قسمت ششم: سنگ و سکوت صخره از دور ساده به نظر می‌رسید، اما از نزدیک معلوم بود که سال‌هاست منتظرِ یک بهانه است. ترک‌هایش مثل رگ‌های خشکیده روی صورتِ سنگ دویده بود و تخته‌سنگ‌های کوچک زیرِ پایشان می‌ریخت. نیلوفر اول رفت و آرمان پشتِ سرش، آرام و بی‌صدا. کاروان هنوز پایینِ دره بود و صدای زنگِ قاطرها گاهی می‌آمد و گاهی باد می‌بردش. — همین‌جا، زمزمه کرد آرمان و به شکافی اشاره کرد که مثل زخمی روی گردهٔ صخره باز شده بود. — باید این ترک را باز کنیم. اگر سنگِ زیرین را آزاد کنیم، بقیه‌اش می‌آید پایین. نیلوفر به پایین نگاه کرد. کاروان از مسیرِ باریکی می‌گذشت که دقیقاً زیرِ همین صخره بود. اگر سنگ می‌آمد، راه بسته می‌شد. اما اگر درست حساب نمی‌کردند، خودشان هم با سنگ پایین می‌رفتند. — چطور می‌خواهی این کار را بکنی؟ با دست؟ آرمان شمشیرش را کشید. — با این. — با شمشیر می‌خواهی کوه را بشکنی؟ — نه کوه را. این تخته‌سنگ را. اگر این یکی را جدا کنیم، بقیه‌اش می‌ریزد. مثلِ دومینو. نیلوفر به تخته‌سنگی نگاه کرد که آرمان نشانش می‌داد. به قدرِ یک مرد بود، شاید کمی بزرگ‌تر. پشتش خالی بود و ترکِ اصلی دقیقاً زیرش می‌گذشت. — و اگر کار نکند؟ — آن‌وقت کاروان می‌گذرد و ما باید دنبالِ نقشهٔ دیگری باشیم. — و اگر کار کند ولی ما هم پایین برویم؟ آرمان مکث کرد. بعد لبخندِ کجی زد. — آن‌وقت تو باید نقشه را برداری و بروی. من که گفتم. — و من هم گفتم که یک بار دیگر این حرف را بزنی، خودم هللت می‌دهم. آرمان خندید. خنده‌اش کوتاه بود، اما در سکوتِ کوه بلند شد. نیلوفر دستش را روی بازویش گذاشت. — جدی می‌گویم، آرمان. اگر بیفتی، من هم می‌افتم. پس بهتر است نیفتی. آرمان نگاهش کرد. چیزی در چشم‌هایش بود که انگار می‌خواست چیزی بگوید، اما نگفت. فقط سرش را تکان داد. — پس بیا. با هم. شمشیر را در شکافِ زیرِ تخته‌سنگ فرو کرد. فلز به سنگ سایید و صدایی خشک بلند شد. نیلوفر با تمامِ وزنش به قبضهٔ شمشیر فشار آورد. سنگ لرزید، اما تکان نخورد. — بیشتر، گفت آرمان. باید هم‌زمان باشد. نیلوفر دندان‌هایش را روی هم فشرد. عرق روی پیشانی‌اش نشست. بازوهایش می‌سوخت. بعد صدای ترق آمد. بلند، مثل استخوانی که می‌شکند. — یک بار دیگر. این بار سنگ تکان خورد. آرمان فریاد زد: «حالا!» و هر دو خودشان را عقب کشیدند. صخره با غرشی پایین رفت. اول آرام، بعد مثل سیل. گرد و خاک بلند شد و صدای برخوردِ سنگ به سنگ در دره پیچید. نیلوفر روی زمین افتاد و دستش را روی سرش گذاشت. آرمان رویش خم شد و او را به سینه‌اش کشید. سنگ‌های ریز از کنارشان رد شدند و بعد سکوت آمد. سکوتی سنگین، پر از غبار. نیلوفر سرفه کرد. آرمان هنوز رویش بود. نفسش تند بود و قلبش زیرِ لباسش می‌کوبید. — آرمان... سنگین شدی. آرمان تکان خورد و کنارش نشست. صورتش خاکی بود و موهایش پر از گرد و سنگ‌ریزه. نیلوفر خندید. — این‌طوری به هم می‌گویی سنگین؟ — تو گفتی ولم کن. — نه، گفتم بلند شو. آرمان خندید و دستش را دورِ گردنش انداخت. نیلوفر او را بالا کشید. هر دو نفس‌نفس می‌زدند و به پایین نگاه می‌کردند. راه بسته بود. کاروان پشتِ دیوارِ سنگ گیر افتاده بود و صدای فریاد و شیههٔ قاطرها از پایین می‌آمد. — کار کرد، گفت آرمان. — هنوز تمام نشده. باید برویم. آرمان به سمتِ مسیرِ بالایی اشاره کرد. — از آن‌جا می‌توانیم به دیده‌بان برسیم. اگر سریع برویم، تا غروب آن‌جا هستیم. نیلوفر نقشه را از جیبش درآورد و نگاهش کرد. بعد به آرمان. — پس برویم. راه سخت بود. صخره‌ها تیز بودند و باد سرد می‌وزید. آرمان گاهی مجبور می‌شد بایستد و نفس بگیرد. نیلوفر وانمود می‌کرد متوجه نمی‌شود، اما هر بار دستش را دراز می‌کرد و آرمان بی‌حرف می‌گرفت. نزدیکِ غروب، دیده‌بان از دور پیدا شد؛ برجی سنگی روی بلندترین نقطهٔ کوه، با پرچمی که در باد می‌لرزید. — آن‌جاست، گفت آرمان. و مردی که آن‌جاست... اسمش سردار بیژن است. سال‌ها پیش در جنگ زخمی شد و من او را از میدان بیرون کشیدم. حالا نوبتِ اوست. نیلوفر به برج نگاه کرد. — اگر کمکت نکند؟ — کمک می‌کند. او تنها کسی است که هنوز به من ایمان دارد. — نه، گفت نیلوفر. — تنها نیست. آرمان برگشت. نیلوفر به صورتش نگاه کرد. — من هم ایمان دارم. آرمان چیزی نگفت. اما دستش را دراز کرد و این بار نیلوفر بود که انگشتانش را دورِ دستِ او حلقه کرد. باد موهایشان را به هم می‌زد و آفتاب داشت پشتِ کوه می‌نشست. — برویم، گفت آرمان. قبل از این‌که تاریک شود. قدم‌هایشان روی سنگ‌ها می‌نشست و صدایشان در سکوتِ کوه می‌پیچید. و بالای سرشان، پرچمِ دیده‌بان در باد تکان می‌خورد؛ مثلِ دستی که از دور تکان می‌دهد. ادامه دارد...

نیلوفر به دستش نگاه کرد. به نقشه‌ای که در جیبش بود. به مردی که چند روز پیش زخمی روی پله‌های خانه‌اش افتاده بود و حالا می‌خواست کوه را منفجر کند. دستش را گرفت. — اگر این کار جواب بدهد، تو به من یک شامِ حسابی بدهکاری. — اگر جواب بدهد، من به تو یک خانهٔ حسابی بدهکارم. نیلوفر خندید و از غار بیرون رفت. آفتاب روی صخره‌ها می‌درخشید و باد، بوی بارانِ فردا را می‌آورد. آرمان پشتِ سرش راه افتاد؛ زخمی، خسته، اما برای اولین بار بعد از سال‌ها، تنها نبود. ادامه دارد...

قسمت پنجم: نقشه و آتش آرمان با صدای پرنده‌ای بیدار شد. نور از دهانهٔ غار می‌آمد و غبار را در هوا می‌رقصاند. اول فکر کرد خواب است؛ بعد سنگینیِ دستی را روی سینه‌اش حس کرد. نیلوفر کنارش خوابیده بود، سرش روی بازوی خودش و دستش هنوز روی قلبِ آرمان. آرمان نفسش را آرام نگه داشت. می‌ترسید اگر تکان بخورد، این لحظه بشکند. سال‌ها بود کسی این‌قدر نزدیکش نخوابیده بود. سال‌ها بود کسی نگرانش نبود. نیلوفر چشم باز کرد. اول گیج بود، بعد یادش آمد و سریع دستش را عقب کشید. — من... معذرت می‌خواهم. باید حواسم باشد. — برای چه معذرت می‌خواهی؟ — برای این‌که... نمی‌دانم. برای این‌که خوابم برد. آرمان لبخند زد. — نیلوفر، تو دیشب مرا از پرتگاه کشیدی بالا. فکر نمی‌کنم خوابیدنت جرم باشد. نیلوفر نشست و لباسش را مرتب کرد. صورتش گرم بود و امیدوار بود آرمان متوجه نشود. آرمان اما متوجه شد و چیزی نگفت؛ فقط لبخندش عمیق‌تر شد. — باید نقشه را ببینم، گفت آرمان و خواست بلند شود. — اول صبحانه. — نیلوفر... — اول صبحانه، جنگجو. نقشه‌ات همیشه آن‌جا می‌ماند. ولی تو اگر یک بار دیگر بیفتی، شاید دیگر بلند نشوی. آرمان تسلیم شد. نیلوفر از جیبش نانِ خشک و کمی پنیر درآورد. آبِ چشمهٔ کوچکِ ته غار هم سرد و تمیز بود. در سکوت خوردند. صدای پرنده‌ها از بیرون می‌آمد و باد بوی کوه و آویشن می‌آورد. آرمان بعد از غذا، شنلش را کنار زد و از آستریِ آن لوله‌ای چرمی بیرون کشید. داخلش کاغذی بود که تا شده بود. با احتیاط بازش کرد. نیلوفر کنارش نشست. — این چیست؟ — نقشهٔ راه‌های سپاه. محلِ انبارهای آذوقه، مسیرِ کاروان‌ها، و... این‌جا. انگشتش را روی نقطه‌ای نزدیکِ رودخانه گذاشت. — این‌جا قلعهٔ کوچکی است. فرمانده نقشه دارد تا آخرِ ماه کاروانی از آن‌جا عبور کند؛ کاروانی پر از طلا و سلاح. اگر این نقشه به دستِ پادشاه برسد، فرمانده تمام می‌شود. نیلوفر به خطوطِ کاغذ نگاه کرد. — و تو می‌خواهی تنها به قلعه بروی؟ — نه به قلعه. به دیده‌بانِ کوهِ سیاه. آن‌جا یکی از فرماندهانِ قدیمی است که به من مدیون است. اگر نقشه را ببیند، سپاهش را برمی‌گرداند. — چقدر راه است؟ — دو روز. اگر از راهِ اصلی برویم. با حالِ من... شاید سه روز. نیلوفر به زخمِ پهلویش نگاه کرد. رنگِ صورتش بهتر شده بود، اما هنوز خسته بود. — سه روز در کوه. با سربازهایی که دنبالمان هستند. — می‌دانم. می‌توانی برگردی. هنوز هم می‌توانی. اگر تا غروب از راهِ زیرِ آب برگردی، کسی نمی‌فهمد. نیلوفر نگاهش کرد. بعد کاغذ را از دستش گرفت و تا کرد. — من نقشه را نگه می‌دارم. — نیلوفر... — اگر تو بیفتی، من می‌توانم نقشه را برسانم. اگر من بیفتم، تو می‌توانی. این‌طوری شانسِ بیشتری داریم. آرمان مدتی نگاهش کرد. بعد آهسته سرش را تکان داد. — تو از آن آدم‌هایی هستی که وقتی تصمیم می‌گیرند، دیگر نمی‌شود جلوشان را گرفت؟ — دقیقاً. آرمان خندید. اما خنده‌اش ناگهان قطع شد. سرش را به سمتِ دهانهٔ غار چرخاند. — صدایی شنیدی؟ نیلوفر گوش داد. باد بود، و پرنده‌ها. و بعد... صدای زنگ. زنگِ کوچکی که با ریتمی منظم به صدا درمی‌آمد. — این زنگِ کاروان است، گفت آرمان. اما این‌جا... این‌جا هیچ کاروانی نباید باشد. نیلوفر برخاست و به دهانهٔ غار رفت. پایین، در دره، گروهی کوچک در حرکت بودند. چند قاطر، چند سرباز، و صندوق‌هایی که روی قاطرها بسته شده بود. — این‌ها سربازهای فرمانده‌اند؟ پرسید. آرمان کنارش ایستاد. چشم‌هایش تیز شد. — نه. این‌ها لباسِ دیگری دارند. این‌ها... این‌ها کاروانِ پادشاه‌اند. — پس چه می‌کنند این‌جا؟ آرمان سکوت کرد. بعد رنگش پرید. — نقشه‌های من... این‌ها همان کاروانی هستند که قرار بود آخرِ ماه از قلعه عبور کنند. اما زودتر راه افتاده‌اند. یعنی فرمانده می‌داند که نقشه‌اش لو رفته. دارد همه‌چیز را جابه‌جا می‌کند. نیلوفر به او نگاه کرد. — یعنی اگر به دیده‌بان برسی... — شاید دیگر چیزی برای نشان دادن نباشد. باید همین حالا کاری بکنیم. — چه کاری؟ آرمان برگشت. نگاهش عوض شده بود؛ دیگر خسته نبود. نگاهِ جنگجو بود. — باید کاروان را متوقف کنیم. نه با شمشیر. با کوه. نیلوفر اخم کرد. — با کوه؟ آرمان به سمتِ مسیرِ باریکی اشاره کرد که کاروان از آن می‌گذشت. بالای آن، صخره‌ای بود که از دور ترک‌هایش پیدا بود. — اگر آن صخره را بترکانیم، راه بسته می‌شود. کاروان گیر می‌افتد. آن‌وقت می‌توانیم به دیده‌بان برسیم و همه‌چیز را بگوییم. نیلوفر به صخره نگاه کرد. بعد به آرمان. — تو دیوانه‌ای. — تو هم گفتی. — من گفتم تو دیوانه‌ای، نه این‌که من هم دیوانه‌ام. آرمان لبخند زد و دستش را دراز کرد. — پس بیا. با هم دیوانه باشیم.