«تپش سایهٔ دوست» تا سواد قریه راهی بود. چشم‌های ما پر از تفسیر ماه زندهٔ بومی، شب درون آستین‌هامان. می‌گذشتیم از میان آبکندی خشک. از کلام سبزه‌زاران گوش‌ها سرشار، کوله‌بار از انعکاس شهرهای دور. منطق زبر زمین در زیر پا جاری. زیر دندان‌های ما طعم فراغت جا‌به‌جا می‌شد. پای‌پوش ما که از جنس نبوت بود ما را با نسیمی از زمین می‌کند. چوبدست ما به دوش خود بهار جاودان می‌برد. هر یک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر. هر تکان دست ما با جنبش یک بال مجذوب سحر می‌خواند. جیب‌های ما صدای جیک‌جیک صبح‌های کودکی می‌داد. ما گروه عاشقان بودیم و راه ما از کنار قریه‌های آشنا با فقر تا صفای بیکران می‌رفت. بر فراز آبگیری خود‌به‌خود سرها همه خم شد: روی صورت‌های ما تبخیر می‌شد شب و صدای دوست می‌آمد به گوش دوست. سهراب سپهری

پس در این شبانگاه بی‌مجال بگو کجا شوم که آواز کسی آشفته از بی‌قراری من است. سیدعلی صالحی