Music for the Funeral of Queen Mary, Z. 860: Funeral March I مرثیه‌ای که به خالقش بازگشت در واپسین روزهای سال ۱۶۹۴، مرگ در هیئت بیماری آبله به سراغ مری دوم، ملکهٔ سی‌ودوسالهٔ انگلستان آمد. چندی بعد، در پنجم مارس ۱۶۹۵، لندن در سوگ فرو رفت و هنری پرسل، آهنگساز بزرگ عصر باروک، برای بدرقهٔ ملکه به سوی آرامگاه ابدی‌اش، مارشی باشکوه و اندوهناک آفرید؛ نوایی که در آن، هر نت گویی گامی به سوی خاموشی ابدی بود. اما سرنوشت، پایانی تلخ‌تر برای این مرثیه رقم زده بود. تنها هشت ماه بعد، پرسل نیز چشم از جهان فروبست و موسیقی‌ای که برای وداع با ملکه آفریده بود، در مراسم خاکسپاری خودش نیز طنین‌انداز شد. "گویی پرسل، بی‌آنکه بداند، در سوگ دیگری، مرثیهٔ مرگ خویش را نوشته بود." Composer: Henry Purcell (1659–1695) Genre: Classical / Funeral March / Ceremonial Music Musical Period: Baroque (Late 17th Century) Performers: Baroque Brass of London & Choir of Clare College, Cambridge Conductor: Timothy Brown A solemn procession of brass, where royal grandeur meets the silence of mortality.

خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم به صورتِ تو نگاری ندیدم و نشنیدم اگرچه در طلبت هم عِنانِ باد شِمالم به گَردِ سروِ خرامانِ قامتت نرسیدم امید در شبِ زلفت به روزِ عمر نبستم طمع به دورِ دهانت ز کامِ دل بِبُریدم به شوق چشمهٔ نُوشَتْ چه قطره‌ها که فشاندم ز لَعلِ باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی ز غصه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم چو غنچه بر سرم از کویِ او گذشت نسیمی که پرده بر دلِ خونین به بویِ او بِدَریدَم به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ که بی رخِ تو، فروغ از چراغ دیده ندیدم

دیدم یادت نیست. توی خوابت آمدم- بگویم بدانی که در روز بعد از نامگذاریت، خبر بود که انجیرهای نرسیده هم عجیب رسیدند‌. سرِ همه‌قوهای جهان هم پایین. شمشیرها تا پهلو در خاک. با یک زانوی خم. خوب.