نیاز به یک منیجر دارم.

باشد که در خواستن، بی پروا باشیم و از لایق بودن یا نبودن، نترسیم. حرکت کردن، اولین تلاش برای رسیدنه.

آسمان از صبح ابری بود و هوا، بعد از چند روز گرمای پیاپی بلاخره کمی سرد شده بود. از آن روزهایی که انگار باران تمام وقت پشت پنجره ایستاده بود اما هنوز تصمیم نگرفته بود که ببارد. اورژانس، برخلاف معمول، آرام بود. بلاخره تعداد مراجعه‌کنندگان کم شده بود و توانسته بود اولین لیوان قهوه اش را از اتاق استراحت پر کند. وارد اورژانس که شد تخت شماره ۱۰ تازه پر شده بود. دخترکی روی تخت دراز کشیده بود.  ۱۷ ساله. گفتند مورد سوساید. صورتش اشنا بود؟ نزدیک تر. همان پوست سفید با حلقه های تیره در زیر چشم ها. نزدیک تر. همان موی طلایی و چشم‌هایی احتمالا سبز که بسته بودند. دلش ریخت. ترسید. لیوان داغ قهوه در دستانش ناگهان سرد شده بود. صدای بارش را شنید‌. آرام و پیوسته، شبیه صدایی دور.کی باران گرفت؟ سراسیمه شد. نزدیک تر رفت تا مطمئن شود. دختر هنوز نفس می‌کشید. علائم حیاتی‌اش پایدار بود. واقعا خودش بود؟ پس این اتفاقی بود که برایش افتاده بود. چه شده بود؟ چرا؟ شاید اگر پیش هم بودند اینطور نمیشد؟ اگر سرنوشت طور دیگری بود؟ مگر  همیشه باهم رویاپرداری نمیکردند؟ قرار بود یکی پزشک شود و دیگری... به سمت پرونده رفت. باید مطمئن میشد. چشم‌هایش روی نوشته‌ها حرکت کردند. مثل تکرار یک کابوس. یک دژاوو. یک خاطره. انگار زمان متوقف شده بود. اینده ای که تصور کرده بودند این بود؟ یکی دست در دست مرگ و انیکی در حال چنگ زدن به زندگی- زندگی دیگری؟ باران شدید تر شده بود؟ شاید هم صدای باران نبود. شاید صدای قلب خودش بود که تندتر می‌زد. نام. نام خانوادگی. تاریخ تولد. به خودش امد. مطمئن شد که او نیست. مطمئن بود که او نیست‌. اصلا چرا شک کرده بود؟ حالا سالها از وقتی که ۱۷ ساله بودند گذشته بود. به فکر فرو رفت؛ یک سؤال ساده، سرد و بی‌رحمانه در ذهنش شکل گرفت: حالا چطور؟ ایا هنوز زنده بود؟ #epiphany | A mémoire for you, whom I occasionally miss—upon the verge of time, amid reality and reverie.