وقتی تنها زندگی می‌کنی، مطمئنی حد اقل دو هفته است کسی خانه‌ات نیامده و خیلی ناگهانی و از حرکت گربه‌ها متوجه می‌شوی که یک نفر یک سوسک زنده را با چسب پهن به جایی روی دیوار آشپزخانه‌ات چسبانده، احتمالاتی تووی ذهنت شکل می‌گیرد که شبیه چیزهای منطقی نیست.

عزیزکم، شاید زمان مناسبی برای اعتراف به این مسئله نباشد، اما اگر همین حالا این‌ها را برایت ننویسم، ممکن است تا ابد ناگفته بمانند؛ مثل کلامی که آغازش می‌کنی و دیگری -از سر بی‌ملاحظگی، شیطنت یا غفلت- آن را می‌بُرد و تو چنان غرق در جریان کلمات او می‌شوی که باد٬ واژه‌هایت را دوور می‌کند، زمان هم می‌تواند همین حالا، من را برای همیشه لال کند و دیگر نتوانم این کلمات را، همین‌ها که در ذهنم داشته‌ام و نگه داشته‌ام را به تو برسانم. حالا زمانش فرارسیده تا تو هم این را بدانی؛ که شاید هر لحظه تاخیر در ابراز آن، امکان از دهان افتادنش را تشدید کند. خودخواهم. این که می‌گویم تو را برای خودم نمی‌خواهم هم از سر همین خودخواهی‌ست. تصاحب٬ همیشه به مسئولیت آغشته‌ست و من نمی‌خواهم مسئول چیزی باشم. مایلم به تو بیاموزم که چگونه از پس همه چیز بربیایی. مایلم تو را تبدیل به انسانی کامل‌تر کنم. مایلم سکانس‌به‌سکانس بودن یا نبودن با تو٬ به شکلی هنری بازتولید شود. مایلم اعتراف کنم تو تنها یک وسیله‌یی برای من تا خودم را به شکلی که دوست دارم٬ کشف کنم. من آموخته‌ام که به شکل سایر انسان‌ها دوست بدارم و آن را کسالت‌بار یافته‌ام؛ پس تو را دشتی می‌بینم برای چرا و خود را٬ گاوی کنجکاو. بگذار از تو ببلعم و نشخوار کنم‌. اجازه بده مصرفت کنم و بر تو برینم تا بارورتر شوی. این نحوه‌ی من است و مسلکم در عشق.

نامناسبتی.