بعضی آدم‌ها آن‌قدر به خوبی‌هایت عادت می‌کنند که دیگر آن‌ها را خوبی نمی‌بینند؛ فکر می‌کنند وظیفه‌ات است. تا روزی که دیگر نباشی، تا روزی که دیگر تلاشی نکنی، تا روزی که دیگر برایشان از خودت نگذری… آن‌وقت تازه می‌فهمند چه چیز ارزشمندی را ساده از دست داده‌اند.

بزرگ‌شدن یعنی بفهمی قرار نیست هر حقیقتی را ثابت کنی، هر آدمی را نگه داری، هر رفتنی را متوقف کنی و برای هر نگاهی توضیح بدهی که چه کسی هستی… گاهی آرامش، از جایی شروع می‌شود که دیگر برای فهمیده‌شدن نمی‌جنگی.

یک روز می‌فهمی همه‌ی آدم‌هایی که از دست دادی، قرار نبود تا آخر مسیر بمانند. بعضی‌ها آمدند تا چیزی یادت بدهند، بعضی‌ها آمدند تا چیزی از تو بگیرند، و بعضی‌ها آمدند تا خودت را در آینه‌ی رفتارشان بشناسی. همه‌ی آدم‌ها سهمی از زندگی‌ات دارند، اما همه قرار نیست سهمی از آینده‌ات داشته باشند. ✨