، نباید با لرد تاران دشمنی کنیم، و نه با دوستانش؛ چرا که شک داشتم اگر وندل از کوره در می‌رفت و سر او را از تن جدا می‌کرد، آن‌ها از این کار خوشحال شوند. یاداشت های پنهان [*2] رامپل‌استیلت‌اسکین ، بی‌شک، مشهورترین داستان درباره‌ی پر‌ی‌ای است که بر اثر فاش شدن نامش شکست می‌خورد؛ اما داستان‌های بسیار دیگری نیز در این باره وجود دارد، که از آنها می‌توان به «اِرناندلنِ پیر » (در نروژ) و «لامی باگز » (در بریتانیا) اشاره کرد. به دلیل کمیاب بودن مواجهه‌های پژوهشی با پریان درباری، و نیز به سبب آنکه بسیاری از پریان عام، پرس‌وجو درباره‌ی نام‌هایشان را توهین‌آمیز می‌دانند، اطلاعات اندکی درباره‌ی قدرت واقعی این نام‌ها در دست است؛ و اینکه آیا دانستن نام کامل یک پری، به‌منزله‌ی به بند کشیدن او خواهد بود یا خیر، همچنان در هاله‌ای از ابهام است. آن تعداد معدود از پریان عام که نام‌های خود را به پژوهشگران سپرده‌اند، تنها بخشی از آن را در اختیارشان گذاشته‌اند؛ گاه نیمه‌ی نخست و گاه نیمه‌ی دوم، و بعضی اوقات، درست مثل دستیار لوئیس هارتلند ، واتل که لقبی از دوران کودکی‌اش بود. #part22
ещё
6 0 18 ноя, 21:21
«من—عذر می‌خواهم، عالی‌جناب.» لکنت گرفتم و سریع تعظیمی کشیدم. «انتظار نداشتم که مرا با حضورتان…» او گفت: «مهم نیست.» و موهای تیره‌اش را از پیشانی‌اش کنار زد. «شاهزاده‌ی عزیز ازدست‌رفته‌مان این بار افتخار همراهی شما را ندادند؟ یا آمده‌اید تا گربه‌ی دیگری را با خود ببرید؟ میدانید که او فقط یکی داشت.» در نگاهش سرگرمی موج می‌زد، اما آن سرگرمی دوستانه نبود—به هیچ وجه. حس بی‌رحمی بنیادینی در وارسی گزنده‌ی او از من وجود داشت که با چیزی مهار شده بود که نمی‌فهمیدم. نمی‌دانستم چه پاسخی او را خشنود خواهد کرد، پس تنها به غریزه‌ام اعتماد کردم. «یک گربه برایم کافی است، ممنونم. این بار برای یک تاج‌وتخت آمده‌ام.» او لبخند زد و پاهایم از آسودگی لرزید. او گفت: «واقعاً؟ خب، چرا که نه؟ این پادشاهی توسط دورگه‌ها و خانه‌دارها اداره شده است؛ یک ملکه‌ی فانی به‌سختی ما را بیشتر از این پایین خواهد آورد.» و درست در همین لحظه، روی زمین محکم ایستادم. دست‌کم، محکم‌تر؛ هر آنچه این مرد بود، به‌اندازه‌ی اکثریت پریان دربار، خودپسند بود. پرسیدم: «اگر از اصالت ساکنان قبلی آن ناراضی هستید، چرا خودتان تاج را بر نمی‌دارید؟» که جسارت‌آمیز بود، اما بسیاری از پریان درباری مجذوب جسارت انسان‌ها می‌شوند، درست همان‌طور که ما از دیدن دندان‌های پیش بچه‌گربه‌ای خر کیف می‌شویم. او خرناسی کشید. «به این دلیل که من جانم را دوست دارم. جانم را که برای قرن‌ها سالم نگه داشته‌ام—بسیار بیشتر از کسانی که در این لانه‌ی گرگ خونین دربار، خواهان قدرت هستند.» این حرف آن‌قدر از انتظاراتم دور بود که لحظه‌ای خاموش شدم. گفتم: «عاقلانه است.» سرگرمی بدخواهانه‌اش برگشته بود. «متشکرم—نمی‌توانم به شما بگویم چقدر برای نظرات انسان‌ها، به‌ویژه دختران جوانی که نمی‌توانند جلوی خود را بگیرند و به درون قلمروهای خشن پریان سکندری می‌خورند، ارزش قائل هستم.» آزرده گفتم: «لازم نیست بی‌ادبی کنید. و برای اطلاع شما، من سی و یک سال دارم.» حالا آرام‌تر بودم، چون دیگر احتمال اینکه بخواهد به من آسیب بزند را احساس نمی‌کردم؛ نه از روی هرگونه حسِ اخلاقی، بلکه چون—حس می‌کردم—به‌اندازه‌ی کافی سرگرمی برایش فراهم می‌کردم که دست از سرم بردارد. او گفت: «ما قادر به خرد هستیم، پروفسور وایلد. البته برخی از ما. حالا، شاهزاده لیا کجاست؟» #part21
ещё
7 0 18 ноя, 21:19
خب استثنا قائل نمیشیم با اسپویل فوق اسپویل اومدم 😶‍🌫 وندل خنجر فولادی‌ای را که نامادری‌اش به کار برده بود، برداشت و با حرکتی سریع و سکوتی باورنکردنی در سینه‌ی خودش فرو کرد.
ещё
12 0 18 ноя, 07:41
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней