#پارت137 خانم مقامی با اون نگاهِ نفوذی و برنده‌ش یه قدم جلوتر اومد، ابروهاش رو بالا انداخت و با طعنه‌ی برنده‌ای پوزخند زد: — «نه‌ پس! ترجیح میده پیش قاتلِ مادرش باشه؟!» فضای سالن سنگین شد. رگِ پیشونیِ اصلان و عضلاتِ فکش منقبض شد. دستِ باندپیچی‌شده‌ش رو روی میز مشت کرد و با صدایی که از تهِ چاه و با هزار زور کنترل بیرون می‌اومد، غرید: — «دارم خودمو کنترل می‌کنم، خانم مقامی...» زن کوتاه نیومد؛ نگاهِ تحقیرآمیزش رو دوزخت به چشم‌های سرخ و بهم‌ریخته‌ی اصلان و با تشر گفت: — «چیه؟ می‌خوای منو هم بکشی؟ تو مریضی اصلان... تو صلاحیت بزرگ کردنِ بچه رو نداری! تو یه غریبه‌ای اصلان!» نگاهم بینِ اون زن و اصلان ‌چرخید. تو دلم آشوب بود، اما بیشتر از هر چیزی، حرصِ این کلمه‌ی «بچه» رو می‌خوردم که مدام به کار می‌برد. وبا خودم گفتم: «بچه رو با من بود؟ خیره سرَم بیست‌خورده‌ای سالمه...» اصلان با همه‌ی وجود، با تمامِ اون خشمِ فروخورده و تنهاییِ تیره‌ای که تو چشماش موج می‌زد، داشت خودش رو کنترل می‌کرد تا حرمتِ اون میز رو نشکنه. نفسِ سنگینش رو داد بیرون، سرش رو بلند کرد و خشک و قاطع، بدونِ اینکه نگاه از من برداره، برید: — «فردا بیاین با خان‌بابا راجع‌بهش حرف بزنیم. الان می‌تونین برین.» زنه چشم‌هاشو تنگ کرد و با یه لحنِ حق‌به‌جانب گفت: — «من از لحاظ قانونی همین الانم می‌تونم ایهان رو ببرم، می‌فهمی؟!» یهو یه بندِ دلم پاره شد. دلم ریخت پایین. ترسی که یهویی نشست تو قفسه‌ی سینه‌م رو اصلاً نفهمیدم از کجا اومد، ولی تنم یخ کرد. چ مرگم شده بود داشتم برای زندانی بودن اصلان پرپر میزدم زنه وقتی دید اصلان دیگه جوابی بهش نمیده، کیفش رو کشید بالا و بالاخره راه افتاد سمتِ در و رفت. اصلان حتی یه ثانیه هم صبر نکرد. بدون این‌که برگرده سمتم، راهش رو کشید و تندتند پله‌ها رو رفت بالا. پشتِ سرش دویدم. روی پاگردِ پله‌ها صدام لرزید و بی‌اختیارصداش زدم: — «بابا!» سر جاش خشکش زد. گلوش تکون خورد، نفسش سنگین شد و برگشت سمتم. چشم‌هاش سرخ و دودو می‌زد؛ مات زل زد بهم. یه قدم رفتم جلوتر، لبم می‌لرزید. با صدایی که به‌زور از گلوم درمی‌اومد گفتم: — «نمی‌ذاری برم... مگه نه؟» آب دهنش رو به‌سختی قورت داد. سیبک گلوش بالا پایین شد. ا خمِ غلیظ و تیره‌ای نشست رو پیشونیش؛ از همون اخم‌هایی که انگار می‌خواست کل دنیا رو آتیش بزنه. محکم و بی‌معطلی گفت: — «نه. نمی‌ذارم.» بعد یه مکثِ کوتاه کرد، نگاهش رو کشید رو چشم‌هام و با یه لحنِ خفه پرسید: — «تو چی؟... نمی‌خوای بری؟» بهش نگاه کردم. تو چشم‌های پر از اضطرابش زل زدم و با بغض لب زدم: — «مگه دستِ منه؟... حتی اگه یه روز بخوامم، نباید بذاری برم.» همین حرفم کافی بود. دستِ سالمش باز شد. دیگه معطل نکردم؛ خودم رو رسوندم تو بغلش.

