Аналитика Telegram-канала
Подписчики
223
Публикаций
339

Динамика подписчиков

7 дней 30 дней 6 месяцев Больше
17 ноя20 ноя23 ноя
Показаны последние 7 дней Больше истории →

Охваты публикаций

10.1111.1111.1111.1112.1112.11
23
Средний охват
74
Лучший результат
Показаны 6 публикаций — последние в канале Больше статистики →

Упоминания

25
Упоминаний
19
Из них репостов
7
Каналов
Нет примеров за последние 90 дней
Все упоминания

Последние посты

3 из 339 2 из 339
✍️الهام اسدالهی خواب دیده بودم. شب بود و دویده بودم، شب دراز بود و راه دراز، آسمان سیاه و مه‌آلود، به گورستان رسیده بودم، جمعیت تمام محوطه گورستان را سیاه‌تر از شب کرده بودند، همهمه بود و انگار هیج صدایی شنیده نمی‌شد. اما نه، صدا می‌آمد، صدای نفس‌هایم، از سینه‌ام که تنگ شده بود و از قلبم که فشرده. سرگردان بودم و به هر طرف می‌دویدم. از چیزی فرار می‌کردم که نمی‌دیدمش جز سایه‌ای سیاه و شبح‌وار! زن‌ها و مردهایی که گویی آشنا بودند ولی نمی‌شناختم‌شان. انگار پیشتر هم در خواب دیده بودم‌شان. می‌دویدم و سیاهی بزرگ‌تر می‌شد و دنبالم می‌دوید. سیاه‌تر از آسمان، سیاه‌تر از لباس‌های‌شان. از درب بزرگ آهنی و سراشیبی‌اش بیرون دویدم به کوچه‌ای باریک و بلند. سیاهی می‌آمد و سنگین‌تر می‌شدم، انگار قدم‌هایم جای آنکه پیش رود پس می‌رفت. حالا سیاهی، دستانش را هم دراز می‌کرد. از دور سقف و دیوارهای آجری خانه‌ای را می‌دیدم و می‌دانستم باید خودم را به آنجا برسانم. می‌خواستم خودم را به آنجا برسانم ولی قدم‌هایم پیش نمی‌رفت. می‌دویدم و سیاهی به دنبالم. گویی سال‌هاست این راه را دویده بودم. درختان شاخ و برگ نداشتند و انگار زمین هیچ رنگی جز سیاهی به خود ندیده بود. سرد بود. نه زمستان بود نه پاییز، نه بهار بود نه تابستان. نزدیک کوچه‌ای بن‌بست رسیدم. سال‌ها پیش هم خواب دیده بودم، همینجا بود، درست همین کوچه‌ی بن‌بستِ گل‌آلود، ابتدای کوچه تخته‌‌ای بود تابوت‌مانند که دورش را گرفته و شیون می‌کردند، من اما فقط نگاه می‌کردم و پاهایم پیش نمی‌رفت، مگر کسی را با لباس‌ روی تابوت می‌گذارند؟ پاهای استخوانی‌اش را در شلوار و کفش دیده بودم و سرم گنگ شده بود، چشمانم سیاهی رفته بود، دندان‌هایم دانه دانه ریخته بودند و از خواب پریده بودم. حال همان خواب را دیده بودم باز هم؛ اما دیگر تابوت نبود. خانه بزرگ شده بود، خیلی بزرگ، خیلی خالی، پنجره‌ها وسعت گرفته بودند و دیوارها بلند شده بودند، زنی با چشمان گریان از پنجره‌ی اتاق خالی، به کوچه نگاه می‌کرد. مردمک چشمانش عجیب بزرگ و درشت به نظر می‌آمد. زن را می‌شناختم انگار، گویی سال‌ها‌ست می‌شناسمش. لب‌هایش سیاه و کبود شده و جوری تنه‌اش را روی پنجره انداخته بود که گویی سال‌هاست همانجا ایستاده! نزدیک می‌شوم و سیاهی به من نزدیک‌تر می‌شود، نزدیک‌تر، وسط کوچه می‌ایستم، سیاهی خودش را روی‌ام می‌اندازد و زانوانم به زمین می‌خورند. به زن نگاه می‌کنم و در مردمک چشمانش فرو می‌روم. پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵
