#داستان_کوتاه #زنگ_در #ولادیمیر_ناباکوف #قسمت_یازدهم(آخر) مادرش، قوزکرده روی نیمکت، چهره‌اش را در نازبالشی دفن کرده بود و هق‌هق‌کنان می‌لرزید. در سال‌های پیش، گریه‌ی او را دیده بود. اما در آن روزها واقعاً طور دیگری می‌گریست: مثلاً، نشسته پشت یک میز، بی‌آنکه سرش را برگرداند، گریه می‌کرد و محکم بینی‌اش را می‌گرفت و حرف می‌زد و حرف می‌زد و حرف می‌زد؛ و حالا اما، چقدر دخترانه زاری می‌کرد، چقدر بی‌قید آنجا افتاده بود... و چیزی سخت شکیل در خمیدگی پشتش وجود داشت و در آن حالت پایش که با دمپایی مخمل، کف اتاق را لمس می‌کرد... حتی می‌شد تصور کرد که زن جوان بلوندی گریه می‌کند... و دستمال مچاله‌اش روی فرش لغزیده بود. درست همان‌طور که از این صحنه‌ی قشنگ انتظار می‌رفت. نیکلای به روسی غرشی کرد (کِریاک) و روی لبه‌ی نیمکت نشست. کریاک دیگری از گلویش درآمد. مادرش، هنوز درگیر مخفی کردن صورت خود، با دهان چسبیده به نازبالش گفت: «آخ، مگر نمی‌شد زودتر بیایی؟ حتی یک سال زودتر... فقط یک سال...» با هق‌هق، گیسوان روشنش را پریشان کرد: «همه‌چیز تمام شده. ماه مه پنجاه سالم می‌شود. پسر از آب‌وگل درآمده می‌آید مادر پیرش را ببیند. ولی چرا باید درست همین لحظه، همین امشب، بیاید؟» نیکلای بارانی‌اش را ــ که برخلاف رسم اروپایی‌ها راحت گوشه‌ای انداخته بود ــ پوشید، کلاهش را از جیب درآورد و از نو کنار او نشست. درحالی‌که ابریشم آبیِ درخشان شانه‌های مادرش را نوازش می‌کرد، گفت: «فردا صبح می‌روم. دلم هوای شمال را کرده، نروژ؛ شاید احتمالاً برای شکار نهنگ سری به دریا می‌زنم. کاغذ می‌نویسم. یکی دو سال دیگر باز به دیدنت می‌آیم، آن‌وقت شاید بیشتر پهلوی هم بمانیم. به‌خاطر جنون سرگردانی‌ام مرا ملامت نکن.» زن تند او را در آغوش گرفت و گونه‌ی خیسش را به گردنش چسباند. بعد دست او را فشرد و گیج، ضجه زد. نیکلای خندید. ـ «انگار که تیر خورده‌ای! خداحافظ، عزیز جان.» زن ریشه‌ی صاف انگشت سبابه‌اش را لمس کرد و با احتیاط آن را بوسید. بعد بازویش را دور او انداخت و با پسر تا دم در رفت. ـ «خواهش می‌کنم بیشتر نامه بنویس... چرا می‌خندی؟ حتماً تمام پودرهای صورتم خراب شده...» و تا در را پشت سرش بست، با خش‌خش پیراهن آبی‌اش، طرف تلفن دوید. پایان #باهم_کتاب_بخوانیم https://t.me/Afa_Gh

گاندی ایمان راسخ داشت که وسیله از هدف مهم‌تر است. برد یا باخت مهم نیست; مهم چگونه مبارزه کردن است. کجا رفتن اهمیتی ندارد; چطور رفتن مهم است. گاندی نتیجه‌محور نبود. بیشتر فرایند و روال کار برایش مهم بود. هدفش نه استقلالِ هندوستان, که هندوستانی شایسته‌ی استقلال بود. وقتی چنین شود, آزادی هم خودش حاصل می‌شود, مثل انبه‌ای رسیده که از درخت می‌افتد. گاندی برای پیروزی نمی‌گنجید. می‌گنجید تا بهترین مبارزه در حد توانش را به نمایش گذاشته باشد. نکته‌ی جالب‌توجه ماجرا این است که فرایندگرایی, در قیاسِ با نتیجه‌محوری, بهتر نتیجه می‌دهد. متن: سقراط اکسپرس, اریک وینر #گاندی #اریک_وینر #یادداشت_ها https://t.me/Afa_Gh

معلم می‌گوید وقتش شده که خودمان را برای نخستین اعتراف و نخستین عشاء ربانی آماده کنیم، تمام سؤال و جواب‌های کتاب شرعیات را حفظ کنیم، کاتولیک‌های خوبی بشویم، خیر را از شر تشخیص بدهیم و اگر لازم شد جانمان را برای ایمانمان فدا کنیم. معلم می‌گوید مرگ در راه ایمان افتخار بزرگی است و پدر می‌گوید مرگ برای ایرلند افتخار بزرگی است و من مانده‌ام که آیا اصولاً کسی می‌خواهد ما زنده بمانیم؟ #اجاق_سرد_آنجلا #فرانک_مک_کورت #پاورقی https://t.me/Afa_Gh