درسته، خیلی وقت‌ها آرزوی مرگ می‌کنم برای خودم. آرزو می‌کنم بمیرم تا از این همه غم و تنهایی و هر حس کوفتی‌ای که روی قفسه‌ی سینه‌م سنگینی می‌کنه، راحت بشم. از اینکه این همه فشار و مسئولیت و کار دارم، ولی حتی نمی‌دونم واقعاً اینا چیزایی بودن که می‌خواستم یا نه. از اینکه می‌ترسم یه روز نتونم برم. از اینکه می‌ترسم همین چیزایی رو هم که الان دارم، یه روز نداشته باشم. از اینکه من این‌همه پر از عشق و توجهم، ولی خودم حتی نصف اون عشق و توجه رو دریافت نمی‌کنم. نمی‌خوام همه‌ی نگاه‌ها و توجه‌ها سمت من باشه، ولی گاهی بیشتر از چیزی که باید، احساس می‌کنم اضافی و دوست‌‌نداشتنی ام. حسی که خیلی وقت‌ها آدم‌ها متوجهش نمی‌شن و حتی ازش خبر ندارن. درسته، تا جایی که بتونم تلاشمو می‌کنم؛ برای زندگی کردن، برای بهتر بودن، برای آدما، برای دوست خوبی بودن، برای دختر خوبی بودن. برای اینکه همیشه دیگران رو راضی نگه دارم، حتی وقتی خودم راضی نیستم یا اصلاً نمی‌دونم چی قراره منو راضی کنه. وقتی خیلی وقت‌ها کسی نیست که به این فکر کنه چطور منو راضی نگه داره. چرا؟ چون من همیشه راضی‌ام. کم بودی؟ اشکال نداره. نبودی؟ اشکال نداره. نفهمیدی؟ اشکال نداره. نخواستی؟ اشکال نداره. می‌تونستی و نکردی؟ اشکال نداره و… ولی بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم اگه بمیرم… اگه نباشم… نبودنم چه تأثیری روی زندگی آدما می‌ذاره؟ ناراحت می‌شن؟ متوجه‌ی نبودم می‌شن؟ بعد از چه مدت فراموشم می‌کنن؟ هر چند وقت یه بار بهم فکر می‌کنن؟ وقتی دور هم جمع می‌شن، می‌گن کاش بیتا هم الان اینجا بود؟ مثلاً می‌گن اگه اینجا بود، فلان حرفو می‌زد یا فلان کارو می‌کرد؟ نمی‌دونم… اما امیدوارم تأثیر خوبی روی آدم‌ها و زندگی‌شون گذاشته باش

I'm born to love this vibe