. معینُ البُکاء ◇ دنباله‌ی آن راهِ دراز را هر دو تنها رفتیم پس لا اقل در آن تنهایی با هم بودیم یادت هست ؟ ■ اما ناچار بودم من از دچار شدن به تنهایی‌ی دیگری که در متنِ آن باید از تو هم تنها می‌شدم چون می‌خواستم غوغای انفجارهای ناشی از تکنیکی‌ام زیرِ همین لباسِ مندرس بماند و آسیبِ‌های درونم به دیگرانِ در خود نشسته‌ای که در شنیدنِ آن بانگ مهیب شریک نبودند سرایت نکند یعنی بایست برای ندیده ماندن و احراز کردنِ این شرط به نیستی می‌زدم خودم را که زدم در تمامِ عمر ◇◇◇ حالا که سال‌های طولانی و پُر تعداد از روزِ آغازِ آن انفرادِ بی پایان گذشته، هنوز گیاهان و وحوش بر گونه‌های پر چروکِ تنهایی‌ی طویلِ این تکینه‌ی یگانه می‌گریند صخره‌های البرز و رودخانه‌های جوشان هم که نگو ◇◇◇◇◇ فکر می‌کنم آهنگِ ناترانه‌ی دردناکی که ساز کردم برای ژرفا بخشیدن به تاریکی‌ی شبی که در پیش است کفایت دارد پس خوب بخواب امشب تا برای استقبال و بدرقه از بیداری های آینده و گذشته‌ای که خواهند رسید و بودند سنگِ تمام بگذاریم □ می‌پرسم از همه اینجا چرا جهان که پیچ خوردنِ حیاتِ انعام و دواب و وحوش و انسان را وظیفه کرده است برای آنها هنوز خودش هست و نفهمیده است ما انصراف داده‌ایم و بیزاریم از ادامه‌ی این سازوکارِ مُجحِف و بیخود □□□ حالا که هیچ صورتی از هیچ بهجتی در کارکردِ موازینِ ناگزیرِ حیات نیست چرا عذاب و اندوهش را باید دید؟ □□□□□ وقتش رسیده کلّ ِ آحادِ ذی حیات خود را از ننگِ زیستن در جهانی که مخالفت افتاده با رندگی آزاد کنند قبول دارید؟ . ------------------------ #هنر_رضا_زاهد @rezaazaahed

‌ ای تاریخ! ما را به‌یاد داشته‌باش! | «هوشنگ بادیه‌نشین» ‌ ‌ #شعرخوانی ‌ ‌ (بَ/یانْ نامَک!) ‌ ‌ (پ.ن: این شعرِ «بادیه‌نشین» منظومه‌ای بلند است و من تنها ۵ بخش از آن را خوانده‌ام. این منظومه را، به همراهِ چند شعرِ دیگر از شاعر و با مقدمه و حواشی «رؤیا»، نشرِ «افراز» به‌سالِ ۱۳۹۹ چاپ کرده‌ست. نمی‌دانم هنوز در بازار یافت می‌شود یا نه.) ‌

کلو: تو به زندگیِ بعدی معتقدی؟ هم: مال من همیشه همین بود. ساموئل بِکِت، دست آخر عقل که خصلتی تماماً ابزاری یافته است، و در نتیجه از تأمل در نفس و تأمل در آنچه خود حذف کرده، محروم گشته است، باید معنایی را جستجو کند که خود سرکوبش کرده است... این بی‌معنایی به لحاظ تاریخی اجتناب‌ناپذیر است و همین بدان ظاهری هستی‌شناسانه می‌بخشد؛ تاریخ خود مولّد این حجاب فریبنده است. نمایش بِکِت این حجاب را می‌درد. تناقض درونی بی‌معنایی، یا همان تبدیل عقل به مهملات، امکان تحققِ حقیقی را نمایان می‌سازد که دیگر حتی قابل تصور نیست... هستی‌شناسی منفی یعنی نفی هستی‌شناسی... از آنجا که زندگی همهٔ آدمیان تا به امروز معیوب بوده است، نقد این زندگی، ظاهری هستی‌شناسانه به خود می‌گیرد. تئودور آدورنو, تلاش برای فهم دست آخر Quad