#پارت136 چشم‌هام رو که باز کردم، چند ثانیه طول کشید بفهمم کجام. توی تختِ اصلان بودم. ملحفه‌ها بوی عطرش رو می‌دادن؛ همون بوی تلخ و آشنایی که دیشب، وسطِ خون و ترس، توی اتاقش مونده بود. دست کشیدم روی صورتم و سعی کردم تکه‌های شب قبل رو کنار هم بچینم. صدای نفس‌های بریده‌ش، دستِ زخمی‌ش، و اون خواهشِ آرومش هنوز توی گوشم بود: «پیشم بمون.» اما خودش نبود. از تخت پایین اومدم. تنم کوفته بود و لباسم هنوز بوی دیشب رو می‌داد. درِ حمامِ اتاق نیمه‌باز بود. رفتم سمتش و همون‌جا خشکم زد. بخار هنوز توی هوا بود. حوله‌ی خیس روی لبه‌ی وان افتاده بود و لباس‌های اصلان روی صندلی کنار روشویی تلنبار شده بودن. یعنی همین‌جا حموم کرده بود. همین چند دقیقه پیش. شیر آب رو باز کردم و دوش گرفتم. آب گرم کم‌کم از سرمای تنم کم کرد، ولی فکرهام رو نه. هی به دیشب برمی‌گشتم؛ به اصلانی که با اون همه زخم، دستم رو گرفته بود و نمی‌ذاشت برم. به صبحی که بیدار شدم و دیدم خودش نیست. بعد از حموم، حوله رو دور خودم پیچیدم و از کمد لباس‌هاش یه بافتِ سفید برداشتم؛ ، نرم و بلند. تنم کردم. آستین‌هاش از دستم بلندتر بود و بوش هنوز بوی اصلان رو می‌داد. یه لحظه مکث کردم، انگشت‌هام رو روی بافت کشیدم و بعد از اتاق زدم بیرون. وقتی رسیدم پایین، صدای آدم‌ها از پذیرایی می‌اومد. وارد که شدم، قدم‌هام ناخودآگاه کند شد نگاهم بینِ اون زن و اصلان می‌چرخید. تنم زیرِ اون بافتِ گشاد، از استرس یخ کرده بود. زن قدم‌به‌قدم اومد جلوتر، دستی به مانتوش کشید و با صدایی که توی گوشم زنگ می‌زد، گفت: — «ایهان‌جان...» ابروهام تو هم رفت، عقب‌تر کشیدم: — «شما؟» زن لبخندِ تلخ و آشنایی زد، نگاهش روی چشم‌ام نشست: — «منم... مادربزرگت.» خشکم زد. اسمِ مادربزرگ توی سرم پیچید، ولی هیچ تصویر درستی ازش نداشتم. سرم رو با گیجی چر خوندم سمتِ اصلان. نشسته‌بود سرِ جاش، دستِ باندپیچی‌شده‌ش روی میز بود. نگاهش رو دوخت به من و خیلی آروم، فقط یه سر تکون داد. معنی‌اش مشخص بود: راست می‌گه. حقیقت داره. زن دستش رو دراز کرد، جلوتر اومد و با صدایی لرزون و پر از تمنا گفت: — «بیا اینجا عزیزم... بیا ببینمت. بوی آرزو رو می‌دی!» با دودلی، پام رو کشیدم رو زمین. قدم‌به‌قدم رفتم سمتش. دستم رو گرفت؛ دستش سرد بود، ولی محکم چسبید به پوسته‌م. نشوندتم کنار خودش روی صندلی. صورتش رو آورد جلوتر، با چشم‌هایی که انگار سال‌ها دنبالِ یه نشونه از دخترِ ازدست‌رفته‌ش می‌گشت، نگاهم کرد: — «دیگه نمی‌ذارم ازم دور بشی، باشه؟ می‌ریم خونه... همون خونه‌ای که مادرت توش بزرگ شد. تو هم اونجا قد می‌کشی، همه‌چیز انگار... روالِ خودش رو پیدا می‌کنه، باشه؟» کلمه‌ها تو سرم چرخید. خونه‌ی جدید؟ قد کشیدن دور از اینجا؟ سریع نگاهم رو برگردوندم سمت اصلان. نشسته بود پشت میز، خیره به من. حس کردم حرکتِ گلوش رو دیدم؛ وقتی آب دهنش رو قورت داد، رگِ گردنش منقبض شد. فاصله‌ی دیشب، اون زخم‌ها، اون التماس‌ها... همه‌چیز تو یه لحظه از جلوی چشمم رد شد. صدای اصلان، سرد و برنده، توی سکوتِ میزرید: — «ایهان جایی نمی‌ره.» خانم مقامی سرش رو چرخوند سمتش، لبخندش محو شد، ولی لحنش همچنان آمرانه موند: — «اصلان، ما راجع بهش حرف زدیم... اونم دیشب.» مغزم تیر کشید. دیشب؟! نگاهم دوید بینِ باندهای دورِ دستِ اصلان و صورتِ بسته‌ش. یعنی... یعنی آشفتگیِ دیشبِ اصلان، اون خون‌ریزی و اون فروپاشی، به خاطرِ این زن بود؟ به خاطرِ توافقی که پشتِ سرِ من کرده بودن؟ صداش رو صاف کرد، با همون غرورِ لعنتی‌اش که هیچ‌وقت نمی‌مرد، جواب داد: — «حرف زدیم، ولی به نتیجه نرسیدیم، خانم مقامی.» زن ابرو بالا انداخت، با تحکم گفت: — «رسیدیم، اصلان‌خان... رسیدیم. قرار شد ایهان تصمیم بگیره.» اصلان با یه پوزخندِ تلخ و بی‌حس، تکیه داد به صندلی‌ش و نگاهی به من انداخت: — «هه... قیافه‌ی ایهان شبیه کسیه که می‌خواد باهات جایی بیاد؟»

