🍃| نامه شماره 4042 سلام احتمالا این اخرین نامه‌م به تو باشه. همیشه تو همه‌ی تصوراتم راجب اینده حضور داشتی؛ امشب متوجه شدم که خیلی کمرنگ شدی. کمتر به‌خاطرت اشک میریزم. زور تنفرم بیشتر از عشقمه. و دارم سعی میکنم به بی‌حسی برسم. همیشه دلمو شکوندی، و برای این‌که تظاهر کنی گناهکار نبودی، دوباره و دوباره خوردم کردی. درسته بابت حقایقی که فهمیدم هیچوقت نمیتونم ببخشمت؛ اما حق به جانب بودنت و غرور بیش از اندازه‌ت بیشتر از هرچیزی داغونم کرد. بیشتر از ۴ماه گذشته و حتی یک‌بار هم نخواستی حالمو بپرسی. درست مثل اون شبایی که با حال بد رهام میکردی. جوری رفتار میکنی انگار این من بودم که عاشق نبودم و همه‌چیو ول کردم رفتم. بابت کاری که باهام کردی باید میومدم ازت عذرخواهی میکردم؟ میگی تو صدتو گذاشتی و من هیچ کاری نکردم؟ پس باید بگم خیلی نامردی. نفس‌تنگی‌ها و تیر کشیدن قلبمو الان از تو دارم. تو مال همه بودی جز من! بدجوری شکستم؛ درست همون وقتی که فهمیدم هیچکدوم از حرفات مختص به من نبود. دیگه بمیرمم نمیخوام بیای خیلی بد کردی اقا پسر الانم با هر معشوقه‌ی موقتی که داری خوش باش. به دست‌خورده‌ی دیگران چشمی ندارم. امیدوارم حتی اون دنیا هم گذرمون به هم نخوره. خداحافظ دروغگوی بی‌احساس.

🐱| نامه شماره 4041 کیتن؛ می‌بینی چطوری تنهام گذاشتی؟ با خودت نمی‌گی چطور باید بین اینهمه بدبختی و بگاییم، دوریت هم تاب بیارم؟ دلم برات تنگ شده کوچولو. دلم برات خون شده چرا اینکار رو کردی؟ من قانع نشدم به فقط صدات رو شنیدن، ولی نمی‌تونم چیزی‌ام بهت بگم تا تو رو هم درگیر کنم و مسابقاتت خوب پیش نره. دلم برات تنگ شده بد اخلاق... نمی‌فهمی. تو انقدر من رو دوست نداری. اونقدر توی زندگیت/قلبت پررنگ نیستم که تو توی زندگی و قلب من. احتمالا یک‌ذره هم فکر نمی‌کنی چطور زیر بار این درد دارم له می‌شم و هربار سعی می‌کنم خوشحال باهات صحبت کنم. هیچ‌وقت حال بد من رو نفهمیدی...و من تحمل می‌کنم، چون تو داری پیشرفت می‌کنی، چون خوشحالی. اما به خودم هم حق می‌دم از نبودت دلگیر باشم، از رابطه‌ای که فقط به تماس و پیامک ختم شده، از وقتایی که خودم رو آماده می‌کنم ساعت‌ها صدات رو بشنوم اما به هر دلیلی تو بعد یک‌ربع خداحافظی می‌کنی چون کار داری. چون دیگه شرایطت فرق داره. حواست هست تماس‌های دو/سه ساعته‌مون، رفته‌رفته انقدر از مدتشون کم شده که امروز ده دقیقه هم صدات رو نشنیدم؟ حواست بهم هست؟ دارم از بین می‌رم. دارم جون می‌کنم کیتن...نباید انقدر دوستت داشته باشم، ولی تو، بچه‌امی... نمی‌تونم نبینمت، نمی‌تونم بهت توجه نکنم، نمی‌تونم...دوستت نداشته باشم! من هفت/هشت سال فکر کردم که برای اولین‌بار غرورم رو بذارم کنار و یک‌نفر از گذشته رو برگردونم به زندگیم یا نه. تو وقتی نبودی‌ام، همیشه بودی. جای تو همیشه توی زندگی من خالیه. چه دوستم داشته باشی چه نه؛ چه باشی و چه نباشی. دلخور هستم، اما از دوست داشتنت هم هیچ‌وقت دست نخواهم کشید...آبی‌آسمونی. 2027/oct/28

