اینا یه عده هستن که از برکتِ اوضاع بلبشوی مملکت اومدن و مقام گرفتن و موقعیت پیدا کردن. حالا هم نفعشون در آشفتگی اوضاعه. اگه همه‌چیز مرتب باشه که همه می‌فهمن این عده بی‌عرضه‌ان و بی‌خودی پست‌های مملکتی رو اِشغال کرده‌ان. تمام ثروت و قدرتشون هم دزدیه. از من دزدیدن؛ از شما و کل ملت ایران. ▪️حسن هدایت 📕وقایع‌ نگاریِ یک لاتِ چاقوکش @ELDialectico

پرویز تناولی چگونه از «هیچ» مجسمه ساخت؟ (از ویولن صبا تا جهانی‌شدن «هیچ») ▫️حمید شاکری (دکتری جامعه‌شناسی، عضو مؤسسه ایران‌شناسی بریتانیا) از خانه صبا تا مجسمه‌سازی هفته گذشته، یکی از مجسمه‌های «هیچ» پرویز تناولی در حراج تهران رکورد شکست. اما داستان این «هیچ»از سال‌ها پیش و از دنیای موسیقی آغاز شده بود!تناولی نوجوان، ویولن را نزد ابوالحسن صبا می‌آموخت و روزی به فکر ساختن قالبی گچی از چهره استادش افتاد؛ تجربه‌ای که او را بیش از پیش به مجسمه‌سازی علاقه‌مند کرد. بعدها با پس‌انداز حاصل از تدریس ویولن راهی ایتالیا شد تا مجسمه‌سازی بیاموزد. او پس از بازگشت، به یکی از پیشگامان مجسمه‌سازی نوین ایران بدل شد و سال‌ها به آموزش نسل تازه‌ای از هنرمندان پرداخت. اما مهم‌ترین کشف او هنوز در راه بود. کشف هنر در کوچه و بازار تناولی در جست‌وجوی هویتی تازه برای هنر ایران، به سراغ چیزهایی رفت که بسیاری از هنرمندان مدرن به آن‌ها اعتنایی نداشتند: قفل‌های قدیمی، ضریح‌ها، طلسم‌ها، کتیبه‌ها و نشانه‌های سقاخانه‌ها. او در این اشیای آشنا، جهانی از فرم، معنا و خاطره می‌دید.همین نگاه در شکل‌گیری مکتب سقاخانه، از مهم‌ترین جریان‌های هنر مدرن ایران، نقشی اساسی یافت. در کارگاه او، «آتلیه کبود»، هنرمندان گرد هم می‌آمدند و راه‌های تازه‌ای برای آفرینش هنری می‌جستند. تناولی با الهام از میراث مردمی، نشان داد که نوآوری می‌تواند از دل همان فرهنگی برخیزد که نسل‌ها در کوچه‌ها، خانه‌ها و بازارها زندگی کرده است. «هیچ»؛ زاده یک اعتراض! ماجرای تولد «هیچ» شنیدنی است! در دهه ۱۳۴۰، هنگامی که استفاده تزئینی از خط فارسی در بازار هنر رواج یافته بود، تناولی از تکرار این شیوه به ستوه آمد. او برای اعتراض، واژه «هیچ» را انتخاب کرد و به آن حجم بخشید؛ گویی می‌خواست با ساختن «هیچ»، به ابتذال و تکرار در هنر طعنه بزند! اما این اعتراض سرنوشتی شگفت‌انگیز یافت. «هیچ» به‌تدریج در شکل‌های گوناگون ظاهر شد و با پیشینه عرفانی و فلسفی این واژه در فرهنگ ایرانی پیوند خورد. آنچه با نوعی سرکشی هنری آغاز شده بود، به یکی از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های هنر معاصر ایران در جهان تبدیل شد. گبه‌هایی که دوباره دیده شدند یکی از جذاب‌ترین فصل‌های زندگی تناولی، سفرهای او برای شناخت هنر عشایر ایران است. او به میان بافندگان قشقایی، شاهسون و دیگر جوامع محلی رفت و شیفته دست‌بافته‌هایی شد که در زندگی روزمره کاربرد داشتند. گبه‌های ساده با نقش‌های آزاد و رنگ‌های زنده، برای او آثاری سرشار از خلاقیت بودند.