Bu jumlalarni bir vaqtlar qalbidan o'tkazgan ammo xuddi Makar Hazrati Oliylari oldida kavollanganidek qanday qilib aytishni bilmagan bir bolani yaxshigina taniyman🙂↕️
Axir endi-endi uslubga tushib, qoʻlim kelishib qolgandi... Eh, azizim, gap uslubda boʻlsaykin! Chunki hozir ham nima yozayotganimni oʻzim bilmayman, hech bilolmayman, hech narsa bilmayman va qayta oʻqib oʻtirmayman, usulini ham toʻgʻrilamayman, faqat yozsam boʻlgani deb yozaman, faqat sizga koʻproq xat yozsam deyman...
«Kambag‘allar»ni tugatdim. Asar so‘ngida esa negadir o‘zim haqimda o‘qiyotgandek bo‘ldim.
Bugun oddiygina yonimda bo‘lgan, suhbatlari kunimning bir qismiga aylangan insonlar bir kun kelib o‘z hayotlari bilan band bo‘lishadi. Balki, bir paytlar soatlab gaplashganlarimiz bilan keyinchalik hol-ahvol so‘rashishga ham bahona izlarimiz.
Balki, ayrim insonlarning ketishi menga begona tuyg‘u emasdir. Shunday bo‘lsa-da, hayot ba’zi ayriliqlarni yana qayta his qildirishi mumkinligini o‘ylash g‘alati…
Ehtimol, asarning eng ta’sirli joyi uning oxiri emas, balki o‘qib turib o‘z kelajagingni ko‘rib qolishingdir.