پس از سقوط ایرانشهر به دست اعراب گویا ایرانیان آن فر و شکوه را از یاد بردند آنان هیچگاه خود را در قامت شخصی که روزگاری بر جهان فرمان می‌راند ندیدند و نهایتا خود را در خدمت و در ذیل حکومت عباسی یا ترکان تعریف میکردند تنها دورانی که مرزهای هخامنشی بدست آمد در این دو دوره بود و ایرانیان به تنهایی درگیر خود ماندند. ما بایست به خود بیاییم #قله پ.ن: اَبَـرگوسفنـد «Ringing Bell (1978)» )از آن کارهای (فقط) به‌ظاهر کودکانه است . داستانش یک‌جور تصویر تکان‌دهنده از نگاه نیچه به زندگی است. «چیرین» در شروع قصه مثل آدمی است که خودش را به قوانین و اخلاق سنتی گره زده؛ همان اخلاق مطیع و رام که نیچه همیشه به آن می‌تازد. وقتی مادرش را از دست می‌دهد و با شَرِ عریان روبه‌رو می‌شود، انگار برایش «خدا» می‌میرد. همه‌ی چیزهایی که به آن‌ها تکیه داشت ــ امنیت، مهربانی، بخشش ــ جلوی چشمش فرو می‌ریزد. این همان لحظه‌ای است که انسان مدرن با پوچی روبه‌رو می‌شود. تصمیم چیرین برای رفتن پیش گرگ و یاد گرفتنِ کشتن، دقیقاً لحظه‌ی عبور او از اخلاق برده‌وار است؛ جایی که دیگر نمی‌خواهد قربانی باشد. او می‌خواهد قدرت را تجربه کند و شکارچی شود. به فصل خروج از NPT رسیده ایم؟ بحرین و نخجوان و باکو دلشان برای ایران زمین غنج نمیزند؟

کلیپی که هر ایرانی یکبار باید ببیند؛ اسرائیلی‌ها چه نگاهی به جنگ ایران و اسرائیل دارند؟ . خاخام اسرائیلی: خداوند از میان تمامی ملت‌ها، آن هماورد واقعاً برخوردار از شجاعت و صلابت را برای نبرد پایانی تاریخ انتخاب کرده؛ ما باید با هماوردی قدرتمند یعنی ایران روبرو شویم؛ «ای پروردگار جهان، ما را از شر ایران نجات بده!» . «ده پیمانه شجاعت و دلاوری به جهان فرود آمد؛ نُه پیمانه سهم پارسیان شد و یک پیمانه نصیب تمامی جهانیان گشت!» البته مسلماً ما از آن‌ها برتریم و به اصطلاح در جیب کوچکمان جا می‌گیرند! . پ.ن: آن ها «پایان» را می دانند اما فقط به دنبال مهلتی بیشتر هستن.

دشمن ، در دشمنی ش صداقت داره اما امان از ساده لوحان وطنی