تناولی با گردآوری، پژوهش، انتشار کتاب و برگزاری نمایشگاه در خارج از ایران، به شناساندن ارزش هنری این دست‌بافته‌ها کمک کرد. آثاری که روزگاری عمدتاً به چشم زیرانداز دیده می‌شدند، اکنون در نمایشگاه‌ها و مجموعه‌های هنری نیز تحسین می‌شدند.این تغییر نگاه، بخشی از میراث فرهنگ‌ساز تناولی است. شیرهای ایرانی و سرگذشت یک موزه تناولی سال‌ها در پی شیرهای ایرانی بود؛ از نقش شیر بر قالی‌های عشایری تا شیرهای سنگی گورستان‌ها. حاصل این شیفتگی، مجموعه‌ای از پژوهش‌ها و نمایشگاه‌ها شد که بخشی از حافظه تصویری ایران را دوباره به نمایش گذاشت. با این همه، سرگذشت موزه شخصی او تلخ بود. در سال ۱۳۸۲، خانه‌اش که با طراحی کامران دیبا ساخته شده بود، به موزه تبدیل شد، اما اندکی بعد، با روی کار آمدن محمود احمدی‌نژاد به عنوان شهردار تهران، فعالیت آن متوقف شد. اختلافات حقوقی سال‌ها ادامه یافت و گزارش‌هایی از انتقال و آسیب‌دیدن برخی آثار منتشر شد؛ سرنوشتی تأسف‌بار برای مجموعه‌ای که قرار بود میراث هنری یک عمر را حفظ کند. از «هیچ» تا ماندگاری در فرهنگ ایران امروز آثار تناولی در معتبرترین موزه‌ها و مجموعه‌های هنری جهان جای دارند و کتاب‌های متعددی درباره هنر و پژوهش‌های او منتشر شده است. او در طول زندگی هنری‌اش، بارها نگاه ما را به چیزهای آشنا تغییر داد:قفلی قدیمی به مجسمه راه یافت، گبه‌ای عشایری ارزش هنری تازه‌ای پیدا کرد و واژه «هیچ» به پیکره‌ای جهانی بدل شد. شاید بزرگ‌ترین دستاورد یک فرهنگ‌ساز همین باشد: آنچه را پیش چشم همگان است، چنان بازآفریند که دوباره دیده شود. «هیچ»تناولی برای فرهنگ ایران، هیچ نیست؛ خیلی چیزهاست! @ELDialectico

از دیدگاه آرنت، توتالیتاریسم با حکومت‌های استبدادی تفاوت دارد. حکومت توتالیتر خودکامه و غیرقانونی نیست بلکه حکومت نوعی از قانون است این حکومت‌ها مدعی‌اند از قانون طبیعت یا تاریخ اطاعت می‌کنند و هرگونه جایگاه برای اراده انسانی را رد می‌کند. این قانون که پایه‌اش در ایدئولوژی است به دنبال آن است که طبیعت انسان‌ها را تغییر دهد، در مقابل نظام‌های استبدادی بی قانون هستند و در انها اراده ای خودسرحکومت می‌کند. حکومت‌های اقتدارگرا آزادی را محدود می‌کند اما توتالیتاریسم به دنبال ابطال آزادی است. نظام توتالیتر طبقاتی و مبتنی بر منافع شخصی نیست از این رو سریع منقرض می‌شوند. دروغگویی در مقیاس عظیم و دشمن تراشی لازمه‌ی جنبش توتالیتر است. در دیگر حکومت‌های خودکامه، فرد باید عمل خصومت آمیزی انجام داده باشد تا دشمن حکومت تلقی گردد اما در حکومت توتالیتر هر فردی که خارج از این چارچوب باشد قطع نظر از عمل و اندیشه‌اش، پیشاپیش منحرف شده است. چرا که گروه‌های غیرخودی خارج از قانون و فاقد حق به شمار می‌آیند. (توتالیتر از منظر هانا آرنت) (گفتگوی تانکر کارلسون با جردن پیترسون) @ELDialectico