الان که نشستم و با روحیه کارکردنش و بعد از مدتها میبینم بزرگترین لبخند دنیا روی لبمه، دیشب ازم خواست از چت ج پ ت بپرسم نینی الان چقدریه؟ خوندم و رسیدم به اینکه جوونه ی دست و پاها این هفته زده میشه، خندم گرفت و با ذوق گفتم الان شکل پونیو شده!وقتی زووور میزد دست و پا در بیاره و از حبابش فرار کنه پیش سُسکه! دستمو فشار داد؛ ـ نه!پونیوی خونه ی ما همیشه تویی،از دست اونی که با من لج بود فرار کردی و اومدی پیشم.فقط تو مثل اون بامزه ای. طبیعتاً گریم گرفت،وقتی خبر و بهش دادم اولین چیزی که گفت این بود که خوش به حالش که تو مادرشی، اما من فقط ازاین خوشحالم که این بچه از خون و جنس اونه، یه انسان واقعی که درصد پاکی و سلامت روانش خیلی بالاست،کاری رو ندیدم که توش بد باشه،موقعیتی رو ندیدم که خرابش کنه، کسی که همیشه از این دنیا بابت سنگ انداختن جلوی پاش شاکی بودم و هستم، که قطعا امیدوارم و تلاشمو میکنم فرزندش هم چطور زندگی کردن و ازش یاد بگیره.

«ـ آغازِ هفته ی ششم » اولین ویزیت دکترم بود و بااینکه من هول هولی وقت سونوگرافی هم گرفته بودم گفت هنوز بچه خیلی کوچیکه و باید آخر هفته ی بعد بری. چندتا خبر سقطی که اطرافم شنیدم خیلی اذیتم میکردن و وقتی فهمیدم باید منتظر بمونم بیقرار شدم،یه بحث خیلی کوچیک برام پیش اومد و یکم دل درد گرفتم و یه ساعت گریه کردم که حتما یه اتفاقی برام افتاده!اشتباه کردم و مواظب بچه نبودم! با مامانم حرف زدم و آرومم کرد،امیدوارم خیالم راحت بشه،،،نمی‌دونم چرا همش دلشوره دارم خطایی کنم و به بچه آسیب بزنم.