گاهى چشم ها حرف هايی را در خود دارند؛ كه زبان هيچ‌گاه قادر به بيان آنها نيستند..

میانه‌ی پاییز است... جایی میانِ رفتنِ برگ‌ها و دلتنگیِ شاخه‌ها؛ جایی که باد، عطرِ خاطره‌ها را از کوچه‌های خیس عبور می‌دهد و باران، بغضِ فروخورده‌ٔ آسمان را به شیشه‌ها می‌سپارد... پاییز، چه عاشقانه بی‌رحم است؛ همه‌چیز را به رنگِ رفتن درمی‌آورد، اما در دلِ آدمی، چراغِ انتظار را روشن نگه می‌دارد... و من در این فصلِ هزاررنگ، هنوز به معجزه‌ٔ آمدنت دل بسته‌ام؛ به تویی که اگر باشی، حتی خزان هم در چشم‌هایم بهار می‌شود... چه خوش است پاییزی که به عطرِ حضورِ تو ختم شود... ✍#فریبا_گودرزی

تو کی هستی... تو کی هستی که با دیدنت قرارم دیگه نیست و رفت و برگشت نفس به اختیارم دیگه نیست؟ من تمام روزای عمرمو هم از تو می‌گیرم.