Телеграм канал «တစ်သွေးတစ်သံတစ်မိန့်သတင်းစာ(Media)»

ထို့သူများသည် တောင်သူလယ်သမားများသည်ဖြစ်သည်။သူတို့သည် မိမိတို့၏အခွင့်အရေးရပိုင်ခွင့်နှင့် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သောမြေယာများကိုပင်ရရှိရန် ဗမာပြည်တွင်တော်လှန်၍ အလကားသွေးချွေးများရင်း၍အသက်ပေးသေဆုံးခဲ့ခြင်းမဟုတ်။နောင်လာနောက်သားများအတွက် သမိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမည်များကို လူတိုင်း မမှတ်မိနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို မေ့လျော့မထားသင့်ပေ။ယ‌နေ့ခေတ် ဗမာလူငယ်များသည် အသက်ပေးတော်လှန်ခဲ့ကြသော သူရဲကောင်းများ၏မျက်နှာမှမထောက် နိုင်ငံ၏အချုပ်အချာအာဏာနဲ့လွတ်လပ်ရေးကို သူများ၏လက်အောက်သို့သွပ်သွင်း၍ကျွန်စိတ်များမွေးလာသည်ကိုတွေ့ရပါသည်။ထို့လူများသည် လူကမွေးသူတို့မဟုတ်ပဲ ခွေးတိရစ္ဆာန် ကျွန်မျိုးရိုးမှဆင်းသက်လာသည်များကြ၍အသိဉာဏ်နည်းပါးသောသူများဖြစ်ကြ၏။ထို့သို့နိမ့်ပါးသောလူများသည် ကျွန်ဘ၀ဆိုတာ အရာရာထက်သာလွန်သည့်နေထိုင်မှုစနစ်လို့သာမြင်နေကြသူမှာ ၎င်းတို့၏ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးသည် ခွေး၏ဉာဏ်ရည်ထက်တောင်နိမ့်ပါးနေသည်ကိုဖော်ပြနေသည်။လွတ်လပ်ရေး၏တန်ဖိုးကို မေ့လျော့ပြီး အခြားသူများ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် နေထိုင်ခြင်းကိုသာ အကောင်းဆုံးဟု ယူဆမိပါက လွတ်လပ်ရေးအတွက် အသက်ပေးခဲ့ကြသူများ၏ စွန့်လွှတ်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ဆင်ခြင်သင့်ပေသည်။ကျွန်စိတ်မွေးခြင်းထက် မိမိ၏နိုင်ငံ့အကျိုးကိုသယ်ပိုး၍ မိမိနိုင်ငံကိုချစ်ကြပါရန်နှင့် နိုင်ငံတော်အစိုးရကဘာလုပ်ပေးလဲလို့“အမေကျော် ဒွေးဟစ်”‌နေမည့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကို “ငါကနိုင်ငံအတွက်ဘယ်လိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးလုပ်ခဲ့တယ်”ဆိုသည်ကိုသာပြန်လှန်မေးခွန်းထုတ်ကြရန် ဤနေရာမှတင် ဆောင်းပါးကိုနိဂုံးချုပ်အပ်ပါတယ်.....

ဆောင်းပါးရေးသူ-ကျော်စွာ(Owner)

