حتی یاد آوری و نوشتنش هم حالمو بد میکنه این حالو برای هیچکس نه حتی دشمنمم نمیخوام

توی اون حباب خبری از زندگی نیست فقط پر صداست صدا هایی که متهمت میکنن صداهایی که ازت ایراد میگیرن و از هیچی راضی نیستن صدایی که تو ر از اتفاقات نیوفتاده می‌رسونه و از گذشته برات پرونده بیرون میکشه تا بگه چقدر همه چی تقصیر زندگی و آدماس و جقدر این زندگی دوست نداشتنیه تو اون حباب تو حتی خودتو نمیشناسی چون صدا ها نمیزارن دیده بشی صدا ها شرایط زندگی رو میخوان تغییر بدن و چون قدرتش رو ندارن پس به تو حمله میکنن اینقدر بار میزارن رو شونه ات و حس منفی میشونن رو قلبت که با خودت فکر میکنی اصن چرا زندگی کنم؟ بار رو شونه ات اینقدر سنگین میشه که راه نفست رو میگیره دیگه حتی یه حرف ساده یه مریضی ساده میتونه از پا درت بیاره به زندگی بقیه نگاه میکنی و حس میکنی بار زندگی اونا هم میوفته رو شونه ات تهش میگی بسه دیگه نمیخوام زنده باشم چون از همه ی این تکرار ها حالم به هم میخوره از تمام این تلاش کردنا و نرسیدنا از تمام این صدا ها از تمام این روزمرگی ها چه فایده ای دارن؟ اینهمه تلاش کنم که چی؟ دقیقا همینجاست که حبابت کوچیک تر میشه تنگ تر میشه و خفه ات میکنه

تو دوشب گذشته بعد از تقریبا ۲ سال و نیم حالتایی رو داشتم که تو اوج حال بد افسردگیم نزدیک به پنیک تجربه اش میکردم و این یادم آورد که چقدر حالم بد بود و چقدر از زندگی و همه چیز سیر بودم شاید بخاطر اتفاقات اخیر زندگیمه شایدم کمی به خودم کم توجهی کردم ولی اینو میدونم که دیگه نمیخوام به اون شرایط برگردم ، دیگه نمیخوام توی اون حباب فرو برم و صدای زندگی رو نشنوم