@youtubabot

نویسنده جماعت یک مشکلی دارد. اگر چیزی که نویسنده می‌نویسد، چاپ شود و خیلی زیاد بفروشد، نویسنده را هوا برمی‌دارد که آدم بزرگی است. اگر چیزی که نویسنده می‌نویسد، چاپ شود و متوسط بفروشد، نویسنده را هوا برمی‌دارد که آدم بزرگی است. اگر چیزی که نویسنده می‌نویسد، چاپ شود و خیلی کم بفروشد، نویسنده را هوا برمی‌دارد که آدم بزرگی است. اگر چیزی که نویسنده می‌نویسد، هیچ‌وقت چاپ نشود و خودش هم پول چاپش را نداشته باشد، آن وقت هوا برش می‌دارد که واقعن آدم خیلی خیلی بزرگی است؛ اما در حقیقت بزرگی واقعی خیلی کم پیدا می‌شود. تقریبن می‌شود گفت که بزرگی واقعی وجود ندارد. ولی بدون شک، بیشترین اعتمادبه نفس و کمترین تردید به توانایی‌های خود، همیشه مال بدترین نویسنده‌هاست! به‌هر‌حال از نویسنده جماعت باید دوری کرد. همیشه تمام تلاشم را می‌کردم که دور و برشان نپلکم، اما این کار کمابیش غیرممکن است. همیشه دنبال یک‌جور برادری و عقد اخوت با آدم هستند. همیشه می‌خواهند به یک نحو به آدم نزدیک شوند. (زن‌ها، بوکوفسکی، گنجشک قرمز) پ.ن: ‌درسته منم قبول دارم که از نویسنده‌ها باید دوری کرد، ولی نه فقط نویسنده‌ها. از همه‌ی انسان‌ها باید دوری کرد. علت تاکیدی که بوکوفسکی مبنی بر دوری کردن از نویسنده‌ها داره اینه که می‌دونه هنرمندها و نویسنده‌ها جذابن و آدم مبتلاشون می‌شه و ممکنه نتونه ازشون دوری کنه. ولی همون طور که از سایر انسان‌ها باید دوری کرد، از هنرمندها و نویسنده‌ها هم باید دوری کرد. انسان‌ها فقط توی کافه‌ها خوبن. از دور ببینی‌شون و انرژی جمعیت رو بگیری و در عین حال مراقب باشی بهشون نمالی. من که هیچ اعتقادی به روابط عمیق انسانی ندارم. @hafezbajoghli