ဗမာနိုင်ငံ၏ မေ့လျော့ခံသူရဲကောင်းများ

ဗမာနိုင်ငံဆန်၊မြေဩဇာနှင့်တွင်းထွက်သယံဇာတပေါ်ကြွယ်၀သောနိုင်ငံဖြစ်လေ၏။၁၉၄၈ခုနစ်မှ၁၉၆၂ခုနစ်အထိသည် ဗမာပြည်၏ရွှေခေတ်ဟုဆိုနိုင်လေသည်။ကမ္ဘာ့ဆန်ဈေးကွက်၏ရာခိုင်နှုန်းတော်တော်များများဟာ ဗမာ့ဆန်တွေချည်းကပဲ လွှမ်းမိုးထားသည်။ဗမာပြည်သည်ထိုခေတ်က ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ရွှေရောင်တစ်၀န်း၀န်းတောက်ပခဲ့သည့်အချိန်ကာလ‌ဖြစ်လေ၏။သို့သော်ထိုသို့ ဗမာဆိုသည့်နိုင်ငံဖြစ်လာခြင်းသည် အလွယ်တကူဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်ပဲ ကျွန်ုပ်တို့၏ဘိုးဘေးများက အသက်သွေးချွေးနဲ့တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။သမိုင်းအဆက်ဆက် ဗမာ့သမိုင်းတွင် သူရဲကောင်းအမြောက်အမြားထွန်းကားခဲ့သော်လည်း အမေ့လျော့ခံ သူရဲကောင်းများစွာဟာ များပြားစွာရှိလေသည်။၎င်းတို့သည်မိမိတို့၏ မြေယာ၊အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် လွတ်လပ်မှုအတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ကြသည်။သူတို့သည် ရွှေထီးဆောင်းမင်းများလည်း မဟုတ်၊ ဘုံဗိမာန်များ၌ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများလည်း မဟုတ်။ သို့သော် မိမိတို့ယုံကြည်ရာအတွက် ရပ်တည်ခဲ့ကြသော သာမန်ပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်ဤနေရာမှာ ခိုး၀င်ဘင်္ဂလီ(ခေါ်)ရိုဟင်ဂျာများမပါ၀င်ချေ။နိုင်ငံသား၊တိုင်းရင်းသားအဖြစ်လည်းအသိမှတ်မပြုပါ။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် ဗမာနိုင်ငံအပေါ်မည်သို့သော တိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်းမလုပ်‌ဆောင်ခဲ့သည့်အပြင် နိုင်ငံ၏ဂုဏ်သက္ခာငြိုးနွမ်းအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အပြင် မိမိတို့ တိုင်းရင်းသားညီအကိုမောင်နှမဖြစ်သော ရခိုင်လူမျိုးအများအပေါ် ရက်စက်မှုပေါင်းများစွာနှင့်လူအသိုင်းအဝိုင်းမှ နားဝံမစရာ ကြုတ်မာအောက်တန်းကြလွန်းတဲ့လုပ်ရပ်ပေါင်းများစွာကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။၁၉၄၂ခုနစ်၊၂၀၁၂ခုနစ် ကာလတွေအတွင်းမှာဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကုလား-ရခိုင်အရေးအခင်းများတွင် ၎င်းတို့ကျူးလွန်ခဲ့ကြသော လုပ်ရပ်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ လူအဖွဲ့အစည်းတွင်လက်မခံနိုင်စရာအကြောင်းရှိသလို လူသားချင်းစားနာထောက်ထားခြင်းဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်နဲ့လည်း နိုင်ငံမှာနေထိုင်းခွင့်မပေးသင့်ပေ။လူသားချင်းစာနာထောက်မှုဆိုတာ လူသားဖြစ်ရန်ရုံတင်မကပါ လူသားလိုကျင့်ကြံရန်ပါလို၏။ယင်းတို့သည်မွေးကထဲကပင် လူသားတို့ရဲ့ကျင့်ကြံရမည်အချက်များကို၎င်းတို့ မိဘများကမဆုံးမ မသွန်သင် လမ်းမပြခဲ့သည်မှထင်ရှားသည်။မွေးကထဲကပင် ကိုယ့်ကိုနေထိုင်ခဲ့သည်နိုင်ငံအ‌ပေါ်မည်သို့ဒုက္ခပေးရန် အကြံအစည်းများသာရှိကြသည်တူ၏။၎င်းတို့သည် သနားစဖွယ်ဒုက္ခသည်များထက် ပင်လယ်ဓားပြများနှင့်သာတူအံ့။ထို့အပြင် နိုင်ငံတကားအသိုင်းအဝိုင်းများထံသို့ ဗမာတပ်မတော်သည် ယင်းတို့အပေါ်လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်နေသည်ဟု စွပ်စွဲမျက်ရည်ချူကြသည့်အပြင် ကျေးဇူးရှင်၏လက်ကိုပါပြန်ကိုင်ကြသည်။လမ်းဘေး၌ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါပဲအစာကျွေးစောင့်ရှောက်ရင် ခင်ဗျားကျွေးမွေးခဲ့တဲ့ခွေးကလေးကသေသည့်အထိသစ္စာရှိပေမဲ့ ရိုဟင်ဂျာဆိုသည့် ပင်လယ်ဓားပြများကို ခင်ဗျားတို့ မည်မျှကျွေးမွေးခဲ့နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့စေပါမှုသူတို့၏ကျေးဇူးကန်းတက်သောသဘောသဘာ၀ကိုဖျောက်ဖျက်ပြစ်၍မရချေ။ကျွန်ုပ်သည် လူမျိုးရေးမုန်းတီးမှုတိုက်ခိုက်သည်လိုဖြစ်သွားရင်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ် သို့သော်ငြား ကျွန်ုပ်စကားများသည်ဧကံ မုချ‌မှန်သောစကားဖြစ်၏။ဖတ်ရှုသူအချို့အတွက် အမြင်မတူကွဲလွဲရင်လည်းကွဲလွဲပါလိမ့်မယ်။သို့ပေမဲ့လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေရှိကြတာမို့ ကျွန်ုပ်မပြောလိုပါ။ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်ဒီမှာတင်ဆောင်းပါးကို နိဂုံးချုပ်အဆုံးသတ်လိုက်ပါတော့မယ်ခင်ဗျာ.....။

