Аналитика Telegram-канала
Подписчики
533
Публикаций
33

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
12 ноя15 ноя18 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

26.1026.1027.1027.10
10
Средний охват
26
Лучший результат
Показаны 4 публикации — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

4
Упоминаний
3
Из них репостов
2
Каналов
Все упоминания

Последние посты

3 из 33 2 из 33
داشتیم به ایستگاه برج میلاد می‌رسیدیم که صداش رو از چندین متر اون‌طرف‌تر شنیدم و به این فکر کردم که اگه واسه این مرد چهل‌وچند ساله چرخیده بود حالا می‌تونست یه اجرا تو برج داشته باشه. روی گیتار زهوار در رفته‌ش عکس دخترش رو چسبونده بود و انگشتای پاره‌پوره و حنجره‌ی خسته‌ش داشت گرانبها بودن عشقش رو عین اوج ابی فریاد می‌زد. درست مثل اون جوونی که بی‌احساسِ شادمهر رو به احساسی‌ترین شکل ممکن می‌خوند و کل واگن رو مات خودش کرده بود. یا اون مرد باجذبه‌ی کُردی که غمگین‌ترین آهنگ عالم رو با دل‌شکسته‌ترین صدای جهان ترکیب کرده بود و با گیتارش، از مترو به شب‌های تنهاییِ آدمایی شبیه خودش تو کل این جغرافیا رسوخ کرد که رفیق از دست داده بودن. "به صدای ناقوس کلیسا قسم، به صد دین پاک، به عیسی قسم... به من ظلم کردی دنیای جفاکار.... رفیقم و بردی، شدم عزادار" تو مترو تو با استعدادایی روبرو می‌شی که جبر زمانه و جغرافیا اونا رو حبس کرده تو یه تنگنا، وگرنه در شرایط درست می‌تونستن حرفای زیادی برای گفتن داشته باشن. نوجوونی در حال فروختن اسکارف بود و اون‌قدر خوب محصولش رو پرزنت می‌کرد که پیرمرد ۷۰ ساله‌ی سنتی داشت مثل فیلم سینمایی، نگاهش می‌کرد. همون پیرمردی که احتمالا جماعت اسکارف‌پوش رو مزلف خطاب می‌کنه تو یه موقعیت دیگه. مترو سوارها خیلی از این هنرمندای بی‌ادعا رو می‌شناسن. وقتی من از دختر ماسک‌زده‌ی هنگ‌درام‌زن صحبت می‌کنم، مسافرای این پدیده‌ی زیرزمینی خوب می‌دونن از کی و چه کیفیتی از هنر و متانت صحبت می‌کنم. یا اون خانوم جین‌پوشی که قدم می‌زنه و با سازدهنیش، لالوی قهقهه‌ها، پچ‌پچا و دادوبیدادای بقیه‌ی فروشنده‌ها و متکدی‌نماها، خودنمایی می‌کنه. حتما دیدید اون مرد سن‌دارِ سبیل‌قشنگِ خوش‌هیکل رو که یه بطری آب‌معدنی دستشه و صداش رو گذاشته وسط و آهنگای کوچه‌بازاریِ قدیم رو بازخونی می‌کنه. انگار زیرِ زمین کار کردن و محدودیت و مظلومیتی که همراهش هست، از تو یه خروجیِ ویژه‌تر می‌سازه. تو که بیرون از این فضایی، نمی‌دونی فروختن سوزن‌نخ‌کن، بادکنک، کفیِ کفش، جا کارتی و چیزایی شبیه اینا چه‌قدر می‌تونه سخت باشه. اره. این سوال واقعا مطرحه که این آدما باید داخل قطار باشن یا نه! خیلی وقتا بابت آلودگی صوتی یا فضایی که اشغال می‌کنن، از دست‌شون کلافه شدیم و می‌شیم. اما بستری که واسه ما ساخته شده، ایجاب می‌کنه که این‌قدر نایس فکر کنیم و ایده‌آلیست باشیم؟ شایدم معتقدید کایند بودن بهتر از نایس بودنه:) یه چیزو ولی می‌دونم. تعداد نه‌چندان‌کمی از مسافرای مترو تو شغلای خودشون کارای مهمی انجام خواهند داد. اون نوازنده‌ی سنتورِ جلوی ورودیِ متروی شریعتی یه روزی که دور نیست، تو کنسرتای بزرگی کنار خواننده‌های خفنی ساز می‌زنه. اون نوجوون قدبلند می‌تونه دفاع وسط یه تیم لیگ برتری بشه و ماشین محبوبش رو بخره. اون آقای کتاب‌فروش به جای پرزنت کردن کتابش برای اون عده‌ای که هنوز یاد نگرفتن قبل از ورود به قطار، باید کنار وایسن تا اونایی که می‌خوان پیاده شن، خارج بشن، کافه‌کتاب خودش رو می‌زنه و «آدم، کجا بودیِِ هاینریش بُل» رو به اهلش می‌فروشه. البته همون‌جا هم مشتریای اصلیش دنبال چهار اثر فلورانس یا اکسسوری و جامدادی صورتی‌ان تا کتاب:) #نوید_استادرحیمی متن #مترو از اپیزود هجدهم دکمو @dekmopodcast
ещё
9 0 1 27 окт, 17:55
ستار همسفر تنها نرو...💔 @dekmopodcast
ещё
26 1 27 окт, 17:54
نمیدونم چند نفرتون تا حالا به تابلوی ساعت 00:00 ایستگاه‌های مترو برخورد کردید. دیدن این ساعت تو مترو با جاهای دیگه فرق داره. این یعنی پایان یک روز کاریِ پرهیاهو و پرسر و صدا. آخرین قطار هم مسافراش رو پیاده کرده و حالا ایستگاه خالیه. تقریباً یک‌پنجم چراغ‌ها روشنه و چیزی جز سکوت در سرتاسر ایستگاه شنیده نمیشه. چند ساعت قبل، ایستگاه مملو از آدم‌هایی بود که برای دقیقه‌ای زودتر رسیدن، در حال دویدن بودن. ایستگاه‌ها شاهد عجله‌های بسیار برای رسیدن به مقصد، شاهد تلاش‌های زیاد برای نشستن روی صندلی‌ها، و استارت‌های انفجاری فراوون‌تر برای نشستن روی صندلی‌های VIP کناری بودن. نمی‌دونم چند نفرشون به مقصد رسیدن.چند نفر از این زود رسیدن لذت بردن و به مقصودشون دست پیدا کردن. چند نفر دلشون می‌خواست دیرتر برسن. و چند نفر می‌خواستن هرگز به مقصد نرسن و تو مسیر بمونن. برای ایستگاه، فرقی نمی‌کنه. اون تنها یه شاهده. شاهد آمد و شدِ آدم‌ها. شبِ ایستگاه حال و هوای دیگه‌ای داره؛ مثل خونه‌های شلوغ دوران بچگی که حالا متروکه شدن.. انگار نه انگار که تا چند ساعت قبل، یکی از اصلی‌ترین مسیرهای جریان زندگی بودن. حکایت آشناییه برای اونا که روز بودن و آکنده از رهگذر، و حالا ساعت زندگی، 00:00 رو نشون می ده. بقول حسین زحمتکش: منم آن ایستگاهِ پیر و تنهایی، که می‌داند نباید دل سپرد این عابران گرم رفتن را #امیر_شاملو متن 00:00 از اپیزود هجدهم دکمو @dekmopodcast
ещё
1 0 26 окт, 16:15
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней