نان از تنور بر می‌خیزد و بوی زندگی در کوچه می‌پیچد اما شعر از جایی می‌آید که هیچ تنوری به آن راه ندارد ؛ از خاکستر بغض از ریشه‌های مانده زیر سنگ، از پنجره‌ای که سال‌هاست رو به دیوار باز می‌شود. شعر نان نیست سهمی از گرسنگی‌ام را کم نمی‌کند و اجاره‌ خانه‌ را به صبح نمی‌رساند اما گاهی در انتهای شبی‌ بلند _شبیه حالا _ چراغ کوچکی‌ست که نمی‌گذارد صاحب‌خانه راصاحب شود _ شبیه من _ من کلمه را از دست‌های خطاکار پینه‌‌بسته‌ی پدر آموخته‌ام از لرزش انگشتان مادر هنگام بدرقه _ که نبود _ از خداحافظی ناتمامی که سال‌ها در‌ گلوی کسی مانده بود‌... کلمه همین خرده‌ریزهای جهان‌ست ؛ تکه‌ای از آینه، پر شکسته‌ی پرنده خاکی که هنوز بوی باران در خاطرش مانده آن‌ها را هم کنار می‌گذارم و گاهی چیزی شبیه جوانه سر بر‌می‌آورد از میانشان نه معجزه‌ای در کار است نه جهان به ناگهان جای بهتری می‌شود فقط کسی در ازدحام تنهایی به سطری می‌رسد و دستش برای لحظه‌ای می‌لرزد ، می‌لرزد ... می‌لرزم خاتون زیر لب می‌گوید این درد نام آشنایی دارد و من از پشت فاصله‌ای دور صدای افتادن سنگی را می‌شنوم در آب‌های خاموش او . چه کسی می‌داند کدام واژه کدام ریشه را از مرگ برگردانده‌ است ؟ باران برای سبز شدن اجازه نمی‌گیرد‌ ، می‌بارد بر بام‌های فراموش‌شده بر باغچه‌های بی‌صاحب بر خاکی که دیگران از کنارش گذشته‌اند شعر نیز گاهی همین‌ست بارانی بی‌ادعا بر زمینی که از تشنگی به سکوت رسیده است من نمی‌نویسم تا چیزی به جهان اضافه کنم می‌نویسم تا چیزی در من کم نشود ؛ این اندوه بی‌نام این خیال سنگین _ تو _ آن چراغ که هرشب با باد می‌لرزد و صبح هنوز سوسو می‌زند. سال‌هاست جهان همه‌چیز را وزن می‌کند نان را طلا را خانه را اما دلتنگی در کدام ترازو جا می‌شود؟ خوابِ آرام چند سکه می‌ارزد؟ و دستی که بی هیچ دلیل بر شانه‌ی خسته‌ای می‌نشیند در کدام دفتر ثبت می‌شود؟ شاید آنچه قیمت ندارد هنوز تماما از دست نرفته‌ست؛ برای همین به واژه‌ها پناه می‌برم - از زیرِ پوست - نه از سرِ بی‌نیازی که از فرط ناتوانی در برابر چیز‌هایی که نمی‌توانم تغییر بدهم من به شعر دل‌بسته‌ام چون در این جهان سنگی چیزی در من هنوز نرم‌ مانده است چون هنوز می‌توانم از اندوه نامی بسازم، از نام پنجره‌ای، و از پنجره راهی باریک به سوی دیگری... نانم را از زندگی می‌گیرم اما آن چراغ که در دل خسته‌ام با هر باد نمی‌میرد ، شاید از همین واژه‌ها روشن مانده باشد. واژه‌هایی که دستم را پُر نکردند ، جیبم را به صبح نرسانند , اما در تمام این سال‌ها نگذاشتند دست دلم از جهان کوتاه بماند....

" نبرد بی‌باروت " ‌ شب‌‌ست و معبر مین و فقط یک ردپا مانده نه راه پس نه راه پیش نه حتی آشـنا مانده مسیر روبرو مرگ و مسیر پشتِ سر دشمن شبیه بره‌ای تنهـا ، که شب از گلّه جا مانده نه جنگیـدن بلد بودم نه سودای نَبَـردم بود رجز‌های تو شیرم کرد و حالا بی‌صدا مانده خیالاتـی شدم انگـار درون قایـق اما غـرق شبیـه قـایـق سُهـراب ولی بی‌ناخـدا مانده همیشه نور ناجـی نیست برای شاعـرانِ شـب سحر هر تیر خواهد دید سرِ شاعر کجا مانده به رد پا به رد خون به چشمِ دل تماشا کن که گاهـی در نبردِ عشـق، رَدّ آه به‌جا مانده میان دشت‌‌‌ یا رویا شبی پروانه خواهی دید میانِ باد‌ مـی‌رقصـد دلـی کـز تـو جـدا مانده #حسین‌_برقی | چ ِ