ဆောင်းပါးရေးသားသူ-ကျော်စွာ(Owner)

ရိုဟင်ဂျာအရေးကိစ္စအပေါ်ကျွန်ုပ်၏ထင်မြင်ချက်

ဗမာပြည်သည် လူမျိုးများစွာခိုလှုံရာနေအိမ်ကြီးပမာဖြစ်၏။ဗမာနိုင်ငံကိုမိမိတို့၏ မိသားစုများနားခိုရာခိုလှုံရာအိမ်ကြီးသဖွယ် သတ်မှတ်ထား၍ ထို့အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ နေထိုင်ကြကုန်သော မိသားစုများနှင့် အတူယှဥ်တွဲနေထိုင်သည့်အိမ်တွင်းစည်းကမ်းလိုက်နာသည့်ပြင်ပမှအပလူများနှင့်အေးချမ်းသာယာစွာဖြင့် အိမ်ကြီး၏လိုအပ်ချက်များနှင့်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကိုအတူတကွလုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောဆိုရမည်ဆိုလျှင် ပြည်ထောင်သည်အိမ်ကြီးဖြစ်ပြီး ပြည်ထောင်စုအတွင်းရှိ မိသားစု၀င်များကြကုန်သော တိုင်းရင်းသား၁၃၅မျိုးနှင့်အတူ ကိုလိုနီခေတ်က အခြေအနေအကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ၀င်ရောက်လာသော အိန္ဒိယအနွယ်၀င်များနှင့် ပုဂံခေတ်ထဲနေထိုင်လာကြတဲ့မြန်မာ-မူစလင်‌လူမျိုးများနှင့်အတူအေးချမ်းစွာနေထိုင်၍ ခိုလှုံရာအိမ်ကြီးဖြစ်သည့်ပြည်ထောင်စုသမ္မဗမာနိုင်ငံကြီးနှင့်အတူတကွ နိုင်ငံတိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ကျွန်ုပ်မျှောင်လင့်၏။ဘာသာမတူယဉ်ကျေးမှုမတူညီမှုမျရှိသော်ငြား ”ဒီမြေဒီရေ”မှာကြီးပြင်းခဲ့ရင် ဒီနိုင်ငံသားပဲဖြစ်မည်။