گاه چنین می‌پندارم که انسان نه در جهان، بلکه در عادت بودن گرفتار آمده است؛ اسیر تکرار ملال‌آور ایامی که بی‌هیچ غایتی سپری می‌شوند. آدمیان در تکاپوی دستیابی به آرزوهایی‌اند که ماهیتشان حتی بر خودشان نیز مکشوف نیست. پیوسته می‌دوند، می‌سازند و دل می‌بندند؛ بی‌آن‌که لحظه‌ای درنگ کنند و از خود بپرسند این همه تقلا در برابر زوال محتوم چه اعتباری دارد؟! مدت‌هاست که به بداهت آنچه حقیقت می‌پندارند، بدگمان شده‌ام. مفاهیمی چون سعادت، رستگاری و تعلق، گویی قراردادهایی موهوم‌اند که بشر برای تاب‌آوردن مصائب وجود به خویش تحمیل کرده است. آدمی چنان به این ساخته‌های ذهنی تمسک می‌جوید که گاه فراموش می‌کند هیچ‌یک از آن‌ها ضامن رهایی‌اش از ملال و فنا نیستند. شاید بزرگ‌ترین فریب هستی همین باشد که به هر رنجی معنایی نسبت می‌دهیم تا از مواجهه با بی‌معنایی محض آن بگریزیم. بااین‌حال، خود را از این تناقض مبرا نمی‌دانم. من نیز جزئی از همین اجتماع سرگشته‌ام؛ ناظری که از بی‌حاصلی جست‌وجو آگاه است، اما همچنان در پی کشف حقیقتی‌ست که شاید اساساً وجود خارجی نداشته باشد. چه مضحک است؛ موجودی فانی که در طلب معنایی جاودانه، تمام عمر خویش را مصروف می‌کند و سرانجام، بی‌آن‌که پاسخی یافته باشد، به همان سکوتی بازمی‌گردد که پیش از آمدنش برقرار بود.

زندگی شاید همین است: عادت کردن به چیزهایی که روزی گمان می‌کردی تحملشان ناممکن است. دوریس لسینگ.