🪻| نامه شماره 4040 نمیدونم چطوری اومدی، چطوری این نقش رو تو زندگیم و تو ذهنم گرفتی که هر اتفاقی میوفته نبودت رو حس میکنم با اینکه هیچ وقت نبودی. اشکاتو یادم نمیره، اشکایی که برای اون میریختی، و من کاری از دستم بر نمیومد، به لحظه هایی که میخواستی بهم حسای خوشگل هدیه بدی ولی...دلم اینقدر پر بود از غم و غصه که نمیشد، به تک تک اون لحظه هایی که می‌خواستیم شاید مال هم باشیم ولی نمیشد. نمیدونم اگر اون روز یه طور دیگه رقم می‌خورد اگر من و تو یه طور دیگه کنار هم قرار می‌گرفتیم... شاید لازم نبود تو از بی مهری اون و من از نداشتن تو اشک بریزم، شاید اونطوری حداقل هیچ وقت همو نمیدیدم، شایدم دست سرنوشت میومد و اینبار کمکمون میکرد که حداقل اینبار هرکدوم تنها از هم اینقدر بار اندوه رو به دوش نکشیم، وقتی من اینقدر عشق برای دادن به تو دارم و تو در مقابل اینقدر حس امن بودن که به من بدی...شاید میشد بازی عوض بشه و اینبار هیچکدوممون این دردارو نکشیم ولی نمیشه، این حقیقت که هرکدوممون داریم زجر میکشیم رو نمیشه نادیده گرفت شاید تقصیر توعه، شایدم تقصیر منه...شاید تقصیر منه که بازم اینجام و دارم از دوریت پر پر میشم و حسامو از دست دادم ولی بازم هر دیقه چشمام دنبالته، شایدم تقصیر از توعه که نمیخوای اونو ول کنی و به خودت این هدیه که یکی دوستت داشته باشه رو بدی... نمیدونم. شاید تقصیر جفتمونه که از اول شروعش کردیم و الان هم باهم داریم تقاص پس میدیم. ولی خواستم بگم...امروز که یهویی تو جایی که بودم یکی باهام بدترین رفتار ممکنه رو داشت، راستش تو اون لحظه فقط یه چیزی میومد تو ذهنم، نه رفتار اون ادم، نه هیچ کوفت دیگه‌ ای، فقط یه چیز اونم اینکه فهمیدم با وجود دردایی که بهم هدیه دادی هیچ دردی سخت ترش نمیکنه برام، حتی موقعی که یه اتفاق بد داره میوفته من نگران تو میشم، اگر یه چیزی ناراحتم کنه دلتنگ تو میشم، دلم بغلتو میخواد، اینکه وقتی از اضراب یهویی رنگم میپره بازم دلم میخواست تو میبودی تا دستتو بگیرم و این چرخه ی بی انتهای ترس و ناراحتی و غم و تلاش برای زندگی کردن و نقاب خوشحالی به صورت زدن تموم بشه. فقط تموم بشه چون من دارم نمیتونم... چقدر نقش بازی کنم که خوشحالم، وقتی از ناراحتی گذشتم و به مرز بی حسی رسیدم دلم واسه حسایی که تجربه کردیم تنگ میشه، ولی نه برا همشون، خیلی‌هاشون هنوزم که هنوزه باعث میشه بخوام برم تو یه اتاق تاریک و ساعت ها گریه کنم...بدون اینکه تو یا هیچکس دیگه ای رو ببینم... همینقدر کافیه که بگم قبلاً وقتی گریه میکردم ناخودآگاه ذهنم دوست داشت تو اونجا باشی دوست داشت بهت پناه ببره و باهات حرف بزنه، ولی الان نه، الان من وقتی گریه میکنم وقتی تو یادم میای بیشتر میشه اشکام، بیشتر میشه غصم انگار لیوان غم و غصه ی من رو تو پر کردی به اندازه ی کامل، و الان هر غصه ی دیگه ای که میاد فقط باعث میشه لبریز بشم، حتی گاهی حس میکنم در مرز ترک خوردن لیوان هستم.. حتی وقتی ته دلم خالی میشه دلم میخواد بغلت کنم و بگم وای خیلی بد بود حال خوبم نیست، ولی وقتی تو نیستی... و منم میدونم که هیچ وقت نمیتونی باشی پس وقتی ته دلم خالی میشه و یادت میوفتم این قضیه که نیستی و دلم اینقدر تنگته و اینقدر تو دوری بیشتر از هر وقت دیگه ای عذابم میده و اینطوری میشه که همه چی حداقل دوبرابر بدتر میشه و من اصلاً بروزش نمیدم. تا وقتی که شب بشه و هیچکس نباشه و من باشم و تاریکی مطلق تا بتونم اون موقع از بابت همه چیز سوگوار باشم. و البته فکر کنم که کجای بازیمونو اشتباه کردیم؟...