🤡🤡🤡

من؟ من با تمام وجودم جنگیدم؛ حتی وقتی دیدم دیگه چیزی از خودم باقی نمونده، باز هم جنگیدم. چون نمی‌خواستم قربانی این آدم‌ها باشم. نمی‌خواستم اجازه بدم بیشتر از این ازم بگیرن، بیشتر از این روحم رو خراش بدن و من فقط تماشا کنم. اما به خودم میام و می‌بینم تمام وجودم پر از خشم و نفرت شده؛ یه خشم عمیق که حتی خودمم نمی‌دونم باهاش چیکار کنم. از بعضی آدم‌ها متنفرم، از آسیبی که زدن، از زخم‌هایی که حتی فرصت نکردم بفهمم چطور به وجود اومدن. من فقط می‌خواستم خودم رو نجات بدم. همین. اما چرا باید برای نجات دادن خودم این‌همه بجنگم؟ چرا باید منی که این‌همه آسیب دیدم، هنوز کسی باشم که باید همه‌چیز رو درست کنه؟ من خسته‌ام. از جنگیدن، از تحمل کردن، از اینکه هر بار بخوام خودم رو از نو جمع کنم و باز یه چیزی از درونم فرو بریزه. من دیگه توانش رو ندارم؛ اما از این هم عصبانی‌ام که حتی حالا، حتی با این حالِ خراب، هنوز نمی‌تونم خودم رو از دستشون آزاد کنم. و نمی‌دونم کدومش بیشتر عذابم می‌ده؛ اینکه این‌همه بهم آسیب زدن، یا اینکه هنوز دارم تاوان قربانی شدنُ می‌دم.