ещё
74 3 6 12 ноя, 23:44
✍️الهام اسدالهی خواب دیده بودم. شب بود و دویده بودم، شب دراز بود و راه دراز، آسمان سیاه و مه‌آلود، به گورستان رسیده بودم، جمعیت تمام محوطه گورستان را سیاه‌تر از شب کرده بودند، همهمه بود و انگار هیج صدایی شنیده نمی‌شد. اما نه، صدا می‌آمد، صدای نفس‌هایم، از سینه‌ام که تنگ شده بود و از قلبم که فشرده. سرگردان بودم و به هر طرف می‌دویدم. از چیزی فرار می‌کردم که نمی‌دیدمش جز سایه‌ای سیاه و شبح‌وار! زن‌ها و مردهایی که گویی آشنا بودند ولی نمی‌شناختم‌شان. انگار پیشتر هم در خواب دیده بودم‌شان. می‌دویدم و سیاهی بزرگ‌تر می‌شد و دنبالم می‌دوید. سیاه‌تر از آسمان، سیاه‌تر از لباس‌های‌شان. از درب بزرگ آهنی و سراشیبی‌اش بیرون دویدم به کوچه‌ای باریک و بلند. سیاهی می‌آمد و سنگین‌تر می‌شدم، انگار قدم‌هایم جای آنکه پیش رود پس می‌رفت. حالا سیاهی دستانش را هم دراز می‌کرد. از دور سقف و دیوارهای آجری خانه‌ای را می‌دیدم و می‌دانستم باید خودم را به آنجا برسانم. می‌خواستم خودم را به آنجا برسانم ولی قدم‌هایم پیش نمی‌رفت. می‌دویدم و سیاهی به دنبالم. گویی سال‌هاست این جاده را دویده بودم. درختان شاخ و برگ نداشتند و انگار زمین هیچ رنگی جز سیاهی به خود ندیده بود. سرد بود. نزدیک کوچه‌ای بن‌بست رسیدم. سال‌ها پیش هم خواب دیده بودم، همینجا بود، درست همین کوچه‌ی بن‌بستِ گل‌آلود، سر کوچه تابوت چوبی بود که دورش را گرفته بودند و شیون می‌کردند، من اما فقط نگاه می‌کردم و پاهایم پیش نمی‌رفت، پاهای استخوانی‌اش از تابوت بیرون زده بود و سرم گنگ شده بود، چشمانم سیاهی رفته بود، دندان‌هایم دانه دانه ریخته بودند و از خواب پریده بودم. حال همان خواب را دیده بودم باز هم؛ اما دیگر تابوت نبود. خانه بزرگ شده بود، خیلی بزرگ، خیلی خالی، پنجره‌ها وسعت گرفته بودند و دیوارها بلند شده بودند، زنی با چشمان گریان از پنجره‌ی اتاق خالی، به کوچه نگاه می‌کرد. مردمک چشمانش عجیب بزرگ و درشت به نظر می‌آمد. لب‌هایش سیاه و کبود بود و جوری تنه‌اش را روی پنجره انداخته بود که گویی سال‌هاست همانجا ایستاده. نزدیک می‌شوم و سیاهی به من نزدیک‌تر می‌شود، نزدیک‌تر، وسط کوچه می‌ایستم، سیاهی خودش را روی‌ام می‌اندازد و زانوانم به زمین می‌خورند. به زن نگاه می‌کنم و در مردمک چشمانش فرو می‌روم. پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵
ещё
3 0 12 ноя, 23:35
بخش دوم سخنان خانم #طلا_نژادحسن درباره‌ی مجموعه‌ داستان "مه و اشباح نسيان گرفته" اثر #ابوالقاسم_مبرهن سه‌شنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵ در کافه ساووی
ещё
38 1 11 ноя, 22:20
Больше постов

Продолжить анализ этого канала

  • История роста подписчиков
  • Просмотры и охваты публикаций
  • Кто упоминает канал и кого упоминает он
  • Похожие каналы и подбор для рекламы
Открыть аналитику
Демо до 14 дней