#پارت135 آخرین لکه‌ی خون رو که از کف زمین سابیدم، دستم دیگه رمقی نداشت. بوی تندِ شوینده قاطی بوی الکل و خون شده بود و نفس کشیدن توی اتاق سخت بود. بلند شدم، آبِ سرخ و کدر سطل رو بردم تو حموم خالی کردم و دست‌هام رو زیر شیر آب یخ گرفتم. آب که می‌خورد به پوست دستم، اولش می‌سوخت، بعد یه سوزش بی‌رمق موند. انگشت‌هام بی‌اختیار می‌لرزید. وقتی برگشتم توی اتاق، فقط صدای بارون بود که وحشی می‌خورد به شیشه. اصلان همون‌طور ولو بود روی کاناپه؛ نه تکون می‌خورد ، نه حتی پاش رو جمع کرده بود. دستِ باندپیچی‌شده‌ش افتاده بود روی شکمش و لبه‌ی پیرهنِ پاره‌ش دوباره کنار رفته بود؛ اون خط‌های قدیمیِ روی کمرش، زیر نور کم‌جون آباژور، مثل زخم‌های التیام‌نیافته‌ی سال‌ها پیش، خودشون رو نشون می‌دادن. ایستادم بالای سرش. توی تنم یه سردیِ عجیبی نشست؛ نه از خشم، از خستگی. از اینکه آدمی رو می‌دیم که تموم عمر از قوی‌بودنش ترسیدم، و حالا مثل یه پرنده‌ی بال‌شکسته افتاده بود تو دستم. صدام آروم بود، بدون اون تیزی همیشگی: — «کفش تمیز شد. فردا صبح کسی چیزی نمی‌فهمه.» پلک‌هاش به‌سختی از هم باز شد. نگاهش توی تاریکی گم بود و اروم نشست رو صورتم. اون چشم‌های خاکستریِ همیشه‌سنگین، حالا خالی و خیس بود. چند ثانیه فقط نگاهم کرد؛ جوری که حس کردم داشت دنبال یه چیزی توی صورتم می‌گرده، یه نشونه یا شاید یه بهونه که دووم بیاره. لب‌هاش خشک و پوسته‌پوسته بود. خواست حرف بزنه، صداش اما فقط یه نفسِ گرفته و خفه شد. بعد آروم، همین‌طور بی‌اختیار، دستش رو—همون دستِ سالمِ لرزون—دراز کرد. انگشت‌هاش رسید به نوک انگشت‌های من و همون‌جا، خیلی خفیف، موند. مثل کسی که از سقوط می‌ترسه و آخرین لبه‌ی پرتگاه رو چنگ زده. — «ایهان...» فقط اسمم رو گفت. همین. انقدر خسته و شکسته که سؤال و تهدید و خواهش رو نریخت توش، فقط اسمم رو گذاشت کف دستم. نگاهش کردم. توی اون سکوت، یه چیزی ته سینه‌م تیر کشید؛ چیزی شبیه حرص، شبیه دلسوزی... یا شاید چیزی که خودمم جرئت نمی‌کردم اسمش رو ببرم. خم شدم. دستم رو—دستِ خیس و سرد و خسته‌م رو—آروم گذاشتم روی اون دستِ باندپیچی‌شده‌ی اون. به‌قدرِ یه نفس، نه بیشتر. — «هیچی نگو. فقط... آروم باش.» اصلان پلک زد. یه بار. آروم. انگشت‌هاش دور انگشت‌هام قفل شد—نه اون قفلِ محکمِ همیشه و نه اون چنگِ ترسیده‌ی چند دقیقه پیش؛ یه فشارِ سست و بی‌رمق، مثل کسی که فقط می‌خواست مطمئن بشه یه‌تنه نیست. پیشونیش رو کج کرد سمت پشتی مبل. چشم‌هاش رو بست. یه قطره از گوشه‌ی پلکش سر خورد پایین، گم شد لای چینِ پوستِ کنار چشمش. نه حرفی زد، نه پس کشید. فقط همون‌جا موند، با دستی که هنوز توی دستم بود. من موندم، بالای سر اون مردِ شکسته، وسطِ اون اتاق که بوی خونش رو شسته بودم و بوی تنش هنوز توش مونده بود. بیرون بارون می‌زد؛ ولی تو، یه چیزِ دیگه داشت آروم می‌شد... یا شاید هم داشت تازه بیدار می‌شد.