متن جذابت»»

چقد شیک و خاصه

٭ در حاشیه‌ی روزهای بارانی هیچ‌چیز به اندازه‌ی آشنایی، آدم را برای غریبه شدن آماده نمی‌کند. همیشه تصور می‌کردم تغییر، پیش از وقوعش نشانه‌ای از خود به جا می‌گذارد؛ ترک باریکی بر دیوار اطمینان، مکثی در میان گفت‌وگوهای روزمره یا خداحافظی‌ای که کمی بیشتر از معمول طول می‌کشد. اما بعضی دگرگونی‌ها درست در میانه‌ی یک روز عادی اتفاق می‌افتند. صبح، جهان همان صورتی را دارد که دیروز داشت و شب، دیگر هیچ‌کدام از چیزها را به همان شکل نمی‌شناسی. انگار کسی بی‌اجازه، معنای تمام واژه‌های آشنایت را عوض کرده باشد. مدتی طول کشید تا بفهمم آنچه مرا سردرگم کرده، خودِ تغییر نیست؛ فاصله‌ی میان آن چیزی‌ست که می‌شناختم و آنچه اکنون پیش رویم قرار دارد. ذهن آدم در برابر فقدان، عجیب وفادار عمل می‌کند. هنوز به جزئیاتی پناه می‌برد که دیگر وجود ندارند، هنوز از سکوت انتظار پاسخ دارد و گاهی چنان با اطمینان از گذشته حرف می‌زند که گویی زمان، جایی در میانه‌ی راه از حرکت بازمانده است. شاید به همین دلیل است که از فراموش شدن بیش از رفتن می‌ترسم. رفتن، دست‌کم حادثه‌ای‌ست که می‌توان برایش زمانی در نظر گرفت؛ اما فراموش شدن، اتفاقی تدریجی و بی‌تاریخ است. نمی‌دانی از کدام روز دیگر به یاد نیامدی، از چه لحظه‌ای نامت از میان فکرهای روزانه کنار رفت یا چه زمانی خاطره‌ات آن‌قدر دور شد که دیگر نیازی به مرورش نبود. گاهی آدم از خودش می‌پرسد آیا آنچه برای او سال‌ها معنا داشته، در ذهن دیگری حتی به اندازه‌ی یک فصل دوام آورده است؟ باران پشت پنجره شدت گرفته. به شیشه نگاه می‌کنم و انعکاس مبهم اتاق را میان قطره‌ها می‌بینم. به نظرم ما نیز در نگاه دیگران انعکاسی از خودمان به جا می‌گذاریم؛ تصویری که هرگز تمام حقیقت ما نیست و با تغییر زاویه‌ی نگاه، صورت دیگری پیدا می‌کند. شاید هیچ‌کس را نمی‌توان برای همیشه در یک تصویر نگه داشت. آدم‌ها از آنچه بوده‌اند عبور می‌کنند، گاهی بی‌آنکه خودشان هم بدانند در این عبور، چه چیزهایی را پشت سر گذاشته‌اند. من هم تغییر کرده‌ام؛ شاید بیشتر از آنچه بتوانم در چند سطر توضیح بدهم. دیگر از هر فاصله‌ای معنای طرد شدن نمی‌سازم و برای هر سکوتی دنبال توضیح نمی‌گردم. بااین‌حال، هنوز نمی‌توانم انکار کنم که بخشی از وجودم در برابر این احتمال مکث می‌کند: اینکه روزی تمام آنچه از من به یاد مانده، در ذهن کسی به خاطره‌ای تبدیل شود که حتی برای بازگشت به آن، دلیلی نداشته باشد. امشب فکر می‌کنم شاید سهم ما از ماندگاری، هرگز به اندازه‌ی تصوری که از آن داریم نباشد. شاید آدم‌ها قرار نیست تمام آنچه را میانشان گذشته با خود حمل کنند؛ همان‌طور که باران قرار نیست تمام خیابان‌هایی را که خیس کرده، به خاطر بسپارد. بااین‌حال، فردا دوباره خواهد بارید. من هم از این اتاق بیرون خواهم رفت، با همان نام، اما اندکی دورتر از آدمی که دیروز بودم. مینهو — دفترِ «اقلیمِ باران» حاشیه‌نویسی شماره‌ی هفده؛ برای روزهایی که هیچ‌چیز شبیه دیروز نیست.