تربیت احساسات» فلوبر صرفاً روایتی از پاریس قرن نوزدهم نیست؛ کالبدشکافی نبوغ‌آمیز زمانه‌ای است که در آن «امیدهای بزرگ سیاسی» به «انفعال، سرخوردگی و میان‌مایگی» ختم می‌شوند. اما چنین ورودی به کتاب نیز تنها یک تحریف است و از روی عادت معرفی‌نامه نویسی و انگیزه‌سازی برای هر چیز، مایه می‌گیرد. پی‌یر بوردیو شخصیت «فردریک مورو» را تجسم بحران نسلی می‌داند که به‌رغم انباشت سرمایهٔ فرهنگی و جاه‌طلبی، میان نیروهای بازار و تسلیم به نظم حاکم معلق و عقیم می‌ماند. این روایت، تنها یک نگاه و «منظر» به زندگی نیست. پس از آنکه آن را تمام کردم فهمیدم که آشفتگی و دشواری های همراهی با روایت، جسارتی است که تنها در چشم دوختن به زندگی می‌تواند تجربه شود، فشرده سازد یا بسط بدهد و متوجه کند. نگاهی است «نقادانه» بر وضعیت انسان‌هایی، «ما»: انسان‌هایی/ مایی غرق در آرزوهای بزرگ فردی و مدرن، اما ناتوان از عاملیت واقعی؛ جایی که به تعبیر گی دوبور در «جامعه نمایش»، زندگی اصیل جای خود را به نظاره‌گری و توهم تحول داده است. روایت‌هایی از تجربهٔ ما‌ها با هستهٔ مرکزی رمان -البته اگر هسته‌ای داشته باشد- تقاطع‌ها و بعضاً هم‌پوشانی هولناکی دارد: چرخهٔ تب‌وتاب انقلابی و به دنبال آن سرخوردگی اجتماعی، استیصال مدنی و پناه بردن به بی‌تفاوتی و خاطره‌بازی. رویاهایی به تعالی و بزرگیِ یک جهان، و هم‌زمان در تمنای خرده چیزهایی شخصی و البته هر دو دست‌‌نیافتنی- برای دست نیافتن. فلوبر چیزی نشان نمی‌دهد، درست مثل زندگی ما... و شاید به همین خاطر در برابر هر نوع مصرف‌گرایی رایج، هر نوع کوتیشن آوردن و حتی تفسیر مقاومت می‌کند و در عین حال با خلع زرادخانه های مجهز ذهنی مدرن، بازاری و مترصد تصرف و تملک، تنها یک راه پیش روی معنا و انگیزه و مقصود و سوال‌هایی از این قبیل باقی می‌گذارد: خواندن رمان.

تربیت احساسات- گوستاو فلوبر بخش اول (فصل‌های ۱ تا ۴) ترجمه مهدی سحابی چرا این کتاب 👇 پول