دوستان باورتون میشه من فردا دوباره باید برم دانشگاه تهران؟! یعنی الان این یه روند عادیه؟!؟!

دارو گران است بیماران صرفه‌جویی می‌کنند؛ توان مردم برای مراجعه به پزشک کم شده/موج بستری بیماران روانپزشکی در راه است اما تخت بیمارستانی نداریم وحید شریعت، رئیس انجمن روان‌پزشکان ایران، در گفت‌وگو با خبرآنلاین می‌گوید که: بوسپیرون (Buspirone) داروی ضد اضطراب که الان وجود ندارد، کلومیپرامین (Clomipramine) داروی ضد وسواس است که اصلاً گیر نمی‌آید، پرفنازین (Perphenazine)، تیوتیکسن و فلوپنتیکزول (Flupentixol) داروهای ضد روان‌پریشی خوراکی هستند که اصلاً نیستند؛ همچنین نبود داروهای تزریقی یکی از بزرگ‌ترین گرفتاری‌های ما است که الان هیچ‌کدامشان گیر نمی‌آید؛ قبلاً به صورت سنتی داروهایی مثل هالوپریدول، ریسپریدون، فلوپنتیکزول (Flupentixol) و فلوفنازین (Fluphenazine) وجود داشتند، حتی در دوران جنگ، هیچ وقت این‌طور نبود که ما حتی یک دانه‌اش را هم نداشته باشیم، الان متأسفانه حتی یک دانه‌اش هم گیر نمی‌آید. وقتی که تمام داروهای یک خانواده دچار کمبود شده، نتیجه‌اش متأسفانه این خواهد بود که به‌زودی و در ماه‌های آینده یک حجم زیادی از افراد بیماری‌شان عود خواهد کرد، آن‌وقت یک‌دفعه ما با یک حجم خیلی زیادی بیمار مواجه می‌شویم که به بستری نیاز دارند، در صورتی که همین الان هم بخش‌های بستری‌مان پر است و تخت نداریم، با توجه به جمعیت ما در کل کشور سرانه تخت‌ها پایین است و خیلی از افراد جا برای بستری پیدا نمی‌کنند و مجبورند در نوبت بایستند. می‌خواهم بگویم که این وضعیت به مراتب بدتر خواهد شد، برای اینکه معمولاً زمانی بیماری بدتر می‌شود که افراد داروی خود را قطع می‌کنند، خب الان به دلیل کمبود دارو ما داریم شرایطی را به‌صورت مصنوعی فراهم می‌کنیم که افراد داروی‌شان قطع شود، در چنین شرایطی همه بیمارانی که احتمالاً داروی آن‌ها قطع خواهد شد نیازمند بستری خواهند بود و تخت هم که کم داریم؛ در واقع ما متأسفانه یک بحران خواهیم داشت، همچنین به نظر می‌رسد ذخیره مواد اولیه‌ای هم که در کشور وجود دارد به‌شدت کم شده و ممکن است اوضاع خراب‌تر هم بشود و تعداد اقلام دارویی که الان دچار کمبود هستند افزایش پیدا کند. وی همچنین افزود از دو جهت نگرانی وجود دارد، یکی تداوم و افزایش فشار استرس و بدتر شدن شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است که سبب افزایش افراد نیازمند به خدمات سلامت روان می‌شود. نکته دوم توان مردم برای مراجعه به پزشک است که به‌نظر می‌رسد به‌شدت کم شده است؛ یعنی افراد اگر قبلاً ماهی یک‌بار می‌توانستند مراجعه کنند، الان دو ماه یک‌بار یا سه ماه یک‌بار مراجعه می‌کنند تا پول کمتری بپردازند؛ نه اینکه نخواهند، بلکه به خاطر اینکه شرایطش را ندارند. از طرفی گروهی از بیماران به دلیل گرانی، داروهای‌شان را کمتر مصرف می‌کنند، در چنین شرایطی اوضاع بدتر خواهد شد؛ یعنی فردی که قبلاً ماهانه زیر نظر بوده، الان سه ماه یک‌بار زیر نظر است، قبلاً روزی دو تا قرص می‌خورده، الان روزی یک عدد می‌خورد، بنابراین حدسمان این است که متأسفانه شرایط بیماران بدتر هم می‌شود. وی همچنین در ارتباط با تاب‌آوری افزود: تاب‌آوری برای آن زمانی است که فرد هنوز دچار بیماری و اختلال نشده و سعی می‌کند که با روش‌های تاب‌آورانه مشکلات را کم کند، نه برای کسی که بیمار شده و الان قرار است درمان بشود. به کسی که الان نیاز به درمان دارد دیگر نمی‌شود گفت برو تاب‌آور باش تا ببینیم چه می‌شود، تاب‌آوری ممکن است برای جمعیت عمومی و کسانی‌که به مرز بیماری وارد نشده‌اند تا حدی جواب دهد اما وقتی شما تجمع استرس‌ها را دارید عملاً از ظرفیت تاب‌آوری کم می‌شود و ممکن است که به یک جایی برسد که دیگر جواب ندهد؛ نتیجه‌اش این است که افراد ممکن است یک‌سری چیزها و کارهایی که قبلاً می‌کردند، مراقبت‌هایی که انجام می‌دادند را رها کنند و به چیزهایی مثل مصرف مواد، الکل و مصرف خودسرانه دارو رو بیاورند، در واقع چیزی درست نمی‌شود بلکه فقط بیماری با عوارض بیشتر به تعویق می‌افتد. خبرآنلاین Psychology_ATU