Бир онанинг бошидан ўтган ҳикоя У шундай дейди: Мен бир қизчанинг онасиман... У оддий болалардек эмас эди. У Аллоҳнинг инъоми эди, аммо дунёдаги барча болалардан фарқ қиларди. У туғилган куни шифокорлар уни ўраб олишди, бизнинг юрагимиз эса уларнинг қарашларига боғланиб қолган эди. Сўнг ташхис чақмоқдек урилди: • Юрмайди • Гапирмайди •  Ешитмайди •  Кўрмайди •  Ҳатто мияси ҳис қилиш ёки эҳтиёжини (ҳожатини) чиқариш учун сигнал ҳам юбормайди. Бу сўзлар қулоғимга йиллаб ўрнашиб қолди, бир лаҳза ҳам мени тарк этмади. Тиббий хулосалар кетма-кет келди ва уларнинг барчаси бир хил шафқатсизликни таширди. Ҳатто умид излаб уни Германияга олиб бордик, аммо у ердаги жавоб бундан ҳам шафқатсизроқ бўлди: «Бу бола бутун умрини ҳаракатсиз, сўзсиз ва доимий тагликда (помперсда) ўтказади». Бир онанинг қалбига ушбу сўзлар айтилганини тасаввур қилиб кўринг... Таслим бўлайми? Йиғлайми? Дод солайми? Йўқ! Қалбимда биргина ишонч (яқийн) бор эди: барча шифокорлардан устун бўлган, бир нарсага «Бўл!» деса, дарҳол бўладиган Робб бор! Ва Қуръон шунчаки китоб эмас, балки даво, раҳмат ва шифодир — буни фақат уни татиб кўргангина билади. Ҳақиқий сафарим бошланди. Фотиҳа сураси қизимга ҳар куни чарчаш ва сустликка берилмай минг марта ўқийдиган кундалик вирдимга айланди. Кундалик Қуръон оятларимни қизим қўлимда эканида унга эшиттирардим, худди қалбим Аллоҳнинг каломидан унга нур қуяётгандек эди. Уйимизда кечаю кундуз Қуръон овози узилмади. Шифо тиббий хулосадан эмас, балки қалбимдаги яқийн (ишонч)дан келишига амин бўлдим. Дуони маҳкам тутиб, қайтаравердим: «Аллоҳим, Сен рост сўзлагансан ва Сенинг сўзинг Ҳақдир: “Биз Қуръондан мўминлар учун шифо ва раҳмат бўлган нарсаларни туширамиз”». Йиллар ўтди. Олтинчи ёшида мўъжиза юз берди! Унга қарасам — • юряпти! • Гапиряпти! • Эшитяпти! •  Ҳожатхонага ўзи киряпти! Кўзларим ёшга тўлди, пешонамдан олдин қалбим Аллоҳга шукрона, йиғи ва қувонч билан сажда қилди. Бугунги кунда эса: У уйимизнинг гули, Аллоҳнинг китобидан ёд оляпти! Мен бу сўзларимни шунчаки ҳикоя айтиб бериш учун эмас, балки ноумидликнинг юзига ҳайқириш учун ёздим. Эй ҳар бир она! Эй қалби оғриган ҳар бир инсон! Аллоҳнинг раҳматидан ноумид бўлманг! Қуръон шунчаки қироат эмас. У — шифодир. Таналар учун даво, қалблар учун хотиржамлик ва мўъжизаларни ундирадиган умиддир! 💡 Ҳикмат: Фарзандларингизни Қуръон билан даволанг. Уйларингизни унинг овози билан тўлдиринг. Қалбингиз учун узилмайдиган вирд (кундалик вазифа) қилиб олинг. Сўнг чин дилдан ишониб, таваккул қилган кишига Аллоҳнинг раҳмати қандай бўлишини кўринг! Аллоҳга қасамки, Қуръон эшигини яқийн (мустаҳкам ишонч) билан қоқсак, албатта бизга шифо эшикларидан бири очилади. Аллоҳ таоло айтади: «Биз Қуръондан мўминлар учун шифо ва раҳмат бўлган нарсаларни туширамиз». Қалб Қуръонни маҳкам тутса, тақдирлар ўзгаради ва имконсиз нарсалар мўъжизаларга айланади. https://t.me/Tibyon

Bugun Rasululloh sollallohu alayhi vassallamga salovat aytingizmi..?